“Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο Metal Hammer Δεκεμβρίου στα πλαίσια ενός αφιερώματος για τα 31 χρόνια του περιοδικού. Λόγω έλλειψης χώρου οφείλω μία μικρή απαραίτητη εισαγωγή. Η κατά καιρούς κριτική μου στάση μέσα από κείμενα της στήλης απέναντι στο Κ.Κ.Ε. δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω. Μακάρι να ήταν διαφορετικό πολιτικό κόμμα από το αντιδιαλεκτικό, αντιεπαναστατικό, αντιμαρξιστικό, σεχταριστικό αστικό δεκανίκι του συστήματος, όπως έχει καταντήσει, και δεν θα είχα να του προσάψω τίποτα, ακόμα και αν προσωπικά μου συμπεριφέρθηκε εντελώς απαράδεκτα.
Δεύτερη αναγκαία επισήμανση. Διαβάζω τοποθετήσεις μερικών αναγνωστών ότι κακώς το Invader έγραψε δύο λόγια για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γιατί το metal και η πολιτική κατά τη γνώμη τους δεν έχουν απολύτως καμία σχέση. Τούτο δείχνει ότι με το έντυπο Metal Invader δεν απέκτησαν ούτε επιδερμική σχέση, διαφορετικά θα γνώριζαν την αντιφασιστική και αντιρατσιστική στάση σχεδόν όλων των τότε συντακτών. Δυστυχώς για τους “απολίτικους” το metal εκτός από μουσική έχει και στίχους και οι μουσικοί δίνουν και συνεντεύξεις, όπου συχνά τοποθετούνται επί όλων των ζητημάτων. Η πολιτική ενυπάρχει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής δραστηριότητας, είτε μας αρέσει είτε όχι. Όποιος δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό, νομίζοντας ότι ζει δίχως η πολιτική να επιδρά στη ζωή του, είναι μακράν γελασμένος. Όσο για την εν λόγω στήλη που επιμελούμαι, αν ενοχλεί η ενασχόλησή της με πολιτικά δρώμενα, δεν έχετε παρά να μην τη διαβάζετε. Αν πάλι αυτό δεν αρκεί στους υποτιθέμενους “απολίτικους”, δεν έχουν παρά να απευθυνθούν στην συντακτική ομάδα που χαράσσει τη πορεία του site και να απαιτήσουν να σταματήσει.

Η στήλη ήρθε στο φως κάτω από την επήρεια των ακόλουθων τραγουδιών:

PSYCHOTC WALTZ – “I remember”
ROTTING CHRIST – “Ελθέ Κύριε”
GRAVEYARD – “Enough is not much”
SCANNER – “Terrion”
WARDRUNA – “Fehu”

«Θα σου προτείνω κάτι και δεν θέλω να αρνηθείς», μου είπε ο Κώστας Χρονόπουλος σε ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα. Η ευγένεια και μόνο αυτού του ανθρώπου δεν αφήνει περιθώριο άρνησης. Όποτε έχουμε κατά το παρελθόν συναντηθεί ή μιλήσει, υπάρχει ένα αμοιβαίο κλίμα σεβασμού και η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς έχουμε μιλήσει πολύ λίγο.  «Επιλέξαμε 31 ανθρώπους για τα 31 χρόνια του Metal Hammer και είσαι ένας από εκείνους. Θα θέλαμε ένα κείμενό σου». Δικό μου κείμενο στο Hammer; Γιατί όχι, αναρωτήθηκα. Άλλωστε είναι περισσότερα τα όσα μας ενώνουν από εκείνα που τάχα μας χώριζαν, είναι η ίδια η μουσική που προσπερνά όσα φαινομενικά ψευδεπίγραφα εμπόδια ορθώθηκαν κατά το παρελθόν. «Και ποιο είναι το θέμα;», τον ρώτησα. «Ελεύθερο, γράψε ό,τι θέλεις, γράψε για το Invader, ή ότι άλλο θέλεις». «Εντάξει, μέχρι πότε να είναι έτοιμο;». «Αφού γνωρίζεις…….». «Κατάλαβα…..χτες»……

Και να’μαι τώρα να προσπαθώ να βρω το θέμα. Για το Metal Invader δεν θέλω να γράψω τίποτα καθώς συνεχίζει διαδικτυακά και τα παιδιά που το’χουν αναλάβει τα πάνε μια χαρά. Για τα περασμένα χρόνια σε σχέση με το metal δεν θα το επιχειρήσω, απεχθάνομαι εκείνους που αποθεώνουν μόνο το παρελθόν απαξιώνοντας το παρόν. Ειδικά στα της μουσικής, επαναπαύονται στο παρελθόν μόνο όσοι παραιτούνται από τη συνεχή αναζήτηση του καινούριου. «Χρειαζόμαστε καινούρια αυτιά για την καινούρια μουσική», έγραφε ο Νίτσε, που αν ζούσε θα είχε λιώσει το νέο άλμπουμ των Godspped You! Black Emperor.

Οπότε τι μένει; Η αποφώνηση μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, μία αποφώνηση που δεν έγινε ποτέ, που δεν άφησαν να γίνει τότε, θα γίνει εδώ, αποτυπωμένη σε χαρτί. «Εδώ ο κόσμος χάνεται, άνθρωποι αυτοκτονούν και τρώνε από τα σκουπίδια και εσύ μας ζαλίζεις με μια κωλοεκπομπή που σταμάτησε πριν 15 χρόνια;», ίσως αναλογίζονται μερικοί και μπορεί να έχουν και δίκιο. Τη χρωστώ όμως στους χιλιάδες ακροατές της, αλλά και σε ένα άνθρωπο που σέβομαι απεριόριστα, τον τεράστιο Άνθρωπο και φίλο Σάββα Κωφίδη, ο οποίος έφριξε όταν του είπα πρόσφατα τι είχε συμβεί και θα ήθελα να τα δει και γραπτά (ο Σάββας ήταν ο πρώτος μετά από πολλά χρόνια που άκουσε τα γεγονότα, καθότι είχα αποφασίσει να κρατήσω μέσα μου ό,τι είχε συμβεί. Το αποτέλεσμα ήταν όταν τον προσέγγισαν από το ΚΚΕ για να κάνει δήλωση στήριξης στον «Ριζοσπάστη» για τις τελευταίες εκλογές, όπως συνήθιζε παλαιότερα, τους απάντησε ότι δεν θα στηρίξει ποτέ ξανά «γιατί είναι φασίστας, αφού ακούει heavy metal»).

Εν τάχει, το 1990 ξεκινά στον 90,2 Αριστερά στα FM (με πανελλαδική εμβέλεια) μία εκπομπή με τίτλο «Η άλλη όψη του Heavy Metal», σε ώρα βάρβαρη, 2 με 4 τα ξημερώματα. Σιγά-σιγά, στόμα με στόμα η παρέα των ακροατών μεγαλώνει, η ώρα αλλάζει σε 12 με 2 και η συντροφιά γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Παρουσιάζεται ένα δίωρο κενό στο βραδινό πρόγραμμα της Κυριακής και μετακομίζει εκεί. Όταν ο σταθμός είχε μέσο όρο 1,8% η εκπομπή έφερνε τρελά ποσοστά 9%, 10% ακόμα και 12% (από τις επίσημες έρευνες). Ήταν απίστευτη η δίψα των μεταλλάδων σε εποχές που δεν υπήρχε youtube ή downloading. Tα τραγούδια έπαιζαν ολόκληρα δίχως διακοπές, 2 ή 3 μήνες πριν τις επίσημη κυκλοφορία τους (όσον αφορά στα καινούρια) και όσο για τη συμμετοχή των ακρατών; Επιστρατεύτηκε δεύτερος τηλεφωνητής γιατί ένας με τέσσερις τηλεφωνικές γραμμές δεν τα έβγαζε πέρα. Θυμάμαι όταν παρακαλούσα τους ακροατές να μην τηλεφωνούν ώστε να μπορέσει να καλέσει ο Jon Schaffer, αλλά δεν άκουγε κανείς, με αποτέλεσμα να βγει στον αέρα μία ώρα μετά την προγραμματισμένη και μου τα έχωσε γιατί το νούμερο που του έδωσα ήταν μόνιμα καταλυμένο. Η εκπομπή συνέχισε αδιάκοπα, (ήταν η μόνη ζωντανή στο πρόγραμμα του 90,2 μετά τις μεγάλες πλημμύρες που 1994, ίσως γιατί ο παραγωγός της δεν δέχτηκε ποτέ να πληρωθεί ούτε ένα Ευρώ για εκείνο που έκανε), έως ότου κατέφθασε νέος διευθυντής κάπου στα μέσα του 2000. Το όνομα αυτού; Μάκης Κοψίδης. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και με κάλεσε στο γραφείο του.

  • «Θα θέλαμε να σε ευχαριστήσουμε για την προσφορά σου, η εκπομπή σου σταματάει».
  • «‘Έγινε κάτι που σε ενόχλησε;»
  • «Όχι, δεν υπάρχει πρόβλημα με εσένα, αλλά με το είδος μουσικής που παίζεις».
  • «Δηλαδή;»
  • «Το Heavy Metal είναι μουσική που υπερασπίζεται και προωθεί το φασισμό και δεν έχει δουλειά στον 90,2».
  • Κάπου εκεί θόλωσα, έπιασα τον εαυτό μου να επεξηγεί αυθόρμητα την καταγωγή του metal, τις εργατικές πόλεις απ’όπου γεννήθηκε, την έντονη κοινωνικοπολιτική χροιά των στίχων του συντριπτικού ποσοστού των συγκροτημάτων, την λογοκρισία που έχει υποστεί, την αντιπολεμική και αντιφασιστική δράση ολόκληρων μεταλλικών κινήσεων και δεν θυμάμαι και εγώ τι άλλο. Μάταια…. Ήταν σα να προσπαθείς να πείσεις τζιχαντιστή ζωσμένο με εκρηκτικά για την αξία της αθεΐας. «Αυτή είναι απόφαση δική σου να υποθέσω;».
  • «Όχι».
  • Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, συνήθως όλες οι φασιστικές αποφάσεις διατυπώνονται σε πληθυντικό…. «Δεν σε πιστεύω, τότε να διαγράψετε τη μισή νεολαία της ΚΝΕ που ακούει metal και δεν μου λες, τώρα το θυμηθήκατε, 10 χρόνια μετά;»
  • «Εγώ σου ανακοίνωσα μία απόφαση, εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις».
  • «Θα κάνω». Ακολούθησαν αλυσιδωτά ραντεβού με την Ελένη Κατροδαύλη (μέλος τότε της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και υπεύθυνη του τομέα Ιδεολογικής Κατεύθυνσης) και τον πρώην διευθυντή του 902 Βασίλη Γραβάνη (μέλος τότε της Κεντρικής Επιτροπής και διευθυντής στην κομματική καπιταλιστική εταιρία κινητής τηλεφωνίας Mini Pricephone ή κάπως έτσι), η πρώτη επισημοποίησε ότι η απόφαση δεν ήταν μόνο του Κοψίδη (με πιο κομψό τρόπο βέβαια), ο δεύτερος δεν μπήκε καν στον κόπο να συζητήσει, ήταν πιο λιτός, «Τι τα θες τώρα, ήταν να μη γίνει……πήγαινε στη Παπαρήγα»…….. «Μα τι δουλειά έχει η Παπαρήγα; Και πώς να τη συναντήσω; Εγώ δεν είμαι καν μέλος του κόμματος»…. «Α, τι να σου πω, άστο, τελείωσε…..»…… Όσο και αν μου προκαλούσε αναγούλα η σκατόφατσά του, έκλεισα δεύτερο ραντεβού με τον Κοψίδη, έστω για να δεχτεί να γίνει η αποφώνηση, το πλέον λογικό δηλαδή.
  • «Ελπίζω να με αφήσεις να κάνω την τελευταία εκπομπή, να αποχαιρετήσω τους ακροατές».
  • «Δεν υπάρχει περίπτωση, γιατί μπορεί να πεις κάτι που θα βλάψει το κόμμα».
  • «Να την ηχογραφήσω και να την ακούσεις πριν παιχτεί».
  • «Σε καμία περίπτωση, όταν τελειώνει κάτι τελειώνει!».
  • «Μα δεν σέβεσαι ούτε τους ακροατές; Δηλαδή τι θα τους λέτε όταν τηλεφωνούν; Ότι πέθανα;»
  • «Οι ακροατές θα βάλουν μία, δύο το σταθμό και όταν δεν την ακούσουν θα την ξεχάσουν»
  • «Κάνε ό,τι θέλεις, ντρέπομαι ακόμα και που σε γνώρισα, δεν φταις εσύ όμως, αλλά εκείνοι που σε έφεραν εδώ…….το μόνο που έχω να σου πω ότι είσαι ένας κόκκινος φασίστας και μερικές φορές ο κόκκινος φασισμός δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον μαύρο».

Εδώ κλείνει το κεφάλαιο της ραδιοφωνικής εκπομπής «Η άλλη όψη του Heavy Metal”, επειδή η κομματική οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ αμφισβήτησε στον Σάββα Κωφίδη ότι τα πράγματα έγιναν όπως σας τα περιέγραψα, προκαλώ οποιονδήποτε από τους αναφερόμενους να τα αντικρούσει. Μάλιστα, ζήτησαν από τον Σάββα να με δουν από κοντά και να επανορθώσουν…. Στην ουσία δεν θέλουν να δουν εμένα αλλά να κερδίσουν ξανά τη στήριξη του Σάββα, δεν τους έμειναν και πολλοί σημαντικοί άνθρωποι στο κόμμα βλέπετε…..

Αρκετά σας ζάλισα, χρωστώ κάτι:

“Είναι το τελευταίο Σάββατο του Μαΐου, το ημερολόγιο σημαδεύει το έτος 2000. Είστε συντονισμένοι στα Αριστερά των FM, στους 90,2 μεγακύκλους, ακούσατε για τελευταία φορά την εκπομπή «Η άλλη όψη του Heavy Metal» που ξεκίνησε πριν από 10 χρόνια και συνεχίστηκε αδιάκοπα έως σήμερα. Ευχαριστώ πριν απ’όλα τους ακροατές που την αγκάλιασαν και πορεύτηκαν μαζί της όλα αυτά τα χρόνια, όλους όσοι ξενύχτησαν, συμμετείχαν, τηλεφώνησαν, έστειλαν γράμματα ή απλά και σιωπηλά μοιράστηκαν τους μαγευτικούς ήχους περίπου 8.000 συγκροτημάτων απ’όλο το μεταλλικό φάσμα. Δεν γίνεται να μην αναφερθώ ξεχωριστά στην ηλικιωμένη κ. Άννα που όταν μας άκουσε πρώτη φορά με ρωτούσε “τι είναι αυτό το heavy metal” και όσο πέρναγε ο καιρός είχε απαιτήσεις περίεργες, όπως να βάζουμε τραγούδια Savatage μόνο με τον Criss Oliva στην κιθάρα, στον Μάνο από τη Νέα Φιλαδέλφεια και τη συνεισφορά του στα obscure epic metal σχήματα, στον Αλέξανδρο “γιατί βάζεις τόσο λίγο N.W.O.S.D.M.”, στο Δημήτρη από την Πάργα, στον Γιάννη “βάλε ένα MAYHEM ακόμα και ας καούν τα ηχεία μου”, στον Ηλία «Κάιζερ-σπέρα σας», στο φίλο που λησμονώ το όνομά του ο οποίος με εγκαλούσε γιατί 10 χρόνια δεν έβαλα ποτέ Metallica (και είχε δίκιο, παρότι τότε του’λεγα ότι Metallica παίζουν όλοι οι υπόλοιποι ραδιοσταθμοί), στον Πάνο από την Κόρινθο και σταματώ εδώ γιατί η λίστα είναι μεγάλη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους καλλιτέχνες που μας επισκέφτηκαν στο στούντιο ή έκαναν τηλεφωνική παρέμβαση, σε όλους τους ηχολήπτες και ιδιαίτερα στον Βαγγέλη “Δώσε πόνο” Σινανίδη αλλά και στον Βασίλη “πάλι δεν έβαλες Malmsteen”. Σε όλους τους κατά καιρούς συνοδοιπόρους της εκπομπής, Άγγελο, Φώτη, Ηλία Ρίτσιο, Σάκη Φράγκο και Κώστα Στεφανή. Τέλος, οφείλω να ευχαριστήσω τον 90,2 Αριστερά στα FM που ανέχτηκε δίχως λογοκρισία επί 10 συναπτά έτη ήχους σκληρούς, πολλές φορές ανελέητους, που δύσκολα θα έβρισκαν φιλοξενία αλλού.

Κλείνουμε με OMEN και “At all cost”

Against the odds we struggle
Each in his own way
But you are the one
That faces reflections of every day

Να’στε καλά!”

Υ.Γ. Τα 31 χρόνια ύπαρξης του Hammer δηλώνουν εμφατικά από μόνα τους  ένα γεγονός που δεν χρειάζονται περαιτέρω λόγια. Καταθέτω κάτι προσωπικό, όποτε βλέπω το περιοδικό κρεμασμένο στα περίπτερα, μου’ρχεται σχεδόν πάντοτε μια όμορφη ανάμνηση, η εικόνα του φίλου Χάρη Ευκαρπίδη που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας… Και είναι τόσο πολύτιμες κάποιες γλυκές αναμνήσεις μέσα στο ζόφο που ζούμε…

Καλή συνέχεια!

Ανδρέας Στασινόπουλος