Είδος: Heavy Metal / Speed Metal / Thrash
Χώρα: Βέλγιο
Εταιρία: Napalm Records
Έτος: 2017

Κάποια στιγμή στο παρελθόν, είχα γράψει ένα κείμενο, μια κριτική, μια ανταπόκριση, δε θυμάμαι τι ακριβώς αυτή τη στιγμή, αναφέροντας δυο πράγματα κατά βάση. Αφενός ότι όλα τα είδη του παρελθόντος και δη του metal περνούν φεγγάρια κατά τα οποία αναβιώνουν την αίγλη τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καθώς, μεταξύ μας, ο ρομαντισμός στο metal είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Από την άλλη, είχα αναφέρει πως όταν σιγά σιγά καταλαγιάσει η κάθε αναβίωση, θα πάψουν τα χλαπατσίμπαλα να βαράνε και οι «μυρωδιές» (όλοι ξέρουμε κι από έναν) θα εξαφανιστούν, θα μείνουν στην επιφάνεια όσοι πραγματικά το άξιζαν και όχι όσοι ήταν περαστικοί για την ‘φάση’ (αηδιαστικό και μόνο που το λέω) ή γιατί τρώγανε αβάντα από περιοδικά, ζάινς και δεξερωγωτι. Ο χρόνος πέρασε, ο χεβισπιντοθρας τυφώνας έχει καταλαγιάσει και καθώς νομοτελειακά συμβαίνει σε όλο το σύμπαν, only the strong survive. Οι Evil Invaders ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Pulses of Pleasure”, τα αγαπημένα μας πουλενάκια από το Βέλγιο, επέστρεψαν στην δισκογραφική δράση με το “Feed Me Violence”, τον δεύτερο ολκληρωμένο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε από την Napalm Records τον περασμένο Σεπτέμβριο. Με ένα ακόμη παρανοϊκό (όπως μας έχουν συνηθίσει άλλωστε) εξώφυλλο, οι Evil Invaders μας προσφέρουν εννέα κομμάτια τίγκα ταχύτητα, ξαφνικές τσιριδάρε και χουλιγκάνικη διάθεση για κοπάνημα και ένα Σκάνια αλκοόλ. Αν προσπαθούσαμε να αποδομήσουμε το “Feed Me Violence”, θα λέγαμε πως έχει κάτι JudasPriest-ικό (Painkiller), λίγο Slayer, ενώ σε σημεία, ειδικά σε κάποια καθαρά φωνητικά μου θύμισαν Forbidden. Όπως καταλαβαίνετε, οι Evil Invaders έχουν φιλτράρει ένα κράμα από τους καλύτερους και έχουν δημιουργήσει μια ιδιότυπη ταυτότητα. Ακούς ένα κομμάτι και μπαμ, λες Evil Invaders είναι. Σε γενικές γραμμές δεν αποκλίνουν απ’ όσα έχουμε δει στο παρελθόν από τους Βέλγους, παρόλα αυτά παρατηρεί κανείς κάποιες αλλαγές σε φωνητικά, παραγωγή και σύνθεση, που ναι μεν είναι ανεπαίσθητες σε πρώτο επίπεδο, σε δεύτερη ανάλυση όμως ορίζουν την ταύτοτητα που προανέφερα. Από άποψη φωνητικών, έχουν καταλαγιάσει λίγο οι τσιρίδες, με την ποσότητα των καθαρών φωνητικών να έχει αυξηθεί, αφήνοντας μου μια πιο μεστωμένη γεύση. Σαν να βρίσκουν τους εαυτούς τους λίγο. Το ίδιο ισχύει και τις τις κιθάρες. Φαίνεται πως με την μεταγραφή αεροδρομίου του Max Maxheim τα πράγματα πήραν τον δρόμο που έπρεπε. Εξακολουθούν οι ταχύτητες να είναι σε υψηλά επίπεδα, έχουν όμως προσθέσει κάποια ποιο ατμοσφαιρικά σημεία, με εναλλαγές στους ρυθμούς. Τους πάει. Μην ξενερώνεις αν δεν έχεις ακούσει ακόμα. Μόνη ένσταση ο κάπως κούφιος ήχος των τυμπάνων σε μια παραγωγή που μοιάζει να είναι αλάνθαστη. Φαίνεται η προσπάθεια των Evil Invaders να ξεπεράσουν τον προκάτοχο του συγκεκριμένου δίσκου και απ’ ό,τι φαίνεται το καταφέρνουν. Μακράν το καλύτερο κομμάτι του δίσκου είναι το “Broken Dreams of Isolation” (πιο περιπετειώδες, πιο ώριμο, πιο μεστό), με το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου και το “Oblivion” να ορίζουν την τοπ τριάδα. Εξαιρετική κυκλοφορία, τσακώστε άμεσα!

5/6