Σίγουρα θα αναρωτιέστε, τι παραπάνω μπορούμε να πούμε για ένα άλμπουμ που απαριθμεί 37 ολόκληρα χρόνια κυκλοφορίας; Τι μπορεί λοιπόν να προσφέρει μια ακόμα κριτική, ανάμεσα στις τόσες πολλές που υπάρχουν εκεί έξω, για μια τόσο κλασική, χιλιό-παιγμένη και λατρεμένη από τους οπαδούς του είδους, κυκλοφορία; Μπορεί τίποτα, μπορεί ίσως και κάτι, ποιος ξέρει;

Τα reviewsείθισται να αφορούν νέες κυκλοφορίες, για να προωθηθούν και να σχολιαστούν, μιας και είναι όπως είπαμε είναι νέες, αλλά…μερικές φορές θες να γράψεις και για εκείνα τα άλμπουμ που έγιναν soundtrack της μισής ζωής σου, για εκείνες τις μπάντες που σε πόρωσαν όσο λίγα πράγματα, για εκείνα τα λογότυπα που σχεδίαζες πάνω σε κάθε σχολικό βιβλίο. Έτσι, γιατί θες να τα πεις κάπου, βρε αδερφέ. Αυτοί λοιπόν, είναι οι Angel Witch για μένα. Σαφώς, για να σας προλάβω, θα είναι μια ΚΑΘΌΛΟΥ αντικειμενική κριτική, εντελώς οπαδική και ενδεχομένως αρκετά γραφική. Γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε οπαδοί και το Invaderμας αφήνει να εκφραστούμε!

Και μετά από αυτόν τον τεράστιο πρόλογο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αγγλία, Δεκέμβρης του 1980 και η αρχή γίνεται με το ομώνυμο έπος “AngelWitch”, που όσο κι αν κάποιοι από εμάς δεν μπορούν να το ακούσουν άλλο γιατί οι 1.000.000 φορές ήταν αρκετές και έχουν και άλλες κομματάρες στο κάτω-κάτω, ξέρουμε πως πρόκειται για έναν ανεπανάληπτο ύμνο, που τα λόγια δεν περιγράφουν εύκολα… Είναι αυτό το κάτι στην μελωδία και στα φωνητικά, που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο, ακόμα και την 1.000.001 φορά που θα το ακούσεις. Ο ορισμός του hit! Η δισκάρα συνεχίζει με το “Atlantis”, με την απίστευτη ενέργεια του και τις χαρακτηριστικές κιθάρες,που μεταξύ μας τώρα,  ποιος δεν σήκωσε την γροθιά του στον αέρα φωνάζοντας …“to rise!”; Και πριν πάρεις ανάσα,  μπαίνει το “White Witch”, ένα από τα πολύ αγαπημένα όλων μας,  με τα καταπληκτικά σόλο αλλά και με ένα αργό part, που σε κάνει να ανατριχιάζεις, κάθε καταραμένη φορά! Τα τύμπανα εδώ είναι κατά την γνώμη μου μοναδικά και δένουν υπέροχα με το γενικό feel. Παρακάτω έχουμε το “Confused” που ξεφεύγει στιχουργικά από αυτή την occultαισθητική, παραμένοντας μουσικά στα ίδια μονοπάτια. 37 χρόνια μετά και οι στίχοι καταφέρνουν να σε κάνουν να ταυτιστείς απόλυτα, με την διαχρονικότητα τους. Με το “Sorceress” επιστρέφουμε στο κλίμα, αργόσυρτο και σκοτεινό, καταφέρνει να σε ταξιδέψει ανάμεσα στα μνήματα της μελαχρινής μακρυμαλλούσας μάγισσα, μέχρι να σε ξυπνήσει η απίστευτη σολάρα που ακολουθεί. Καθόλου τυχαίο το ότι σε ξυπνάει, βέβαια. Υπάρχει λόγος και ο λόγος αυτός λέγεται μαδερφακινγ “GORGON”! Εντάξει, το καταλάβατε, είναι το αγαπημένο μου του άλμπουμ, όλων των άλμπουμ βασικά (μαζί με το “Loser”)…

angel-witch 1980

Έτσι ξεκινάει ύπουλα και χαλαρά και ξαφνικά πετάγεται μπροστά σου αυτή η “more evil than the devil” κακομούτσουνη, συνοδευόμενη από μια κιθάρα που πετάει φλόγες, μόνο που αντί να καταφέρει να σε μεταμορφώσει σε πέτρα, σου προκαλεί ανελέητο headbanging και τρίχες κάγκελο!Πραγματικά ντρέπομαι να προσπαθήσω να περιγράψω αυτό το κομμάτι, είμαι πολύ λίγη. Και όχι, δεν θα αναπνεύσεις μετά, γιατί μπαίνει το “Sweet Danger”, τόσο “hit” (ας μου επιτραπεί η έκφραση) που θα το ακούς μέχρι και στον ύπνο σου. Φοβερά τύμπανα για μια ακόμα φορά και o Kevin μοιράζει πόνο. Έπεται η “μπαλάντα” του άλμπουμ, με τίτλο “Free Man”. Γενικά, χωρίς να θέλω να το παίξω σκληρή (δεν είμαι ούτως ή άλλως), δεν είμαι και πολύ της μπαλάντας και δεν μου αρέσουν τα γλυκανάλατα τραγουδάκια. Το “Free Man” αποτελεί μια από τις εξαιρέσεις, πέραν του ότι έχω ταυτίσει τους στίχους με μια περίοδο της ζωής μου, αυτό που το κάνει τόσο ξεχωριστό σαν τραγούδι για μένα, είναι ο  δυναμισμός και οι εναλλαγές του, παραμένει ατσαλένιο ακόμα και στα πιο αργά του σημεία, με έναν μοναδικό τρόπο, ενώ τα φωνητικά του Kevin, είναι στα καλύτερα τους. Το “Angel of Death” είναι το απόλυτα, μπροστά από την εποχή του, κομμάτι. Οι Angel Witch γενικά ήταν μπροστά από την εποχή τους και αδιαμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα παραδείγματα είναι το ένατο κομμάτι του album. Εξαιρετικό από αρχή μέχρι τέλους, με τις χαρακτηριστικές αξεπέραστες τσιρίδες, αποτελεί έναν ακόμα από εκείνους τους ύμνους, που έδωσαν στους AngelWitch, το statusπου έχουν. Ο δίσκος κλείνει με το instrumental “Devil’s Tower”, που ενώ μελωδικά και συνθετικά αντλεί στοιχεία από την ακριβώς προηγούμενη δεκαετία (μιας και η κυκλοφορία είναι ακριβώς στο μεταίχμιο), είναι παράλληλα εμποτισμένο με την νταρκίλα που διακατείχε γενικώς, τους πρωτοπόρους Angel Witch.

Σίγουρα είναι τεράστια πρόκληση και θα αποτύχω, αν προσπαθήσω να απαντήσω στο γιατί αυτός ο δίσκος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας του N.W.O.B.H.M.Δεν είναι κάτι από όλα που τον κάνει τόσο σημαντικό, είναι όλα μαζί. Τα πιασάρικα ρεφραίν, το τρίο ταλαντούχων μουσικών, ο δυναμισμός, η απλότητα και η μεστότητα. Το καταπληκτικό εξώφυλλο αποδίδεται στον Άγγλο ζωγράφο John Martin (1789-1854) και φέρει τον τίτλο “The Fallen Angels Entering the Pandemonium”, αν και για κάποιους, η προέλευση του παραμένει ένα μυστήριο.

Το “AngelWitch”είναι  ένα ιστορικό album, ή για να το θέσω καλύτερα, είναι μια ιστορία από μόνο του. Στον δίσκο αυτό “ακούς” την δεκαετία του 70, ταυτόχρονα γίνεσαι μάρτυρας και θεατής μιας γέννησης ενός είδους, ενώ παράλληλα ρίχνεις κλεφτές ματιές στην μελλοντική πορεία του Metal.

Βαθμολογία: Απολύτως αντικειμενικά 6/6

Είδος: N.W.O.B.H.M.
Χώρα: Αγγλία
Εταιρία: Bronze Records
Έτος: 1980