Ένα από τα πιο διασκεδαστικά, καθ’όλα σοβαρά και «αληθινά» (με συγχωρείτε για τη χρήση του όρου) συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι σίγουρα οι Mortal Torment. Ο τραγουδιστής και family man Γιάννης Νάκος μίλησε με το Metal Invader και την Ελπίδα Χοκμετίδου για ευτράπελα που συναντά κανείς στις συναυλίες τους, όπου κάποιος μπορεί να βρει από σωσίβια και πλαστικές πισίνες μέχρι ψητά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να σκεφτεί η φαντασία του καθενός … και όλα τα μελλοντικά τους σχέδια. Ένα πράγμα είναι σίγουρο αν τους χάσατε… μην το ξανακάνετε αυτό στον εαυτό σας!!!! Και για να σας σώσουμε από τυχόν τέτοιο τραγικό λάθος, την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου θα βρίσκονται στο Eightball…go go go go!!

Καλησπέρα Γιάννη και καλώς ήλθες στο Metal Invader! Πρώτη φορά μιλάμε κάπως επίσημα, οπότε χαίρομαι γι’ αυτό! Σε τι φάση σε πετυχαίνουμε; Ετοιμάζεστε για τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη;

Καλώς σας βρήκα, η χαρά δική μου βρε! Η αλήθεια είναι πως το διάστημα αυτό είμαστε σε φάση που μαζεύουμε ιδέες για τον επόμενο, τρίτο δίσκο μας. Χαλαρά πράγματα όμως, μη φανταστείς χα χα! Παράλληλα προβάρουμε για τη συναυλία στο 8ball οπότε είμαστε σε μια σχετική εγρήγορση. Υπάρχει πολλή όρεξη κι ενθουσιασμός για το συγκεκριμένο live μιας και ταυτόχρονα θα είναι time off από τις δουλειές μας το όλο ταξίδι. Όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα πιστεύω θα περάσουμε πολύ όμορφα.

Οι Mortal Torment είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού στον ακραίο ήχο και φαίνεται αυτό από την στήριξή του ειδικά στα λάιβ σας. Πως νιώθεις γι’ αυτό; Αποζημιώνονται οι Mortal Torment για τον κόπο τους;

Κοκκίνησα ήδη λέμε! Σοβαρά πάντως, αυτό που ευχαριστιόμαστε περισσότερο είναι σίγουρα τα live. Η ενέργεια, η αλληλεπίδραση, τα παράδοξα που πολλές φορές γίνονται είναι ο,τι καλύτερο μπορεί να τύχει σε μια μπάντα πιστεύω. Από ανοιγμένα φρύδια μέχρι ψητά επι σκηνής(είτε από εμάς, είτε από τον κόσμο) και κάθε είδους βία στο pit. Όλα αυτά το κάνουν να αξίζει και με το παραπάνω. Αποζημίωση 100% να έχεις προβάρει τόσο, να έχεις πληρώσει για εξοπλισμό, για βενζίνες και για άλλα 1000 πράγματα για εκείνο το μισάωρο/40λεπτο χάους και χαμόγελων. Από πλευράς στήριξης όντως δεν έχω παράπονο.

Αν και απ’ όσο γνωρίζω μπήκες αργότερα στη μπάντα, πίστευες εξαρχής ότι οι Μ.Τ. θα είχαν τόση απήχηση στο κοινό; Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που κατά τη γνώμη σου κέρδισε την αγάπη του κόσμου;

Τα live πιστεύω μωρέ, εκεί είναι το ζουμί. Εκεί σκας με χαμόγελο και καλή διάθεση. Ίσως το γεγονός πως φαίνεται πως το κάνουμε για να περνάμε καλά; Το οτι το παίρνουμε αρκετά χαλαρά ως προς την «ντεθ μεταλ κακία»; Μπαίνοντας στους ΜΤ απλά ήθελα να παίξω ακραία μουσική και τίποτα άλλο. Δεν υπήρχαν βλέψεις ή τίποτα περίεργα «όνειρα». Δεν ξέρω αν η απήχηση είναι υπαρκτή καν, αυτό που βλέπω στα live είναι κόσμο να έρχεται να περάσει καλά κι αυτό ίσως είναι που δίνει παλμό. Ελπίζω το σκέλος της ερώτησης να είναι υπαρκτό/αληθινό πάντως και να υπάρχουν 4-5 παιδιά εκεί έξω που γουστάρουν.

Σίγουρα όντας σε ένα τέτοιο συγκρότημα, έχεις γίνει μάρτυρας πολλών αλλαγών και σε γενικό και σε ειδικό επίπεδο. Ποια είναι η κυριότερη διαφορά του τότε με το σήμερα όσον αφορά την ελληνική σκηνή και ποια διαφορά εντοπίζεις στους Μ.Τ. με το πέρασμα του χρόνου;

Γενικότερα η ποιότητα είναι πολύ ανεβασμένη, πραγματικά. Το παρατηρείς κι από την συχνότητα που βλέπεις τοπικά σχήματα να βγαίνουν από τη χώρα για shows. Στα θετικά βλέπω πως οι μπάντες δίνουν έμφαση σε ουσιαστικά θέματα όπως ο ήχος, η απόδοση, το artwork τους, το στήσιμο στη σκηνή κλπ. Μελετούν και βελτιώνονται κι αυτό φαίνεται. Και φυσικά αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ.

Στα αρνητικά βλέπεις αρκετά σχήματα μετά την πρώτη προσπάθεια(πες με single, EP, album) να τα παρατάνε, ούτε πρόβες, ούτε εμφανίσεις. Είναι λες και περίμεναν κάποιο μπαμ που θα τους φέρει απλόχερα κάποιου είδους αναγνώριση. Η ματαιοδοξία έχει μεγάλο μερίδιο σε όλο αυτό. Likes, views κλπ, πράγματα που δεν έχουν χώρο στη καλλιτεχνική έκφραση. Δεν ξέρω, ίσως η νεότερη γεννιά να έχει μάθει πως μπορεί να έχει κάποια πράγματα το ίδιο εύκολα/γρήγορα όπως το κατέβασμα μιας ταινίας αλλά δεν είναι έτσι το πράγμα.

Στους ΜΤ βλέπω σίγουρα κάποια βελτίωση στο μουσικό μέρος. Κάναμε/έκανα λάθη πολλά, μάθαμε/έμαθα από αυτά και προσπαθούμε να τα φτιάξουμε. Από εκεί και πέρα κεφάλι κάτω και δουλειά.

Η βάση σας είναι το πιο ωμό, αν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω έτσι, Death Metal, ωστόσο η χιουμοριστική διάθεση είναι εμφανής σε κάποια κομμάτια σας αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις σας. Που ενώνονται αυτές οι δύο εκφάνσεις για τους Mortal Torment;

Το μουσικό και το αισθητικό κομμάτι είναι 2 διαφορετικά πράγματα στο δικό μας βιβλίο. Σαφώς και παίζουμε death metal. Έχει μέσα bdm, πιο groovy πράγματα, κάποια πιο σκοτεινά και κάποια πιο Slayerικά. Γενικά προσπαθούμε να του δίνουμε ποικιλία, δε θέλουμε μονότονο output. Οπότε ναι, παίζουμε μουσική, άλλες φορές πιο απλή κι άλλες πιο απαιτητική. Στα shows όμως θέλουμε και εμείς αλλά κι όποιος έδωσε τα χρήματα του για να μας δει να πει «πω ρε φίλε, αυτό θέλω να το ξαναδώ». Οπότε το χιουμοριστικό μέρος είναι μέρος μας, μέρος του τί είναι η μπάντα, αλλά σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως αφήνουμε πίσω το μουσικό.

Ανά καιρούς οι Μ.Τ. πέρασαν από αλλαγές στο lineup. Δεν θα ρωτήσω το γιατί συνέβη αυτό, αλλά ποιo είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που κάνει τους M.T. τώρα πιο δυνατούς από ποτέ;

Είναι γεγονός πως πέρασαν αρκετοί, είτε για βοήθεια (λέγε με «στρατός») είτε για άλλους λόγους και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό. Η τελευταία προσθήκη φέρνει στο μπάσο τον Γιώργο ο οποίος τυχαίνει και είναι φίλος και γνωστός όλων στο σχήμα εδώ και χρόνια. Οπότε ήρθε κι έδεσε γάντι το όλο πράμα. Δεν υπήρχε αυτό το άγχος της πρώτης επαφής, το αν θα ταιριάξουμε σαν άνθρωποι κλπ. Όλα ρολόι. Μπορώ να πω πως είμαστε σε σουπερ φάση, ήδη έχουμε κάνει 2 live μαζί, ένα στη Σουηδία κι ένα στην Αθήνα και περάσαμε τέλεια.

Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα το κοινό του ακραίου ήχου είναι αρκετό και ειδικά τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει φοβεροί δίσκοι από ελληνικά συγκροτήματα,είναι νομίζω αρκετά σαφές σε όλους μας το γεγονός ότι έχουμε «πέσει» από άποψη συναυλιών. Είναι δηλαδή μετρημένες στα δάχτυλα οι συναυλίες τοπικών Death Metal μπαντών σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια. Τι θεωρείς πως φταίει γι’ αυτό και ποια θα μπορούσε να είναι η πανάκεια;

Κοίτα πριν 4-5 χρόνια υπήρξε μια μικρή έκρηξη στον αριθμό ελληνικών σχημάτων που άνηκε στον τοπικό ακραίο χώρο. Σε αυτό βοήθησε το πλέον γνωστό σε όλους fb group Greek Death/Grind Scene. Έγιναν συλλογές, έγιναν gigs, ένα μικρό hype δημιουργήθηκε γύρω από τη φάση(λέξη κλειδί στην περίπτωση μας) κι έβλεπες σε κάθε πιθανή γωνία να υπάρχει δραστηριότητα… κάτι που άλλαξε όσο περνούσε ο καιρός. Θες η οικονομική κρίση? Ίσως, γιατί η αλήθεια είναι πως είναι ακριβό χόμπι η μουσική κι απαιτεί θυσίες σε αυτόν τον τομέα. Σίγουρα είναι πολλοί οι παράγοντες και είναι μεγάλο σε έκταση θέμα (μεγαλύτερο από τον διαθέσιμο χώρο σας υποθέτω) οπότε θα αρκεστώ να πω πως όποιος πείσμωσε λίγο παραπάνω ή το πήρε πιο ζεστά κι αγαπησιάρικα το πράγμα είναι ακόμα εδώ και παίζει μουσική.

Δίσκοι βγήκαν και θα βγαίνουν πάντως, άκου το νέο Abnormal Inhumane και Aceptic Goitre και θα δεις πως παίζεται σοβαρή μπάλα.

Έχοντας παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, ποιες νομίζεις είναι οι διαφορές ανάμεσα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το ρωτώ γιατί έχετε συμμετάσχει ενεργά, δεν ήσασταν απλοί θεατές.

Λίγο καιρό πριν θα σου έλεγα πως η αντιμετώπιση προς τους μουσικούς έξω είναι κατα πολύ ανώτερη σε θέματα οργάνωσης (και παραμένει) αλλά υπάρχει σημαντική βελτίωση και διάθεση το τελευταίο διάστημα κι εδώ πέρα. Καινούργια venues, άνθρωποι με διάθεση να στήσουν ένα σωστό event. Βέβαια υπάρχουν και αρκετές φόλες να το πω ωμά αλλά οκ, παραβλέπουμε. Ίσως η σημαντικότερη διαφορά είναι πως το κοινό έξω είναι πιο απελευθερωμένο και «λύνεται» πιο εύκολα σε ένα show. Πίνουν, χορεύουν, πάνε να περάσουν καλά.

Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου σας δίσκου, ο οποίος μάλιστα είχε απήχηση και έλαβε πολύ καλές κριτικές. Εαν θυμάμαι καλά, είχες αναφέρει πως δουλεύετε σε νέο υλικό πρόσφατα. Τι ισχύει; Να αναμένουμε νέα κυκλοφορία σύντομα;

Το Cleaver είχε δουλευτεί πολύ είναι η αλήθεια  και είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα, ακόμα και τώρα γουστάρουμε, ελάχιστα πράγματα θα αλλάζαμε. Στην παρούσα φάση συγκεντρώνουμε ιδέες ακόμα οπότε είναι νωρίς για να πω κάτι σίγουρα. Το 2018 ίσως όχι η κυκλοφορία του αλλά θα το παλέψουμε. Κριτικές και ανταποκρίσεις δεν είναι τόσο σημαντικές για εμάς, καλά εννοείται τις διαβάζουμε απλά τη δουλειά μας θα την κάνουμε όπως και να έχει ανεπηρρέαστοι.

Το «Cleaver Redemption» θεωρώ πως πήγατε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα. Πιο βαρύς ήχος, λίγο περισσότερη γκρούβα, λίγο πιο παράνοια, αλλά όλα αυτά σε πολύ ανεβασμένα επίπεδα. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Θα βαδίσετε στο ίδιο μονοπάτι με τα επερχόμενα κομμάτια σας;

Ναι η αλλαγή σε σχέση με το υλικό του ντεμπούτου ήταν τουλάχιστον τεράστια. Πιο συγκεντρωμένο και δουλεμένο υλικό από όλες τις απόψεις. Δεν προδιαγράφουμε τα κομμάτια για το επόμενο αλλά οπωσδήποτε θέλουμε να έχει ποικιλία και να μην είναι flat-lined. Αργά, γρήγορα, πιο ρυθμικά αλλά και κάποιο κάαααπως πιο πειραματικά σημεία θα υπάρχουν – για τα δεδομένα μας πάντα. Η τελική μορφή απέχει πάρα πολύ ακόμα οπότε ο,τι και να πω θα πέσω έξω. Ταυτόχρονα νέο μονοπάτι λοιπόν μέσα στα πλαίσια του νεκρομέταλλου όμως πάντα. Ωχ, είπα «νέκρο», αυτό ακούστηκε πολύ τρου για εμάς ε?

Ποια είναι τα πλάνα σας για το μέλλον; Έχετε κατά νου κάποιες συναυλίες, ίσως κάποιο καινούριο κλιπ;

Κλιπ σίγουρα όχι ακόμα, με το νέο album κι αν το επιτρέψει η τρύπια τσέπη μας. Lives έχουμε μερικά, Θεσσαλονίκη(duh) σε λίγες μέρες, Ελβετία τον Μάιο, μαγειρεύεται ένα στην Γερμανία τον Σεπτέμβρη. Γενικά κάτι γίνεται εδώ κι εκεί απλά θα πρέπει μέσα σε όλα να δρομολογήσουμε και το νέο album. Α ναι, θα μας δείτε και Καρδιτσάρα αν όλα πάνε ρολόι μέσα στον Ιούλιο.

Και μερικές πιο προσωπικές ερωτήσεις. Αρχικά, γνωρίζω πολύ καλά ότι κρατιέσαι ενήμερος για τα δρώμενα του ακραίου και μη ήχου, οπότε θα ήθελα να μας αναφέρεις μερικούς από τους δίσκους που σου έκαναν εντύπωση την χρονιά που μας πέρασε, καθώς επίσης και αν υπάρχει κάποιος δίσκος που ανυπομονείς να κυκλοφορήσει.

Ωχ, τούμπανο ερώτηση, μπορώ να μιλάω για ώρες για το θέμα! Κάποιο, εντελώς αναφορικά, που έλιωσα ήταν το ντεμπούτο των Brutus (Burst), το νέο Decrepit Birth, Analepsy, Spectral Voice, ανέλπιστα καλό το Cradle Of Filth, Abnormal Inhumane έσπειραν, Αetherian, Antropofagus, Origin, Dyscarnate και Dying Fetus. Είναι πολλλλά ακόμα αλλά κάνω κράτει.

Για φέτος ανυπομονώ για το νέο Misery Index, μου άρεσε πολύ το Harakiri For The Sky και φυσικά το νέο Oceans Of Slumber. Νωρίς είναι πάντως, όλο και κάποιες εκπλήξεις θα προκύψουν.

Κατά δεύτερον, είσαι ένας αρκετά απασχολημένος άνθρωπος, αφού παράλληλα με τους Μ.Τ., έχεις τους CODEDECODED τους Procrate και το Remedy Art Design, ενώ από την άλλη οι οικογενειακές υποχρεώσεις είναι πλέον αυξημένες. Πως μοιράζεις τον χρόνο σου και ποια τα νέα από τα υπόλοιπα μουσικά στρατόπεδά σου;

Αυτό αλήθεια δεν το έχω καταλάβει ούτε εγώ. Υποθέτω πως θα κοιμηθώ όταν πεθάνω χα χα! Ο χρόνος πλέον είναι μόνιμα περιορισμένος και μοιράζεται άνισα πολλές φορές. Μου αρέσει πάντως να είμαι δραστήριος και δημιουργικός όσο γίνεται. Σίγουρα η βασική μου δραστηριότητα είναι η κοράκλα και η οικογένεια μου και μετά έρχονται όλα τα άλλα οπότε σίγουρα υπάρχει κάποια βασική αρχή.

Ως προς τα μουσικά οι Procreate είναι στον πάγο μιας κι ο Σωτήρης που είναι ο συνθέτης/ψυχή τους έχει μετακομίσει στην Νορβηγία. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει κάτι ξανά στο μέλλον. Mε CodeDecoded κυκλοφορήσαμε ψηφιακά το album και ψάχνουμε label ενώ με τα Remedy Art projects είμαι μόνιμα απασχολημένος 24/7. Στο συγκεκριμένο κομμάτι μάλιστα θα υπάρξει μια ωραία ανακοίνωση σύντομα.

Τέλεια, σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου! Τα υπόλοιπα από κοντά στη Θεσσαλονίκη! Κλείσε την συνέντευξη όπως εσύ επιθυμείς.

Σε ευχαριστώ πολύ γι’αυτή τη συνέντευξη, επιτέλους ουσιαστικές ερωτήσεις κι όχι σάχλες τύπου «πες μας 2 λόγια για την μπάντα σου» χα χα! Να περιμένετε όμορφα πράγματα στο κοντινό μέλλον από τους ΜΤ, το νου σας!