Παρά το γεγονός πως η Ελλάδα σαν χώρα έχει πλούσια λογοτεχνική ιστορία και ενώ σίγουρα υπάρχουν αξιόλογοι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς, είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι ελληνικής προέλευσης. Ίσως φταίει πως ο κόσμος, υποδουλωμένος στα εμπορικά του πρότυπα, μαθαίνει εμπορικούς, κατά βάση, συγγραφείς και όχι ανθρώπους των οποίων τα κείμενα αποτελούν κάτι παραπάνω από απλές λέξεις πάνω στο χαρτί. Ίσως φταίει που στα πλαίσια επιβίωσης μέσα σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία ο κόσμος έπαψε να ενδιαφέρεται για κάτι ανώτερο, κάτι που θα τον κάνει να σκεφτεί, και προτιμά κείμενα που θα τον κρατήσουν στη Γη, σαν ένα γρανάζι μιας μηχανής που δεν ονειρεύεται να πετάξει αλλά απλά να γίνει ένα πιο γυαλιστερό γρανάζι στην ίδια μηχανή που λιώνει την ανθρώπινη ψυχή της δημιουργίας στο βωμό του κέρδους και της κατανάλωσης.

Ο συγγραφέας εδώ δεν ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες όμως. Έγραψε ένα βιβλίο για αρχαία γνωρίσματα της ανθρώπινης φύσης, όταν αυτή αποφασίζει να ξεπεράσει τα όρια της και να σπάσει τα δεσμά που την κρατούν στο “χώμα”. Ολόκληρος ο τίτλος του βιβλίου, “Το Μαργαριτάρι της Αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια”, όπως το αναφέρει και στο σημείωμα του ο επιμελητής του, είναι ταυτόγχρονα πραγματικός αλλά και παραπλανητικός. Στον όρο παραμύθι φαντάζεται κανείς ιστορίες με νεράιδες, πριγκήπισσες και δράκους. Ναι, είναι μια συλλογή από ιστορίες για πολεμιστές, πειρατές, δράκους, τέρατα και θεούς. Δε σταματά όμως εκεί, είναι μια συλλογή από πραγματικά παραμύθια, κείμενα πλασμένα για να διδάξουν κι όχι απλά να διασκεδάσουν. Είναι ένα βιβλίο που μιλά για αρχές και χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης που στη δική μας, αλλοτριωμένη, εποχή φαντάζουν ξεχασμένα (αν όχι τελείως ξένα πια). Μιλά για αγάπη, γενναιότητα και αυτοθυσία. Είναι ιστορίες φανταστικών προσώπων που όμως θα μπορούσαν να είναι κάποιοι από εμάς, γιατί τα θετικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης δεν έχουν εξαφανιστεί ακόμα.

Δε διαφέρει όμως μόνο προς το περιεχόμενο του, προς το νόημα που κρύβεται πίσω από τις λέξεις, αλλά και ως προς τον τρόπο γραφής. Υιοθετώντας ένα στυλ πιο κοντά στον προφορικό λόγο καταφέρνει μια άμεση επαφή με τον αναγνώστη, ενώ η χρήση παλιών λέξεων και τοπικών ιδιωμάτων μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα φανταστικό μικρόκοσμο που κατοικεί μόνο αυτός που διαβάζει το κείμενο και ο συγγραφέας, ο οποίος και του μεταφέρει τις ιστορίες του.

Ιστορίες με ρίζες τόσο στη φαντασία του Μελά όσο και σε διάφορες μυθολογίες, των οποίων τον έντονο folk χαρακτήρα, ίσως να εξηγεί η άλλη ιδιότητα του συγγραφέα, σαν frontman του folk black metal συγκροτήματος Aherusia. Όποια και αν είναι τα αίτια που οδήγησαν το Γιώργο Βορέα Μελά (aka Voreas Faethon) να γράψει αυτές τις ιστορίες, το μόνο σίγουρο είναι πως αξίζει τον κόπο να κάτσει να τις διαβάσει κανείς. Δεν αποτελούν μόνο ένα μαγικό ταξίδι στη φαντασία του συγγραφέα αλλά και ένα ταξίδι στο εσωτερικό είναι του κάθε αναγνώστη και στα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο.