Με αφορμή την εμφάνιση των Αθηναίων Convixion στο 6οRock Music Festival της Λάρισας, αρπάξαμε την ευκαιρία για μια συνέντευξη. Σήμερα φιλοξενούμε στο Metal Invader τον Νίκο Παπακώστα για να μιλήσουμε για το παρελθόν, παρόν και μέλλον των Convixion, το “Days of Rage, Nights of Wrath” και το Metal στην Ελλάδα γενικότερα!

Καλώς ήρθες στο MetalInvader, Νίκο. Παρ’ όλο που υπάρχουν αρκετές δημοσιεύσεις και άρθρα στο Invader για τους Convixion, αυτή είναι η πρώτη μας official συνέντευξη, οπότε πες μας λίγα λόγια για εσάς.

Καλώς σας βρήκαμε Σοφία και σε ευχαριστούμε για την ευκαιρία! Με λίγα λόγια η μπάντα υπάρχει σαν ιδέα από το 2002 με ένα promo και λίγα live και επισήμως δισκογραφικά από το 2007 με το πρώτο μας EP «Metal Drinkin’ Conspiracy». Έκτοτε έχουν ακολουθήσει το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ to 2010, ένα εφτάρι τo 2011 με τίτλο «Black Magic Night», το split CD «Alive Aftershock» με τους Wrathblade το 2013, πολλές συμμετοχές σε tribute και compilation cd’s για να φτάσουμε στο δεύτερο ολοκληρωμένο μας άλμπουμ το 2016 με τίτλο «Days of Rage, Nights of Wrath». Όλο αυτό το διάστημα κάναμε αμέτρητα live για να προωθήσουμε τη δουλειά μας σε Ελλάδα και εξωτερικό καθώς και μερικά πολύ δυνατά support σε μπάντες όπως Angel Witch, Tankard και Testament, δύο συμμετοχές στο Up the Hammers και άλλα πολλά.

Σας παρακολουθώ σχεδόν από την αρχή και είναι ξεκάθαρο πως κάνατε τεράστια πρόοδο σε σχέση με τα πρώτα σας βήματα, αλλά και το ύφος σας έγινε πιο σοβαρό. Αναρωτιέμαι λοιπόν, εάν η αλλαγή αυτή είναι κάτι που έρχεται με την ηλικία ή αν υπάρχουν άλλοι λόγοι που επιλέξατε την πορεία αυτή;

Θα έλεγα ένας συνδυασμός των δύο χωρίς το δεύτερο να αποτελεί επιτηδευμένη κίνηση. Η τεράστια πρόοδος που πρόσεξες οφείλεται στην πολύ δουλειά, το δέσιμο και την εξέλιξη μας σαν οργανοπαίχτες, ενορχηστρωτές και συνθέτες. Η πιο σοβαρή στροφή είναι σίγουρα συνδεδεμένη με το ότι μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε και σαφώς ασχολούμαστε και με πιο σοβαρά πράγματα απ’ ότι οι μπύρες και ο χαβαλές. Κάθε φορά που καλούμαστε να απαντήσουμε αυτή την ερώτηση όμως, επισημάνουμε ότι και στις πρώτες μας δουλειές έχουμε κομμάτια με πολύ σοβαρό στιχουργικά περιεχόμενο, απλά η μπάντα καθιερώθηκε και αγαπήθηκε σίγουρα από τα πιο χαβαλέ και πάρτι κομμάτια όπως το “Drink Metal”, “I Come Alive” και “Heavy Metal Re Mounia”.

Δέκα χρόνια πέρασαν από το πρώτο σας EPMetal Drinking Conspiracy” (2007). Πως φαντάζεσαι τους Convixion σε δέκα χρόνια από τώρα;

Όντως πετάει ο χρόνος. Βλέπουμε κάποια βίντεο και φωτό από τις πρώτες εμφανίσεις και φαινόμαστε τόσο… νέοι! Σε δέκα χρόνια από τώρα ελπίζουμε να είμαστε το ίδιο αγαπημένοι σαν παρέα, το ίδιο δημιουργικοί και να έχουμε ζήσει αν όχι τις ίδιες, ακόμη περισσότερες δυνατές στιγμές με το συγκρότημα όσο τα τελευταία δέκα χρόνια.

Έχοντας στο ενεργητικό σου κάμποσα χρόνια σαν μουσικός, πολλές live εμφανίσεις και ένα ντοκιμαντέρ για το metal στην Ελλάδα, ποια είναι η γνώμη σου για το metal σήμερα στην χώρα μας γενικά, αλλά κυρίως για την underground σκηνή;

Θεωρώ ότι το Metal στην Ελλάδα περνάει την καλύτερη του περίοδο από άποψη ποσότητας χωρίς να είμαι σίγουρος όμως για ποιότητα. Βγαίνουν αμέτρητες καλές δουλειές με σίγουρα αυξημένο επίπεδο σε παραγωγές, παρουσίαση και επαγγελματικότητα, αλλά λόγω της τεράστιας ποσότητας, δε μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για ποιότητα διότι πραγματικά δεν έχω προλάβει να τα παρακολουθήσω όλα όσο θα ήθελα. Πραγματικά είναι τεράστια η πληροφορία και μέσα στο χαμό μου έχουν διαφύγει μερικές πολύ καλές δουλειές τις οποίες ανακαλύπτω μετά από ένα – δυο χρόνια επειδή απλούστατα όταν κυκλοφόρησαν δεν είχα το χρόνο να τους δώσω την απαραίτητη προσοχή. Όσο αφορά το εξωτερικό ισχύει το ίδιο αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ μπορώ να πω ότι με την άνοδο του retroheavy βγήκαν πολλά μέτρια συγκροτήματα με μέτριες κυκλοφορίες (κατά τη γνώμη μου) τα οποία μάλιστα γνώρισαν αναγνώριση μόνο και μόνο επειδή συνδύασαν τις δουλειές τους με ένα look με κολάν και αφάνες και στήσιμο ala 80s αλλά δεν είχαν καμία πρωτοτυπία και βάθος στις συνθέσεις τους.

Όσοι σε ξέρουν λίγο, γνωρίζουν πως εκτός από μουσικός και ηχολήπτης, είσαι και φανατικός metal οπαδός. Πιστεύεις πως αυτό το mentality είναι αυτό που λείπει από την Ελλάδα και κρατάει την σκηνή πίσω με φαγωμάρες, ζήλειες και λοιπές ξινίλες;

Κύκλους κάνει. Ups and downs. Θυμάμαι περιόδους που τα μικρά, «δικά μας» live είχαν τίγκα κόσμο και ήμασταν ευχαριστημένοι και άλλες που ήταν πεσμένα και λέγαμε που είναι ο κόσμος. Όσο αφορά τη φαγωμάρα πάντως νιώθω ότι έχει ελαττωθεί και βλέπω πολλές ενωτικές προσπάθειες στα διάφορα είδη του underground. Πολλά αυτό-οργανωμένα λάιβ που μερικά έχουν γίνει και θεσμός όπως το “ThrashersUnited” πχ. Μέχρι να γράψω την απάντηση βέβαια μου ήρθε στο μυαλό μια κλασσική ατάκα του Γκρεγκ, που λέει ότι και μόνο οι μουσικοί των συγκροτημάτων να στήριζαν οπαδικά τα μικρά live, θα έπρεπε κάθε live να είχε εκατό άτομα το λιγότερο! Οπότε νομίζω ότι έχουμε ακόμα δρόμο στο να γίνει συνείδηση η έννοια «σκηνή» στους οπαδούς αλλά και τους μουσικούς. Πάρα ταύτα, μη νομίζεις ότι σε αυτό τον τομέα υστερούμε σε σχέση με το εξωτερικό. Το underground όπως το ζούμε εδώ, δε το έχω δει σε άλλη χώρα στο εξωτερικό, ή τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό.

Αν και οι ταμπέλες είναι περιττές, εύκολα θα λέγαμε πως ανήκετε στο retro κίνημα, το οποίο όλοι ξέρουμε πως συχνά τείνει προς το γραφικό (προσωπικά γουστάρω). Είναι η γραφικότητα κάτι απαραίτητο σε τέτοια μονοπάτια ή είναι απλά μια μόδα κατά την γνώμη σου;

Απάντησα μερικώς πριν αλλά θα πω πιο συγκεκριμένα τις σκέψεις μου εδώ. Δε θεωρώ ότι ανήκουμε στο Retro κίνημα. Αν υπάρχει κάτι που αγαπάω στην ελληνική σκηνή και νιώθω ότι ισχύει και για τους Convixion, είναι ότι έχουμε μερικές έως αρκετές μπάντες οι οποίες έχουν τελείως προσωπικό ήχο και χαρακτήρα. Σαφείς επιρροές, τάση προς ένα στυλ αλλά τελικώς κάτι το οποίο δε θυμίζει καμία άλλη μπάντα. Δε νομίζω για παράδειγμα να μπορεί να μου πει κάποιος μία μπάντα σα τους Wrathblade και αν μπορεί, να μου την πει να αγοράσω όλες τις κυκλοφορίες της. Μας τη σπάει η γραφικότητα. Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να προωθήσουμε τη δουλειά μας με το να ντυθούμε κάπως και να πουλήσουμε έναν 80s αέρα. Αυτοί που είμαστε στις ζωές μας και στην ενασχόληση μας με το Metal, είμαστε και στο σανίδι. Απλά όπως είπα και πριν, το να πουλήσεις ρετρό αέρα σου αγοράζει κυκλοφορία μιας ενδεχομένως μέτριας και επιφανειακής δουλειάς σου με καλή εταιρία και τη συμμετοχή σου σε μεγάλα underground φεστιβάλ. Και πάλι, το ότι θεωρώ κάποιες δουλειές υποδεέστερες αποτελεί προσωπική γνώμη αλλά τη βασίζω στο ότι αν κάποιος κάτσει ασχοληθεί σε βάθος με κάποιες ελληνικές αλλά μη αναγνωρισμένες μπάντες, θα ανακαλύψει ότι έχουν δουλέψει και ότι έχουν πάει τη σύνθεση τους σε ένα επίπεδο λίγο παραπάνω από το να αντιγράψουν Mercyful Fate και Diamond Head.

Σε λίγες μέρες κλείνετε έναν χρόνο από την κυκλοφορία του “Days of Rage, Nights of Wrath”. Μίλησε μας λίγο για την κυκλοφορία αυτή. Η ηχογράφηση έγινε στο δικό σου Entasis Studio, πόσο διευκόλυνε αυτό την ηχογράφηση του δίσκου;

Δουλέψαμε πάρα πολύ το δίσκο και είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα και τις συνθέσεις. Αργήσαμε λίγο γιατί μεσολάβησαν πολλά live και η στράτευση του Μάνου του τυμπανιστή μας. Ένας άλλος λόγος που καθυστερήσαμε ήταν γιατί θέλαμε να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι και έτοιμοι για τις συνθέσεις και όχι να βγάλουμε κάτι βιαστικό απλά για να βγάλουμε νέα κυκλοφορία σε σύντομο χρονικό διάστημα. Βέβαια μεσολάβησαν και οι κυκλοφορίες που προανέφερα οπότε δεν ήμασταν και «χαμένοι». Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια αστεία ιστορία πίσω από την κυκλοφορία που συνδέεται με την ερώτηση σου. Όντως, ηχογραφήσαμε στο στούντιο μου, το Entasis Studio στην Καλλιθέα, και ήθελα πραγματικά η παραγωγή αυτή να αποτελεί τη ναυαρχίδα του στούντιο. Έτσι, έχοντας ολοκληρώσει τις ηχογραφήσεις ασχολήθηκα τόσο πολύ με τη μίξη και δεν ήμασταν ΠΟΤΕ ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. Πέρασε πραγματικά μισός χρόνος μέχρι μία ατάκα του Μάνου να δώσει τη λύση. «Πιο πολύ απ’ όλα μου αρέσει αμιξάριστο»… Οπότε γυρίσαμε στο επίπεδο που μόλις είχαμε ηχογραφήσει και αφήσαμε εντελώς αεράτα και ανεπεξέργαστα τα όργανα και τη μίξη ώστε να δώσει το πιο ζωντανό συναίσθημα. Και εκεί καταλήξαμε και κλείσαμε το δίσκο σε δύο μόλις μέρες. Η κυκλοφορία έγινε από την εταιρείαρα μας, Eat Metal Records.

Ομολογώ πως αγάπησα με την πρώτη ματιά το εξώφυλλο του “Days of Rage, Night of Wrath”. Ποιος είναι υπεύθυνος για το εξώφυλλο;

Κάναμε αρκετό brainstorming σκεπτόμενοι εξώφυλλο και δε σου κρύβω ότι πολλές από τις ιδέες ήταν με κάποιες γκραβούρες και γενικά στοιχεία που έχουν χρησιμοποιήσει σε υπερθετικό βαθμό όλες οι retroμπάντες και λόγω αυτού και ότι δε βρίσκαμε κάτι που να μας ικανοποιεί, τις απορρίψαμε όλες. Την ιδέα έδωσε πάλι ο Μάνος, έχοντας κατά νου κάποια εξώφυλλα από μπάντες που δείχνουν το γκρουπ χωρίς να φαίνονται τα χαρακτηριστικά τους όπως Dead Moon και Motorhead. H ιδέα είναι να δείχνει τη μπάντα «live» ώστε να μπορέσει να δώσει την αισθητική της παραγωγής. To αναθέσαμε στον κολλητό μας το Στέφανο από Ravencult και Uncanny Graphics, o οποίος έφτιαξε το εξώφυλλο και όλο το layout της κυκλοφορίας. Μας δείχνει σαν τριάδα διότι κατά το  2014, ο κιθαρίστας μας και αδερφός Στέλιος Μακρής, αποχώρησε από τη μπάντα για προσωπικούς λόγους και πλέον ασχολείται κυρίως με την εξίσου φιλική και αδερφική μπάντα, τους Nightbreed. Το κενό αναπλήρωσε ο καλός μας φίλος, Μάριος Πετρόπουλος των Sacral Rage, για αρκετό καιρό ως βοηθητικό μέλος για τα live που μεσολάβησαν μέχρι να μπει ο νέος μας κιθαρισταράς και μόνιμο πλέον μέλος, Χρήστος, τον οποίο τσιμπήσαμε χυδαία από τους Malicious Silence, Released Anger και Abyssus. Επίσης αλλάξαμε για τρίτη φορά logo μιας και ταίριαζε πιο πολύ στο ύφος.

Ποιες είναι οι βασικές μουσικές σας επιρροές και από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Συνθέτετε όλοι μαζί; Αν όχι, ποιος γράφει την μουσική;

Είμαστε διαφορετικά άτομα με αρκετά κοινά ακούσματα, σε όλο το φάσμα του Rock, Metal και Punk, τα οποία και αντικατοπτρίζονται στις συνθέσεις. Φέρνουμε, είτε ολοκληρωμένες ιδέες τις οποίες δουλεύουμε και εξελίσσουμε μέχρι την τελική τους μορφή, αλλά και αρκετά τραγούδια έχουν γραφτεί με αυθόρμητο τζαμάρισμα στο στούντιο, όπως το Drink Metal, Convicted ή το Black Magic Night. Πάντως, ξαναλέω, ότι ΠΟΤΕ δε γράφουμε κάτι ώστε να θυμίσει ΚΑΤΙ εκτός από όταν σκόπιμα θέλουμε να κλέψουμε λίγο Exciter, Anvil, AngelWitch ή και Coroner! Πάντως, το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης του τελευταίου άλμπουμ έγινε τον Αύγουστο του 2014 στο κολασμένο από ζέστη Entasis Studio ΑΛΛΑ στην παγωμένη από το air-condition αίθουσα, μιας και δεν είχαμε πάει διακοπές και δουλεύαμε ανελλιπώς!

Ποιος είναι υπεύθυνος για τους στίχους; Κάθε ένας από εμάς ερμηνεύει τα lyrics κάθε μπάντας ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα του, σε πολλά κομμάτια σας εγώ τουλάχιστον αντιλαμβάνομαι μια απογοήτευση για την κοινωνική κατάσταση και αρκετή οργή. Νιώθετε όντως έτσι;

Όλοι έχουμε συνεισφέρει στους στίχους, ίσως λίγο περισσότερο εγώ σαν «τραγουδιστής». Πάντα στέλνω τους στίχους στα παιδιά για προτάσεις και γραμματικές διορθώσεις. Αυτό που αναφέρεις όμως είναι πραγματικά η μαγεία της μουσικής που αγαπάμε. Το να μπορείς μέσα από τους στίχους και τη μουσική να εξωτερικεύεις τα συναισθήματα σου, τα βιώματα σου και να βρίσκεις μία διέξοδο και έναν τρόπο να ξεσπάσεις και να εκφραστείς. Η απογοήτευση και η οργή είναι όντως κάτι που υπάρχει μέσα στους περισσότερους από εμάς βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας και τον κόσμο. Τις δυσκολίες στα όνειρα ακόμα και την επιβίωση. Εν μέρει για αυτό δεν υπάρχει «I Come Alive» στο δίσκο. Γιατί όταν γράφαμε το εν λόγω track ήμασταν πιο ανέμελοι, πιο στον κόσμο μας και πιο ελεύθεροι. Στιχουργικά ο δίσκος αναφέρεται κυρίως στην εσωτερική μάχη που δίνουμε όλοι με τον εαυτό μας και τη δύναμη που πρέπει να αντλήσουμε από ό,τι αγαπάμε ώστε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Επίσης το κοινωνικό γίγνεσθαι και στο ομώνυμο κομμάτι αναφερόμαστε στη μουσική που τόσο αγαπάμε. Μία από τις πιο δυνατές και ουσιώδες στιχουργικές μας στιγμές θεωρούμε το «Terrorize the Terrorists» το οποίο είναι γραμμένο για και αφιερωμένο στους δολοφόνους του φίλου μας, Παύλου Φύσσα.

Έχετε έτοιμο νέο υλικό; Υπάρχουν σχέδια για καινούργια κυκλοφορία στο άμεσο μέλλον;

Παίζουμε μερικές καινούργιες ιδέες αλλά κάτι ολοκληρωμένο δεν υπάρχει. Τελειώνοντας τις συναυλίες προώθησης αυτού του δίσκου θα ξεκινήσουμε να δουλεύουμε καινούργιες ιδέες, χωρίς βιασύνη να βγάλουμε σύντομα κάτι αλλά και χωρίς «επανάπαυση». Σαν κατεύθυνση πάντως μπορώ να πω ότι οι ιδέες είναι πάλι διαφορετικές απ’ ότι έχουν μάθει τους Convixion.

Κάνετε συχνά live, τι να περιμένει κάποιος που δεν σας έχει δει ποτέ, από μια ζωντανή σας εμφάνιση;

Εντάξει, ένας από τους λόγους που βάλαμε και αυτό το εξώφυλλο, είναι εν μέρει και ότι νιώθουμε ότι η μπάντα δείχνει τον πραγματικό της εαυτό και τα δόντια της στο live! Πάντα παίζουμε όσο πιο γκαυλωμένα μπορούμε και η εμπειρία δείχνει ότι κερδίζουμε εντυπώσεις και κάνουμε φίλους όπου παίζουμε!

Νίκο, ευχαριστούμε για τον χρόνο σου. Το κλείσιμο δικό σου!

Ευχαριστώ και εγώ προσωπικά και εκ μέρους της μπάντας για τη συνέντευξη και συγγνώμη για τις μακροσκελείς απαντήσεις. Επόμενο χτύπημα στην πόλη σου, το Σάββατο 8 Απριλίου με καυτό Heavy Metal με πολλές μπαντάρες και τρελή φεστιβαλάρα! Metal Above All.