Είδος: Death Metal
Χώρα: Γερμανία
Εταιρεία: Underground Crossection
Έτος: 2017

Οι Deny The Urge είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που λόγω πολλών συγκυριών, δεν κατάφεραν να βρουν τον δρόμο τους τόσο εύκολα στις συλλογές των απανταχού ντεθμεταλλάδων. Μπορεί να είναι χρόνια στο κουρμπέτι, αλλά δεν έκαναν μεγάλο όνομα, οπότε ίσως το νέο τους πόνημα να μην βρει την ανταπόκριση που του αξίζει. Παρόλα αυτά, οι Deny The Urge με το“As Darkness Falls”δείχνουν πως παρά τις δυσκολίες και τις αλλαγές στο lineup τους είναι πιο δυνατοί από ποτέ.

Εννέα χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία κυκλοφορούν το “AsDarknessFalls”. Είναιοτρίτος κατά σειρά ολοκληρωμένος δίσκος των Γερμανών και κυκλοφόρησε τον Αύγουστο που μας πέρασε από την εταιρεία UndergroundCrossection. Κατά βάση πρόκειται για έναν 48λεπτο δίσκο που βασίζεται στο oldschooldeathmetal, ειδικά στην αμερικάνικη έκφανσή του, θυμίζοντας αρκετά MorbidAngelσε κάποια σημεία, ενώ η επιρροή των Vaderείναι επίσης παρούσα, κυρίως κόγω του James Stewart που ανέλαβε την μέχρι τώρα κενή θέση των τυμπάνων. Αυτό που γρήγορα παρατηρεί κάπως, είναι πως οι Deny The Urge, προσπάθησαν από τη μια να αποτάξουν το παρελθόν του και να χαράξουν μια νέα αρχή, με πολύ πιο μεστές και ώριμες συνθέσεις από πριν, ενώ παράλληλα προσπάθησαν να μείνουν πιστοί στον χαρακτήρα που έχουν δημιουργήσει με τη μπάντα, μουσικά μιλώντας. Κλασικές κατά βάση Death Metal δομές, με σεβασμό στην παρελθοντική έκφραση του είδους, αλλά παράλληλα είναι δοσμένες υπό ενός πιο σύγχρονου φίλτρου, ώστε να μην ακούγονται απλά ρετρό και παρωχημένοι. Εξαιρετική η δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες, ειδικά τα solo είναι καλοφτιαγμένα και αποτέλεσμα μακράς σκέψης, με άμεση συνέπεια να ανεβάζουν το γενικότερο καλό επίπεδο του δίσκου. Προσοχή να δώσετε και στους ήχους στο background, οι οποίοι δένουν το μουσικό σύνολο, δημιουργώντας μια πολύ σκοτεινή ατμόσφαιρα που προσιδιάζει στο γενικό πλαίσιο που έφτιαξαν οι Deny The Urge.Θεωρώ πως, ενώ σαν παραγωγή ο δίσκος είναι δυναμικός και σωστά – κατά τη γνώμη μου πάντα – μιξαρισμένος, τα φωνητικά θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ‘μπροστά’, που λέμε. Ένιωσα πως κάποιες φορές χάνονταν στο background, με τα όργανα να τα επικαλύπτουν. Ίσως να χρειαζόταν λίγο ‘βρωμιά’ από άποψη παραγωγής, ωστόσο αυτό είναι καθαρά γούστο. Σήκωνε λίγο παραπάνω, θα του πήγαινε του δίσκου.

Σε γενικές γραμμές το δείγμα είναι ενθαρρυντικό και κρατά αμείωτο γενικά το ενδιαφέρον μας. Σίγουρα αξίζει ακρόασης από devoteesτου είδους και οι πιο μάγκες θα το προσθέσουν στη συλλογή τους. Την δική μου, την κοσμεί ήδη. Δώστε του μια ευκαιρία.

4/6