Technical Death Metal, Death Metal,Groove,News,Decapitated,Poland,Nuclear Blast Records,2017,Video,Single,Tracklist,

Είδος: Groove/Melodic/Technical Death
Χώρα: Πολωνία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2017

Οι Decapitated είναι από τα λίγα συγκροτήματα που η βάση τους δεν παραπονιέται για τις μουσικές κατευθύνσεις που συχνά αυτό αλλάζει αλλά περισσότερο μοιάζει να ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα παρά για την αρχική επιλογή της όποιας αλλαγής. Σπάνιο φαινόμενο αλλά οκ, οι Πολωνοί δεν έχουν τον όγκο οπαδών όπως έχουν οι Metallica αλλά σαν γεγονός είναι αξιοσημείωτο. Οπότε καταλαβαίνουμε πως ενώ φυσικά δεν λείπουν οι φωνές που γκρινιάζουν για την απομάκρυνση από το παραδοσιακό ντεθ ήχο του ‘Winds Of Creation’, οι περισσότεροι υποψιασμένοι γαρ από το ‘Carnival Is Forever’ κιόλας περίμεναν αυτή τη ρότα από τους Decapitated. Το ‘Blood Mantra’ δίχασε όχι για το groove και την melodic oriented κατεύθυνση αλλά πιο πολύ για τα χωρίς λόγο μακροσκελή κομμάτια και την απουσία έμπνευσης από τα ριφφ του εξαιρετικού κατά τα άλλα Vogg. Η επιλογή να κινηθούν σε δρόμους που χάραξαν οι Soulfly, Lamb of God εμπλουτίζεται με δομές που θα ζήλευαν οι Strapping Young Ladd, άλλωστε έχουν τα προσόντα για κάτι τέτοιο. Η καινούρια φόρμουλα σύνθεσης τραγουδιών λειτουργεί άψογα όσο οι μοναδικές κιθάρες του Vogg αναπνέουν και τα κομμάτια δεν ακολουθούν τα Panterοειδή κοφτά ριφφ που δεσπόζουν στον δίσκο και τα σόλο αφήνονται σε ανατολίτικες κλίμακες να ξεδιπλώσουν το ταλέντο του εμπνευστή τους. Τα ντραμς έχουν μια απλότητα αλλά συνάμα δεν τους λείπει η επιθετικότητα που αρμόζει στο ύφος των τραγουδιών, ενώ στα γρήγορα τέμπο τα μπλάστμπιτ δίνουν και παίρνουν σε βαθμό να θυμίζουν τον οδοστρωτήρα των Lock Up. Και ενώ υπάρχουν στιγμές που ξεχωρίζουν καθώς και 4 τραγούδια που ξεχωρίζουν ( ‘Deathvaluation’, ‘Kill the Cult’, ‘One-Eyed Nation’ που εντελώς τυχαία βρίσκονται συνεχόμενα το ένα πίσω από το άλλο στο tracklist του δίσκου και το ‘Never’), όμως o υπόλοιπος μισός δίσκος χωρίς να έχει άσχημα τραγούδια, αυτά δύσκολα θα σου μείνουν και ευτυχώς δεν μοιάζουν σαν να ακούμε 5 διαφορετικές εκδοχές του ίδιου κομματιού. Το ‘Anticult’ χωλαίνει όμως γιατί φανερώνει μια κατασταλαγμένη μεν μπάντα ως προς την επιλογή μουσικής κατεύθυνσης αλλά όχι τόσο συγκεντρωμένη στη σύνθεση κομματιών που θα στηρίξει αυτή του την επιλογή.  Τα στάνταρ που οι ίδιοι έχουν θέση αναγκάζουν να είμαστε πιο σκληροί απέναντί τους. Και ναι μεν τα κιθαριστικά μέρη ξεχωρίζουν και παραμένουν το δυνατό τους χαρτί, παρόλ’ αυτά η δεδομένη υπόκλιση στην τεχνική κατάρτιση του Vogg δεν είναι ικανή να διώξει την πικρή γεύση που αφήνει η ακρόαση του άλμπουμ στο τέλος. Εκτός αν είσαι πωρωμένος οπαδός τους οπότε βάζεις τουλάχιστον ένα πόντο ακόμα στην βαθμολογία που βλέπεις στο τέλος του κειμένου.

3,5/6