Είδος: Heavy/Thrash/Power Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρεία: High Roller Records
Έτος: 2017

Οι επανασυνδέσεις, οι αναβιώσεις, οι νεκραναστάσεις, οι γεννήσεις από την τέφρα και η επιστροφή στο… μέλλον με αφήνουν εντελώς αδιάφορο, όταν αυτές λειτουργούν σαν αυτοσκοπός. Φυσικά αν κάποιο σχήμα ή καλλιτέχνης έχει πράγματα να δώσει, καλώς έσπασε την σιωπή του και όλα τα σχετικά. Αν όχι πολύ κακό για το τίποτα, άλλωστε τα χρόνια της σύνταξης δεν είναι απαραίτητα και μη δημιουργικά… Ας ασχοληθούμε όμως με την περίπτωση των Hexx και ας αφήσουμε τις γενικότητες. Ένα συγκρότημα που κατάγεται από το θρυλικό μέρος για το είδος που υπηρετούν, το φημισμένο Bay Area πατρίδα μεταξύ άλλων των Metallica, Exodus, Testament, Forbidden, Heathen και τόσων άλλων. Ανήκει ουσιαστικά στην Τρίτη γενιά που ξεπήδησε από την σκηνή του Σαν Φρανσίσκο (μεταγενέστεροι και των Forbidden δηλαδή) παρά το γεγονός πως αρχικά σχηματίστηκαν το 1984. Η πρώτη περίοδος των Hexx είναι και η πιο γνωστή στο ευρύ κοινό με την κυκλοφορία 2 στούντιο άλμπουμ (‘No Escape’, ‘Under the Spell’) και το ΕΡ ‘Quest for Sanity’ με το  ‘Under the Spell’ να ξεχωρίζει. Η συνέχεια έφερε αλλαγές στο line up και μόλις (συν ένα ΕΡ) ένα ακόμα ολοκληρωμένο άλμπουμ, το ‘Morbid Reality’ το 1991. Μουσικά ενώ ξεκίνησαν σαν ένα Power/Thrash σχήμα στην τότε τελευταία τους δουλειά είχαν ‘σκληρύνει’ (αλλά και γίνει πιο τεχνικοί) και κατευθυνθεί προς πιο Death Metal φόρμες. Τώρα στην επιστροφή τους επιλέγουν ξανά να έρθουν πιο κοντά στον αρχικό τους ήχο. Όχι εντελώς όμως. Έχουν κρατήσει την επιθετικότητα και τα αρκετά γρήγορα ριφφ που εισήγαγαν στο  ‘Quest for Sanity’ (τσεκάρετε το τραγούδι ‘Exhumed For The Reaping’). Γενικά αν θέλουμε να κατατάξουμε κάπου το ‘Wrath Of The Reaper’ ή αν βρούμε ομοιότητες και επιρροές, θα πρέπει να φέρουμε στο μυαλό μας μια μίξη των ριφφ από Metal Church (η φωνή φέρνει αρκετά στον τεράστιο Wayne εποχής ‘The Dark’), αρκετών Judas Priest solo, τους Marshall Law, τους Liege Lord, με τα θρασίζοντα Power στοιχεία των 2 πρώτων κυκλοφοριών των Hexx και μιας υποβόσκουσας Speed/Thrash (το εναρκτήριο ‘Macabre Procession of Spirits’) προσπάθειας όταν γίνεται προσπάθεια να ‘εκτροχιαστούν’ τα πράγματα. Στα θετικά η παραγωγή που πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία, χωρίς να ακούγεται πολύ γυαλισμένη αλλά είναι καθαρή χωρίς να γίνεται ενοχλητικά μοντέρνα. Οι συνθέσεις είναι καλογραμμένες και το επίπεδο των τραγουδιών δικαιολογούν την επανασύνδεση του συγκροτήματος. Λείπει το κομμάτι που θα ανεβάσει το σύνολο αν και υπάρχουν αρκετές ωραίες στιγμές όπως τα ‘Circle The Drain’, (το Touch of Evil των φτωχών) ‘Dark Void Of Evil’, ‘A Slave In Hell’ και το ομώνυμο. Αξιοπρεπέστατο.

4/6