Υπήρξε κάποτε μια εποχή στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και συγκεκριμένα το 1985 όπου μια παρέα από το Αμβούργο μας συστηνόταν συνοδεία κολοκύθας υπό το όνομα Helloween. Ήταν η εποχή γέννησης της ιδέας και εξέλιξης του power metal ήχου που απασχόλησε για περισσότερο από μια δεκαετία μεγάλη μερίδα των metalheads. Οι Helloween μέσα σε αυτήν την δεκαετία τα κατάφεραν όλα, κυκλοφόρησαν τρομερά albums, έκαναν θρυλικές περιοδείες, είδαν το όνομα τους πολύ ψηλά στις προτιμήσεις αρκετών καθώς και την καθολική αναγνώριση στο όνομα τους.

Παρόλ’αυτα, στις καλές μέρες του group υπήρχαν εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των μελών κάτι που ξεκίνησε στο ζενίθ της καριέρας τους και έμελλε να την στιγματίσει διαχωρίζοντας την σε δύο εποχές και γενιές οπαδών. Η πρώτη εποχή αφορούσε τους οπαδούς που έζησαν πραγματικά την πορεία της μπάντας και συμβιβάστηκαν με την μετέπειτα εξέλιξή της μη τρέφοντας ελπίδες για επανάληψη της χρυσής εποχής αλλά μιας αξιοπρεπής συνέχειας, έτσι όπως είχε διαμορφωθεί με τον Andi Deris πίσω από το μικρόφωνο. Η δεύτερη αφορούσε αρκετούς από τους νέους τους οπαδούς (όπως εγώ) που ζούσαμε με την ελπίδα ύπαρξης ενός reunion με τα original μέλη ζώντας την χαρά να δούμε πάνω στο σανίδι τον »πατέρα» της power metal Kai Hansen στις κιθάρες και το αηδόνι της power metal Michael Kiske στα φωνητικά να πλαισιώνουν τους Michael Weikath και Markus Grosskopf σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα την στιγμή που ο θρυλικός drummer Ingo Schwichtenberg, εμπνευστής του ονόματος θα μας »καμάρωνε» από ψηλά.

Η στιγμή δικαίωσης της δεύτερης γενιάς οπαδών της θρυλικής μπάντας καθυστέρησε 29 ολόκληρα χρόνια μέχρι την 14η του Νοέμβρη του 2016 όπου μέσα από ένα τρίλεπτο βίντεο μας ανακοίνωσαν ότι οι Kai Hansen και Michael Kiske »ντύνονται» κολοκύθες για ένα all time classic world tour μαζί με τους υπόλοιπους Helloween »χαρίζοντας» χαμόγελα συγκίνησης σε ολόκληρο τον μεταλλικό πλανήτη. Λαμβάνοντας υπόψιν τα προηγούμενα χρόνια την συνύπαρξη του Kai Hansen και την μπάντας του (Gamma Ray) σε κοινά tour μαζί με τους Helloween το θεωρούσε αρκετός κόσμος σχεδόν δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει, όμως αυτό που αποτέλεσε τεράστια έκπληξη είναι η επιστροφή του Michael Kiske ειδικά με τα όσα είχαν προηγηθεί στα 90s και τις άσχημες δηλώσεις του σχετικά με την αποχώρηση του. Όμως αν δεν το έχετε προσέξει, η παραπαίουσα μουσική βιομηχανία έχει »στραφεί» σχεδόν αποκλειστικά στην εμπορική εκμετάλλευση του παρελθόντος αφού εκεί είναι το ψωμί όποτε μέχρι και ο ξεροκέφαλος Miki (αδυναμία μου γαρ) κατάφερε να »ρίξει» το εγώ του προς τέρψιν πολλών.

Με αφετηρία περιοδείας το Μεξικό την 19η Οκτώβρη του τρέχοντος έτους και με αγωνία σχετικά με την απόδοση φωνής των Kiske/Deris πάνω στην σκηνή καθώς και το setlist οι κολοκύθες »έβαλαν» πλώρη στο όνειρο αρκετών. Θα ήταν λάθος αν αρκετοί πίστευαν εξαρχής ότι η φωνή του Michael Kiske »βρίσκεται» στα επίπεδα του χρυσού παρελθόντος κάτι που απεδείχθη στην 3η στην σειρά συναυλία τους στην Κόστα Ρίκα με την χρήση προηχογραφημένων για ενίσχυση στα απαιτητικά σημεία κλασσικών τραγουδιών της πρώτης εποχής. Όμως έναν οπαδό της γενιάς μου που δεν έχει δει αυτούς τους δυο καλλιτέχνες επι σκηνής το τελευταίο πράγμα που θα τον ενοχλήσει θεωρώ πως θα είναι αυτό. Με οδηγό τα παραπάνω και την καλή παρέα δυο φίλων που ταξίδεψαν από την Ελλάδα για το show »ξεκίνησε» το ταξίδι της νοσταλγίας των εφηβικών μας χρόνων στην πρωτεύουσα της Σλοβακίας.

Έχοντας ήδη βρει ρυθμό από την περιοδεία της Λατινικής Αμερικής και της μισής Ευρωπαϊκής, οι κολοκύθες μας »παρουσίασαν» ένα show 2 ωρών και 45 λεπτών. Μέσα λοιπόν σε αυτό το ταξίδι με την χρήση video wall και ιστοριών comics κολοκύθων ανάμεσα στα τραγούδια συνήθως μάντευες το επόμενο εκτός φυσικά από το πρώτο που σε κάθε άνοιγμα της παρούσας περιοδείας είναι το Halloween αφού »πέσει» το μαύρο σεντόνι με το logo τους, που καλύπτει το stage πριν την έναρξη κάθε show. Όλα τα μέλη έδειχναν να το διασκεδάζουν με πιο πολύ απ’όλους θα έλεγα τον Andi Deris, που προσωπικά μετά από αυτό το live κατάλαβα πόσο σημαντικός είναι για το group και πόσο ζωή »έχει» δώσει στο συγκρότημα όλα αυτά τα χρόνια, γιατί οι live εμφανίσεις είναι το πραγματικό test για ένα συγκρότημα και η επικοινωνία του με το κοινό απίστευτα άμεση. Ο έτερος performer και guest star της βραδιάς αποδείχθηκε τίμιος στις εκτελέσεις του με το A Tale That Wasn’t Right να »καθηλώνει» ένα ολόκληρο στάδιο και με το τέλος του να το κάνει να επευφημεί το όνομα του, μια ομολογουμένως συγκινητική σκηνή της βραδιάς με τον Kiske να πέφτει στα γόνατα και να το ευχαριστεί. Όσον αφορά το κιθαριστικό δίδυμο ο Hansen ανέλαβε να μας »ταξιδέψει» τραγουδώντας ένα ονειρικό medley με τα Starlight/Ride The Sky/Judas/Heavy Metal Is The Law ενώ ο Weikath πάντα ψυχρός και ήσυχος στην πλευρά του και τον ρόλο του »άφηνε» τον Markus Grosskopf να αλωνίζει το stage προσπαθώντας να ξεσηκώσει το εκδηλωτικό κοινό σε γενικές γραμμές, την στιγμή που οι Sascha και Dani αναλαμβάνουν τον άχαρο ρόλο διατήρησης του ρυθμού των κομματιών.

Συνοψίζοντας, η αύρα του live show σου »αφήνει» μια ευχάριστη και διασκεδαστική ανάμνηση μα φυσικά την χαρά ότι έζησες ένα όνειρο αρκετών χρόνων. Αντιλαμβανόμενος πλέον ότι το »ολοκλήρωσα», »χαράζω» στην μνήμη μου τα hightlight της βραδιάς στα Perfect Gentleman, Power, την Kiske true τσιρίδα στο I Want Out και το memorial video του Ingo να »παίζει» τύμπανα και προτείνω στον καθένα σας που ακόμα το σκέφτεται να ταξιδέψει να τους δει.

Setlist: Halloween, Dr.Stein, I’m Alive, If I Could Fly, Are You Metal?,Rise & Fall, Where The Sinners Go, Perfect Gentleman, Starlight/Ride The Sky/Judas/Heavy Metal Is The Law, Forever And One, A Tale That Wasn’t Right, I Can, Drum Solo – Ingo Memorial, Livin’ Ain’t No Crime, A Little Time, Why?, Sole Survivor, Power, How Many Tears – 1st encore : Eagle Fly Free, Keeper Of The Seven Keys pt1 – 2nd encore : Future World, I Want Out

YΓ : Θα ήθελα να το αφιερώσω το εν λόγω live report στον Alex τον Πολωνό που περίμενε πως και πως να τους καμαρώσει όντας αυτή η μπάντα μια από τις αγαπημένες του.