Maggot Heart, SwedenPost, Terratology, Punk, 2017, News, Interviews,

Είναι μάλλον η πρώτη σου συνέντευξη σε ελληνικό περιοδικό και παρόλο που πολλοί γνωρίζουν το όνομά σου και έχουν ακούσει τη δουλειά σου, δεν είμαι σίγουρος αν γνωρίζουν την ιστορία σου. Να το πάρουμε από την αρχή; Πότε ήταν η στίγμη που συνειδητοποίησες ότι θα αφιερώσεις τη ζωή σου στη μουσική; Πόσο σημαντικό ήταν για σένα ως καλλιτέχνιδα το γεγονός ότι ξεκίνησες το ταξίδι σου στη μουσική βιομηχανία ως δημοσιογράφος και μάλιστα σε μικρή ηλικία;

Είναι κάτι το φυσικό, το καταλαβαίνεις από μικρή ηλικια τι είναι αυτό που θα σε εξιτάρει. Για μένα ήταν πάντα το ροκ εν ρολλ. Από τότε που ο πατέρας μου έπαιζε το “Exile on Main St.” όταν ήμουν πολύ μικρή, μέχρι που ο αδερφός μου άρχισε να ακούει Sex Pistols και αργότερα σουηδικό ντεθ μέταλ και πάει λέγοντας – πάντοτε άναβε φωτιές μέσα μου. Ακόμα νιώθω το ίδιο, δεν φεύγει με τίποτα αυτό!

Δεν ήταν καθόλου σημαντικό θα έλεγα. Το επάγγελμά μου με εξέθεσε σε αρκετή μουσική φυσικά. Αλλά οποιοσδήποτε από τους φίλους μου που μου πρότεινε παλιά πράγματα να ακούσω είχε μεγαλύτερη επιρροή από το δημοσιογραφιλίκι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο λόγος που άρχισα να γράφω για τη μουσική είναι επειδή αγαπάω τη μουσική και είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο παίζω μουσική. Πάντα ήταν το ίδιο για μένα – διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου κύριου ενδιαφέροντος που είχα.

Σου λείπουν οι μέρες που όλα ήταν λίγο πιο αφελή;

Δεν είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνω αυτή την ερώτηση!

Ξεκίνησες στους Sonic Ritual, ένα μέταλ πανκ σουηδικό συγκρότημα. Γιατί έφυγες και γιατί μετακόμισες στο Βερολίνο μετά τη διάλυση;

Οι Sonic Ritual δεν διέλυσαν ποτέ, επίσημα είμαστε ακόμα συγκρότημα, αν και είμαστε ανενεργοί εδώ και χρόνια. Έχω κάποιες πολύ καλές αναμνήσεις από αυτή την εποχή, κυρίως επειδή τότε «έμαθα» πώς να παίζω, κι επειδή ήμουν στο συγκρότημα με τον καλύτερο φίλο μου τον Henke. Κάπως τα σπάσαμε με τον μπασίστα μας την ίδια περίοδο που ο Henke μπήκε στους In Solitude. Μετά από αυτό ο Henke ένιωσε πως ήθελε να επικεντρωθεί στους In Solitude, κάτι που ήταν απόλυτα κατανοητό. Εκείνη την περίοδο της ζωής μου δεν έπαιρνα το ρόλο μου ως καλλιτέχνιδας τόσο σοβαρά, ακόμα πίστευα πως το γράψιμο ήταν η κλίση μου, οπότε μου πήρε κάποιο καιρό ώστε να συνεχίσω με τη μουσική μου. Άφησα την Στοκχόλμη επειδή μετά το πάγωμα των Sonic Ritual δεν είχα και πολλά να με κρατάνε εκεί. Ένιωθα πως η σκηνή εκεί ήταν ανέμπνευστη και δύσκαμπτη. Και μια μέρα μου μπήκε η ιδέα του Βερολίνου στο κεφάλι και πήγα εκεί χωρίς καν να το έχω επισκεφτεί. Αυτή η κίνηση άλλαξε τα πάντα για μένα και δεν πιστεύω ότι θα γυρίσω ποτέ πίσω στη Στοκχόλμη.

Οι The Oath είχαν καλή ανταπόκριση από τον μουσικό τύπο και είχαν ήδη ένα συμβόλαιο σε δυνατή εταιρία, τι συνέβη και διαλύσατε πάνω που φαινόταν ότι θα τα καταφέρνατε; Τι συναισθήματα έχεις γι’ αυτό το συγκρότημα σχεδόν 3 χρόνια μετά τη διάλυσή του; Έχεις ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς με τους The Oath, όπως ακυκλοφόρητο υλικό;

Διέλυσα τους The Oath επειδή ήταν αδύνατο για μένα να συνεχίσω για διάφορους λόγους. Από μια άποψη η απόφαση ήταν δύσκολη, επειδή ήξερα ότι θα με πήγαινε πίσω κάποια χρόνια και θα έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή ξανά. Αλλά από μια άλλη άποψη ήταν μια πολύ εύκολη απόφαση, επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσω σε μια κατάσταση που ήταν λυπηρή και καταστροφική. Αν δεν το αναφέρει κάποιος, δεν περνάει απο τη σκέψη μου αυτό το συγκρότημα. Ανήκει στο παρελθόν.

maggot heart 1

Το 2015 σου ζητήθηκε να μπεις στους Beastmilk που εκείνη την περίοδο είχαν τρομερή επιτυχία μετά το άλμπουμ τους “Climax” το 2013. Πες μας περισσότερα γι’ αυτή την περίοδο που οδήγησε στους Grave Pleasures…

Μου ζητήθηκε από το πουθενά, βασικά. Τους είδα στο Hell’s Pleasures και τα είπαμε λίγο στο πάρτυ μετά από το φεστιβάλ. Για να είμαι τελείως ειλικρινής με σένα, δεν ήμουν και τόσο φαν – αντίθετα με πολλούς εκείνη την περίοδο. Αναγνώριζα το χάιπ φυσικά και πίστευα πως έχουν κάποια καλά κομμάτια, αλλά δεν είχα πάρει το δίσκο και εκείνη η συναυλία ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα. Παρ’ όλα αυτά, δεν το σκέφτηκα στιγμή όταν μου ζήτησαν να πάω και να τζαμάρω μαζί τους στο Ελσίνκι.

Το να παίζεις αυτά τα κομμάτια ήταν φοβερά διασκεδαστικό, δεν είναι περίπλοκα, αλλά η ενορχήστρωση και οι συνθέσεις είναι πολύ πιο περίεργα απ’ όσο νομίζει κανείς στην αρχή. Πραγματικά πίστευα πως ο Johan – ή Goatspeed – είχε ένα μοναδικό στυλ να γράφει ριφ. Πριν μπω στο συγκρότημα δεν ένιωθα και πολύ καλά. Ήμουν πολύ χαμένη και θυμωμένη μετά από αυτό που είχε συμβεί με τους The Oath και δεν είχα καμία ιδέα πώς θα μάζευα τα κομμάτια μου και θα συνέχιζα. Είχα διάφορες προσφορές από συγκροτήματα, αλλά δεν ένιωθα ενδιαφέρον για κάποια από αυτές. Οπότε όταν οι Beastmilk ήρθαν σε επαφή μαζί μου, ήταν πραγματική ευλογία. Ήταν κάτι διαφορετικό και φρέσκο, αντί για παράδειγμα να έμπαινα σε ένα μέταλ συγκρότημα της σειράς. Βγήκαμε σε περιοδεία με τους In Solitude αμέσως και αυτή η περιοδεία πάντα θα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Ωστόσο, σύντομα διαπίστωσα πως στο συγκρότημα υπήρχαν προβλήματα και βρέθηκα σε μια περίεργη κατάσταση όταν έγινα μέλος τους, ενώ υπήρχαν κάποιες ήδη διαμορφωμένες συνθήκες. Ήταν αρκετά πιεσμένοι και επειδή ήταν πολύ κοντά στο να τα τινάξουν όλα στον αέρα, όπως κάνουν κι άλλα συγκροτήματα που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, άρχισαν να κάνουν αλλαγές της τελευταίας στιγμής, ενώ όπως φαίνεται με τη γνώση του σήμερα μάλλον θα έπρεπε να αφήσουν τα πράγματα ως έχουν. Απέλυσαν τον αρχικό τους ντράμερ και πήραν εμένα για δεύτερη κιθάρα. Και έχασαν και το μομέντουμ τους επίσης. Την περίοδο που μπήκα στο συγκρότημα το χάιπ άρχισε να φθίνει και πιστεύω πως υπήρχαν αντικρουόμενες ιδέες για το πώς θα πηγαίναμε μπροστά. Με όλα αυτά να τρέχουν, ήταν φανερό πως ο Johan δεν ήταν ευχαριστημένος. Προσθέστε και το γεγονός πως οι περισσότεροι Φινλανδοί είναι εσωστρεφείς από τη φύση τους, κρατούσε πολλά μέσα του στις δύο περιοδείες που κάναμε μαζί. Νομίζω πως ένιωθε ανταγωνιστικά απέναντί μου όταν μπήκα στο συγκρότημα. Τον πήγαινα πάρα πολύ και ήταν περίεργο για μένα να βρίσκομαι σε αυτή τη θέση του να μην γνωρίζω πού στέκομαι απέναντί του και ενώ από την μία δεν ήθελα να επεμβαίνω στον χώρο του καθένα, από την άλλη ήθελα να εκφράζομαι ελεύθερα ως μέλος του συγκρότηματος. Τελικά ο Mat και ο Johan τα σπάσανε άσχημα πάνω που ήταν να υπογράψουν μια μεγάλη συμφωνία με τη Sony. Ήταν αρκετά δραματικό. Δεν ξέρω πολλές περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι ο Mat ήθελε να συνεχίσει και ζήτησε από μένα και τον Valtteri να πάμε μαζί του.

Όσον αφορά τους Grave Pleasures, για μένα ήταν πάντοτε ένα καινούριο συγκρότημα. Δεν ήταν οι Beastmilk με καινούριο όνομα ή κάτι τέτοιο. Ήταν ένα ολοκαίνουριο συγκρότημα. Μου φαινόταν γελοίο να προσπαθήσουμε να καβαλήσουμε πάνω στην επιτυχία που είχαν οι Beastmilk και κατά συνέπεια πάνω στη δουλειά δυο ανθρώπων που δεν ήταν πια στο συγκρότημα. Επίσης ήξερα πως δεν θα μπορούσα να γράψω στο ίδιο στυλ και πως οτιδήποτε θα έκανα θα συγκρινόταν με το “Climax” και δεν με έψηνε και πολύ αυτό. Είχα πίστη πως αντίθετα θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι δικό μας. Αλλά όλο αυτό το θέμα ήταν μια γκρίζα ζώνη και κάναμε πολλές συζητήσεις με το μάνατζμεντ για τις προσδοκίες και όλα όσα περιλάμβανε η συμφωνία με την εταιρία κλπ., οπότε εν τέλει το πλαίσιο ήταν κάπως θολό. Στο τέλος φέραμε τον Uno στα ντραμς και τον Juho Vanhanen σαν σέσιον κιθαρίστα και υπογράψαμε στη Sony.

Γιατί ένιωσες ξανά ότι έπρεπε να φύγεις;

Όταν αρχίσαμε τους Grave Pleasures περίμεναν πολλά από μας και ήταν μια αρκετά τεταμένη περίοδος για μας ως συγκρότημα. Εγώ και ο Uno ζούσαμε στο Βερολίνο και πετάγαμε όλη την ώρα, ήταν ένα συνεχές ταξίδι από και προς αεροδρόμια. Γράψαμε και ηχογραφήσαμε το “Dreamcrash” πολύ γρήγορα αλλά, όπως έχω πει και παλιότερα, ήταν μια πολύ ικανοποιητική και δημιουργική περίοδος. Κάτι μας ένωσε όλους μαζί σε αυτό το επίπεδο. Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια διαφωνία εκείνη την περίοδο – είχαμε μια πολύ ανοιχτή και δεκτική πολιτική  όσον αφορά το υλικό, μια στάση τύπου «ό,τι κάτσει» και ήταν πολύ αναζωγονητικό να γράφουμε χωρίς να σκεφτόμαστε συγκεκριμένα είδη και στυλ, αλλά απλά να αφήνουμε τα πράγματα να έρθουν όπως αυτά προκύψουν.

Αλλά νομίζω πως ειδικά ο Mat ένιωθε την πίεση να δημιουργήσει κάτι εντυπωσιακό για να ακολουθήσει το “Climax”. Και μας πίεζε πραγματικά να κάνουμε το συγκρότημα την απόλυτη προτεραιότητά μας, κάτι που πράξαμε. Όταν το άλμπουμ πάτωσε έχασε το ενδιαφέρον του και ξαφνικά δήλωσε πως δεν θέλει πια να περιοδεύσει. Νομίζω πως εννοούσε ότι δεν ήθελε να περιοδεύσει με αυτό το συγκρότημα καθώς συνέχιζε να περιοδεύει με τους Hexvessel, αλλά δεν το είπε αυτό. Έμεινα εμβρόντητη. Γιατί να τα παρατήσουμε μετά από τόση δουλειά; Και τι έγινε αν το άλμπουμ δεν τα πήγε τόσο καλά; Αλλά είπε πως το είχε πάρει απόφαση κι αυτό δεν μου έκατσε καλά. Την ίδια στιγμή κάποιοι από μας δεν συμφωνούσαμε με το μάνατζμεντ που είχαμε. Σπαταλούσαμε τόση ενέργεια σε μάταιες και ξεπερασμένες μαρκετινίστικες μεθόδους και τίποτα από αυτά δεν δούλευε. Ανταλλάζαμε τόσα email κάθε μέρα για ηλίθια διαδικαστικά πράγματα κι αυτό κατάπιε την ενέργεια και την διασκέδαση που είχαμε στο συγκρότημα.

Βλέποντας τα πράγματα από απόσταση, ήμασταν όλοι εξουθενωμένοι συναισθηματικά. Εγώ από τη διάλυση των The Oath, ο Mat από την ιστορία με τον Johan, όπως και ο Uno ήταν αρκετά επηρεασμένος από την πρόσφατη διάλυση των In Solitude – ένα συγκρότημα στο οποίο ήταν για 13 χρόνια. Ακούγεται και στο άλμπουμ αυτό, άλλωστε το ονομάσαμε “Dreamcrash”. Είμαι ο τύπος ανθρώπου του «όλα ή τίποτα» και ήξερα πως δεν θα μπορούσα να κάτσω και να περιμένω πότε ο Mat θα νιώσει πως είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσουμε ξανά. Και επίσης δεν ήθελα αυτή η κατάσταση να εξελιχθεί σε μεγάλη αντιπαράθεση – πραγματικά ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα. Οπότε αποχώρησα και ο Uno ακολούθησε.

Κοιτώντας πίσω πιστεύω πως ήμασταν πραγματικά ένα σπουδαίο λάιβ συγκρότημα για όσο κράτησε και γνωρίζω πως το “Dreamcrash” δεν κατανοήθηκε από πολλούς φαν των Beastmilk εκεί έξω, αλλά ειλικρινά δεν με νοιάζει – νομίζω πως υπάρχουν κάποια πραγματικά καλά κομμάτια σε αυτό το δίσκο και στα λάιβ σκοτώναμε. Πραγματικά ελπίζω να παίξω ξανά με τον Juho κάποια στιγμή στο μέλλον, γιατί ο τύπος είναι ιδιοφυία και είναι πραγματική χαρά να παίζεις και να είσαι μαζί του – τι ταλέντο. Αυτό που κάνει με τους Oranssi Pazuzu αυτή τη στιγμή είναι απλά απίστευτο.

maggot heart 2

Υποθέτω πως η περιοδεία των Beastmilk με τους In Solitude και μετά με τους Grave Pleasures είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι βρήκες τους επόμενους συνεργάτες σου, τον Uno Bruniusson (Procession, Death Alley, ex-In Solitude) και τον Gottfrid Åhman (No Future, Reveal, ex-In Solitude, Invidious, Repugnant). Είναι αυτή η μόνιμη σύνθεση των Maggot Heart;

Ο Uno και ο Gottfrid είναι παλιοί μου φίλοι από τη Σουηδία. Τους ξέρω πάνω από δέκα χρόνια και μάλιστα ο Gottfrid έπαιξε μπάσο σε μερικές συναυλίες με τους Sonic Ritual πριν κάτι αιώνες. Οι Maggot Heart δεν είναι συγκρότημα καθ’ εαυτό και δεν ήταν ποτέ να γίνουν τέτοιο. Είναι περισσότερο ένα σόλο πρότζεκτ. Τους ζήτησα να με βοηθήσουν με την ενορχήστρωση και με την ηχογράφηση, αλλά ποτέ δεν περίμενα από αυτούς να παίξουν λάιβ μαζί μου επειδή είναι τόσο απασχολημένοι με διάφορα συγκροτήματα κι επειδή ο Gottfrid μένει στην Στοκχόλμη. Τώρα έχω την Olivia Airey στο μπάσο και τον Neta Shimoni στη δεύτερη κιθάρα και ο Uno παίζει τα σόου που μπορεί μαζί μας, το πάμε από συναυλία σε συναυλία.

Πότε ένιωσες ότι ήταν καιρός να προχωρήσεις και να δημιουργήσεις το δικό σου συγκρότημα; Πώς το Βερολίνο και η κουλτούρα του ή η ατμόσφαιρα στους δρόμους του σε άλλαξε ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;

Πέρασα όλο το 2015 γράφοντας και επικεντρώθηκα σε προσωπικά ζητήματα, γενικά πήρα ρεπό από την «καριέρα» μου και αντ’ αυτού προτίμησα να είμαι δημιουργική με τους δικούς μου όρους. Ποτέ δεν ήταν υπό συζήτηση το αν θα συνεχίσω ή όχι να κάνω μουσική, γιατί γράφω τραγουδιά από παιδί και θα συνεχίσω να το κάνω μέχρι να πεθάνω, αλλά σίγουρα δεν ήθελα να βιάσω τα πράγματα και, όπως καταλαβαίνεις, να κάνω μεγάλα λάθη ξανά.

Το Βερολίνο είναι μεγάλη έμπνευση για μένα, επειδή εδώ υπάρχει μια απτή αίσθηση ελευθεριακότητας που είναι πολύ μεταδοτική. Αλλάζει με γοργούς ρυθμούς βέβαια, όπως κι εγώ, αλλά ακόμα έχω την αίσθηση πως τα πάντα μπορούν να συμβούν όταν θα βγω έξω το βράδυ. Γνωρίζεις πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.

Αυτή είναι η πρώτη φορά που επίσης τραγουδάς, καθώς στα προηγούμενα συγκροτήματά σου ήσουν μόνο κιθαρίστρια. Πόσο άνετο ή άβολο είναι να έχεις διπλό ρόλο;

Μου πήρε πολύ καιρό να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα τραγουδήσω, ήταν πραγματικά τρομακτικό στην αρχή. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι μπροστά και να φαίνομαι σε ένα συγκρότημα. Ποτέ! Αλλά το άβολο της υπόθεσης ήταν ένας λόγος που το κυνήγησα – ένιωσα πως έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου προς νέα όρια, αλλιώς θα έμενα με ένα μέτριο πρότζεκτ στα χέρια. Το γεγονός ότι είχα αυτή την πρόκληση μπροστά μου ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Και καθώς προχωρούσα ήταν εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα το συνήθισα, πραγματικά. Τώρα το απολαμβάνω, αν και πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο. Μου αρέσει που έχω αυτό το επιπλέον μέσο έκφρασης στη διάθεσή μου, μαζί με την κιθάρα είναι σαν να κρατάω δύο χειροβομβίδες αντί για μία. Επίσης, δεν υπήρχε περίπτωση να ξανασυνεργαστώ με άλλον τραγουδιστή – οι τραγουδιστές είναι τρελοί, όλοι το γνωρίζουν αυτό!

maggot heart logo

Γιατί διάλεξες το όνομα Maggot Heart, υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από αυτή την επιλογή;

Δεν θα το έλεγα, απλά νομίζω ότι ακούγεται ωραίο και ταιριάζει στο κόνσεπτ του συγκροτήματος – μια μολυσμένη και γεμάτη με παράσιτα καρδιά.

Πώς θα περιέγραφες τη μουσική των Maggot Heart; Είσαι η μόνη υπεύθυνη για τη μουσική στο συγκρότημα;

Ναι, εγώ γράφω τα κομμάτια. Ο Uno και ο Gottfrid με βοήθησαν με την ενορχήστρωση του EP, με βοήθησαν να δώσω ζωή στα κομμάτια κι έκαναν σπουδαία δουλειά. Αλλά τα τραγούδια και οι στίχοι είναι δικοί μου. Έχω ήδη ακούσει πολλές διαφορετικές περιγραφές και είναι αρκετά ικανοποιητικό νομίζω – εννοώ το γεγονός ότι δεν είναι τόσο εύκολο να κατατάξεις τη μουσική. Πολλοί το ονομάζουν ποστ πανκ, αλλά δεν θα συμφωνούσα κατ’ ανάγκη. Νομίζω πως είναι περισσότερο ροκ εν ρολ. Αλλά είμαι και μεγάλη φαν των Killing Joke, οπότε έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία σε όλους αυτούς τους τράιμπαλ ρυθμούς. Για μένα είναι απλά αρνητικό ροκ, μια μίξη όλων των ειδών επιθετικής μουσικής που μου αρέσουν, από το χέβι μέταλ, το πανκ και το ποστ πανκ.

Ποια πράγματα σε εμπνέουν να γράφεις στίχους και πόσο σημαντικοί είναι οι στίχοι για τους Maggot Heart;

Οι στίχοι είναι πολύ σημαντικοί. Αυτό οι στίχοι είναι ειλικρινείς και προέρχονται είτε από προσωπικές εμπειρίες είτε από πράγματα που λαμβάνω από ανθρώπους γύρω μου. Είναι δύσκολο να εξηγήσω τους δικούς μου στίχους, οπότε προτιμώ να τους διαβάσεις και να βγάλεις τις δικές σου ερμηνείες.\

Πες μας περισσότερα για το θέμα κάθε τραγουδιού… Είναι όλα μαζί ένα σχόλιο για τη θέση της γυναίκας στις κοινωνίες του 21ο αιώνα και στον δυστοπικό αστικό τρόπο ζωής του σύγχρονου πολιτισμού;

Να με συγχωρείς, αλλά δεν θα σου σερβίρω καμία εξήγηση!

Προέρχομαι από τη σκηνή του μέταλ, όπου η έννοια του «σκότους» αναμασάται συνεχώς, κάποιες φορές σπουδαία, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Αυτή είναι η δική μου εκδοχή του «σκότους» – το εντελώς πραγματικό, χειροπιαστό, αβυσαλλέο σκότος που συναντάς στους δρόμους τη νύχτα, στις τουαλέτες, στις ανήσυχες ψυχές που συναντάς τα βράδια στα μπαρ, μέσα στο κεφάλι σου το πρωί, σε αυτό που σε κατατρώει καθημερινά, στις απογοητεύσεις σου, στις συντετριμμένες προσδοκίες σου, στις φόβους σου, στις ανασφάλειές σου, στη βία και το μίσος που συναντάς – ειδικά ως γυναίκα, στην οργή που χτίζεται μέσα σου και πάει λεγοντας. Είναι ένας κόσμος αστικής παρακμής, συνεχώς στο χείλος του γκρεμού.

maggot heart cover

Ποιος είναι υπεύθυνος για το εξώφυλλο και την όλη επιμέλεια του δίσκου καθώς και για κάποια πόστερ/φλάιερ που είδα στη σελίδα σου;

Ο Jan Utecht επιμελήθηκε το εξώφυλλο και γενικότερα την εικονογραφία του EP. Ο Tim από την Terratology Sound &Vision έκανε το φλάιερ.

Είσαι δημοσιαγράφος στο χώρο του μέταλ πάνω από 10 χρόνια, έχεις δουλέψει με μεγάλες εταιρίες και όμως είσαι υπεύθυνη για το περιοδικό Death Beat και δουλεύεις με τους Maggot Heart τελείως ανεξάρτητα. Θεωρείς πως η DIY στάση είναι το αντίδοτο για την Οργουελική τυρανία των ΜΜΕ του σήμερα;

Δεν γνωρίζω τίποτα περί ραπ, αλλά ένας φίλος μου έστρεψε την προσοχή σε κάποια φοβερά πράγματα από αυτό το είδος και κάτι που θεώρησα πολύ συναρπαστικό είναι ότι τόσοι πολλοί καλλιτέχνες είναι εντελώς ανεξάρτητοι, ακόμα και οι φτασμένοι. Δεν είμαι δα και τόσο παλιά στη βιομηχανία, αλλά έχω κάνει αρκετά και επίσης γνωρίζω τον εαυτό μου αρκετά ώστε να κρίνω πως τώρα είναι η στιγμή να το κάνω μόνη μου. Πραγματικά δεν με ενδιαφέρει η «επιτυχία» σε μεγάλο επίπεδο, για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από τον πλήρη έλεγχο της ίδιας μου της τέχνης. Έχω πίστη πως αυτή η μουσική θα βρει τον δρόμο της προς αυτούς που θέλουν να την ακούσουν. Το ίδιο με το περιοδικό μου, το οποίο στην πραγματικότητα είναι απλά ένα χόμπι, αλλά το να τα κάνω όλα αυτά μόνη είναι αυτό που μετράει για μένα.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Μόνο αυτό που συμβαίνει τώρα μετράει!!!

Πες μας για τα άμεσα σχέδια των Maggot Heart.

Σήμερα θα βγω έξω για ένα ποτό. Αργότερα μέσα στο χρόνο θα ηχογραφήσω ένα άλμπουμ. Το σχέδιο είναι να βγει του χρόνου την άνοιξη.

Ο επίλογος είναι δικός σου.

Σε ευχαριστώ για τον χρόνο που διέθεσες να γίνει αυτή η συνέντευξη. Ως το θάνατο!