Δεν ξέρω τι μου δίνει περισσότερη χαρά αυτή τη στιγμή. Το γεγονός ότι πήρα συνέντευξη από τους θρυλικούς The Partisans; Ότι πήρα συνέντευξη από τον ίδιο τον Spike, έναν άνθρωπο που δεν μιλάει (δεν μιλούσε και ποτέ εδώ που τα λέμε) για τη μπάντα του; Το ότι πιθανώς είναι η πρώτη συνέντευξη των The Partisans σε περιοδικό; Σίγουρα είναι η πρώτη στην Ελλάδα. Όσοι ετοιμάζεστε να τους δείτε από κοντά στο Vive Le Punk Festival στην Αθήνα, αλλά και όσοι βρίσκεστε 504 χιλιόμετρα μακριά και μόνο πνευματικά μπορείτε να είστε εκεί, βάλτε το «Police Story» να παίζει και διαβάστε την κουβέντα που είχα με τον Spike.

Καλησπέρα! Είμαι η Ελπίδα και σε καλωσορίζω στο Metal Invader! Σε ευχαριστώ εκ βαθέων γι’ αυτήν την συνέντευξη, σημαίνει πολλά και για μένα και για το περιοδικό. Ας ξεκινήσουμε με τα απλά. Είσαι καλά; Ετοιμάζεστε για την επερχόμενη συναυλία σας στο Vive Le Punk στην Αθήνα;

Καλησπέρα! Όλα καλά, σε ευχαριστώ! Είμαστε πανέτοιμοι για την συναυλία και ανυπομονούμε να ξαναπαίξουμε στην Αθήνα, μιας και έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία μας φορά εκεί.

Ξέρω πως αποφεύγεις να δίνεις συνεντεύξεις για την μπάντα, οπότε εκτιμώ τον χρόνο που μας αφιερώνεις… Γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν θεωρείς ότι μπορείς να μεταφέρεις κάποιο μήνυμα στους ακροατές σας;

Ποτέ δεν ήμουν καλός με την δημοσιότητα. Νομίζω το γεγονός ότι κρατάμε low profile είναι από μόνο του μια δήλωση. Αν το πιέσουμε, νομίζουμε πως θα γίνουμε βαρετοί. Σήμερα όλα είναι διαφορετικά, το ίντερνετ και τα social media το κάνουν αυτό για μας (τη δημοσιότητα). Ο Andy έχει ρίξει πολύ κόπο στο κομμάτι των social media, οπότε τα πράγματα ρολλάρουν μόνα τους.

Οι Partisans, αν εξαιρέσεις εκείνο το διάστημα της διάλυσης, βρίσκονται ανάμεσά μας από το 1978. Έχουμε 2018. Τί έχει αλλάξει στην πραγματικότητά σας από άποψη μουσικής, shows αλλά και μέσα σας, σαν άτομα; Ήταν καλύτερα τότε ή τώρα και για ποιόν λόγο;

Υποθέτω ότι η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν η σύνθεση της μπάντας. Είμαστε ακόμα στενοί φίλοι με τη Louise και τον Shark καθώς και τον Phil Stanton (ο οποίος μας βοήθησε να γράψουμε μερικά από τα πρώτα μας τραγούδια) και έναν τύπο που ονομάζεται Savage, ο οποίος ήταν ο πρώτος μας μπασίστας. Ήμασταν όλοι καλοί φίλοι στο σχολείο και είμαστε ακόμα όλοι πολύ κοντά ο ένας στον άλλο.

Ο Andy και εγώ παραμείναμε για το μεγαλύτερο διάστημα, καθώς είμαστε και οι κύριοι τραγουδοποιοί, μαζί με τον Magnus στο μπάσο. Ο Andy ζούσε στη Σουηδία για ίσως 25 χρόνια όπου και γνώρισε τον Magnus τον οποίο και σύστησε σε έναν νέο κύκλο μουσικών. Ο Τσάρλι από τους Anti Cimex είναι μαζί μας στα τύμπανα τώρα. Είναι ακόμα το ίδιο συγκρότημα για εμάς. Όλοι έχουμε την ίδια πολιτική άποψη και τα ίδια ενδιαφέροντα. Έχουμε εξελιχθεί και ως μουσικοί, αλλά αυτό οφείλεται στα χρόνια εξάσκησης και το γεγονόςότι παίζουμε μαζί.

Φυσικά όλοι δουλεύουμε για να ζήσουμε τώρα και μερικοί από εμάς έχουμε παιδιά, αλλά είμαστε ακόμα οι ίδιοι άνθρωποι που ήμασταν πίσω στην ημέρα – απλά λίγο πιο μεγάλοι!!

Ανέκαθεν ήθελα να σε ρωτήσω… Γιατί “Partisans”;

Τότε στα τέλη του ’70, η ανεργία στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν σε υψηλά επίπεδα και η εργατική τάξη απογοητευόταν συνεχώς από την πολιτική που ασκούνταν. Ως συνέπεια, αυξήθηκε η δύναμη των ακροδεξιών γκρουπ που τριγυρνούσαν στους δρόμους. Επιλέξαμε το όνομα λόγω της σύνδεσής του με τις ομάδες ανταρτών που πολεμούσαν τον φασισμό κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου.

Παρά τις πολλές επιτυχίες και τις επιτυχημένες σας εμφανίσεις, αποφασίσατε κάποια στιγμή να το διαλύσετε. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;

Ποτέ δεν κάναμε συζήτηση για να πούμε «χωρίζουμε», χάσαμε απλά το ενδιαφέρον μας για πρόβες και γράψιμο νέων τραγουδιών. Όταν ο Dave Parsons εγκατέλειψε το μπάσο του για να ενταχθεί στους Bush, ο Shark έφυγε για να δουλέψει με πετρελαιοπηγές, οπότε ο Andy και εγώ δεν είμασταν σίγουροι για το τι να κάνουμε. Το Punk είχε εξελιχθεί και μεταλλαχθεί και φαινόταν να έχει χάσει τη δυναμική του εκείνη την εποχή. Και οι δύο συνεχίσαμε να παίζουμε μουσική μαζί, αλλά ήταν «η μουσική των Partisans». Στη συνέχεια ο Andy γνώρισε μια Σουηδέζα κυρία, οπότε πήγε να ζήσει στη Σουηδία. Σε εκείνο το σημείο ήταν αδύνατο να συνεχίσουμε όπως ήμασταν.

Τι σας έκανε να επανενωθείτε στα τέλη της δεκαετίας του ’90; Ποιού ήταν η ιδέα κατά πρώτον, ποια βήματα ακολουθήθηκαν για να γίνει αυτή η επανένωση πραγματικότητα και με ποιό στόχο; Τι ενήργησε ως κίνητρο;

Το διαδίκτυο μας ένωσε ξανά. Ο Andy άρχισε να ασχολείται με τον σχεδιασμό ιστοσελίδων από νωρίς και ως προσωπικό έργο δημιούργησε μια ιστοσελίδα για τους Partisans για να ασκήσει τον προγραμματισμό του. Ξεκίνησε να λαμβάνει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από promoters και ανθρώπους που άκουγαν το συγκρότημα, έτσι εμπνεύστηκε και έγραψε μερικά νέα μουσικά κομμάτια, όπως τα ‘Hysteria’ and ‘So Neat’. Πρότεινε να κάνουμε μια συναυλία στη Σουηδία με τον Magnus στο μπάσο και έναν φίλο τους που ονομάζεται Gustaf στα τύμπανα. Ήμασταν έκπληκτοι από το πόσοι άνθρωποι ήρθαν να μας δουν και πόσο καλά πήγαν όλα, έτσι από εκείνο το σημείο και μετά αποφασίσαμε να κάνουμε μια άλλη συναυλία, και εδώ είμαστε σήμερα.

Μόλις μερικά χρόνια μετά την δημιουργία σας, η φήμη του συγκροτήματος άγγιξε ταβάνι, οι φαν όλοι και γίνονταν περισσότεροι, κάνατε συχνά συναυλίες με πολλές γνωστές μπάντες και πάει λέγοντας… Περιμένατε τόσο θερμή ανταπόκριση;

Όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε ξανά, η πανκ σκηνή άρχισε ξανά να ανθίζει και παρατηρήσαμε ότι πολλοόι από το κοινό ήταν νεαροί σε ηλικία και πολύ ενθουδιώδεις. Το πρώτο μας μεγάλο φεστιβάλ ήταν στο Morcombe στη Βόρεια Αγγλία, ένας πρόδρομος για τα Rebellion festivals. Καταλάβαμε ότι ξεκινά μια καινούρια εποχή για εμάς, αλλά με περιστασιακό μόνο παίξιμο, όπως και πριν. Είμαστε πραγματικά έκπληκτοι για το πώς έχουν αναπτυχθεί τα πράγματα και την υποστήριξη που έχουμε. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα παίζαμε ακόμα σήμερα. Η όλη αυτή στήριξη μας γεμίζει έμπνευση.

Πάντα πίστευα ότι η κύρια κινητήρια δύναμη ενός συγκροτήματος είναι να παίζει ζωντανά. Το πάθος και η αγάπη των οπαδών πρέπει να είναι εξαιρετικά πολύτιμα. Ισχύει αυτό και για εσάς ή υπάρχει κάποιο άλλο κίνητρο;

Προσπαθούμε να επιλέγουμε τις συναυλίες με προσοχή και αποτελεί ομαδική απόφαση το πού και πότε θα παίξουμε. Νομίζω ότι αυτό διατηρεί τον ενθουσιασμό και την ενέργεια μας. Οι συναυλίες μας μπορεί να είναι λίγο χαοτικές, γεγονός που προσθέτει στον ενθουσιασμό πολλά επί σκηνής. Επειδή τα μέλη της μπάντας ζουν σε διαφορετικές χώρες τώρα, τη Σουηδία και την Ουαλία, δεν μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον πολύ. Παρ ‘όλα αυτά, είμαστε όλοι στενοί φίλοι, έτσι αισθανόμαστε ότι κάνουμε μια οικογενειακή επανένωση κάθε φορά που κάνουμε μια συναυλία. Κάθε show το νιώθουμε δυνατά, αφού είναι δύσκολο το να βρεθούμε για πρόβες από πριν.

Το τελευταίο σας άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2004. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Υπάρχουν πιθανότητες για κάποιο νέο δίσκο ή νέα κομμάτια; Τι κρύβει το μέλλον για τους Partisans;

Κυκλοφορήσαμε δυο κομμάτια demo online πριν από περίπου 5 χρόνια και έτυχαν καλής υποδοχής. Έχουμε κάποιες ιδέες για νέο υλικό, αλλά το να βρεθούμε και να το γράψουμε είναι ένας εφιάλτης. Θα ήθελα να πιστεύω ότι υπάρχει ακόμη η ευκαιρία να ηχογραφήσουμε κανά δυο ακόμα demos και να τα κυκλοφορήσουμε δωρεάν online.

Τι έχετε ετοιμάσει για την συναυλία σας εδώ; Τι πρέπει να περιμένουμε από τους Partisans και ποιες είναι οι προσδοκίες σας;

Δεν έχουμε πυροτεχνήματα ή τίποτα τέτοιο! Μόνο 3 κιθάρες, τύμπανα και την ελπίδα ότι όλοι θα περάσουν καλά. Business as usual!

Τέλεια! Αυτά από εμένα προς το παρόν! Σε ευχαριστώ ακόμα μια φορά που μου αφιέρωσες λίγο χρόνο! Είμαι υπόχρεη! Οι τελευταίες λέξεις είναι δικές σου! Θέλεις να στείλεις κάποιο μήνυμα στους φίλους σας στην Ελλάδα;

Κανένα πρόβλημα, σ’ ευχαριστώ που έκανες όλες αυτές τις ερωτήσεις! Η ελληνική εργατική τάξη έχει περάσει από χίλια κύματα τα τελευταία χρόνια, από αποτεώνες όπως η Goldman Sachs και οι συνεργάτες της, οπότε επιστρέφουμε στα μέρη σας για να δείξουμε αλληλεγγύη – και να περάσουμε καλά στο ενδιάμεσο.

Cheers!

Spike