Μόλις λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του «Legends Of The Shires» και λίγες μέρες πριν την εμφάνισή τους στην Αθήνα, το Metal Invader μίλησε με τον Karl Groom των Threshold για την καριέρα τους, τη δισκογραφική τους πορεία και τα διάφορα σκαμπανεβάσματα μέχρι σήμερα.

Γεια σου Karl και καλωσήρθες στο Metal Invader!

Χαίρετε!

Το πιο νέο σας άλμπουμ μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο Legends Of The Shires! Ποιες είναι οι προσδοκίες σας και τι κριτικές έχετε λάβει από όσους το έχουν ήδη ακούσει, τώρα που επέστρεψε ο Glynn;

Δεν γνωρίζω για να είμαι ειλικρινής, μιας και δεν ασχολούμαι με social media. Αλλά από τα σχόλια που πήρα από την δισκογραφική εταιρεία, βλέπω ότι οι άνθρωποι είναι αρκετά θετικοί απέναντί του. Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε το άλμπουμ, δεν ξέραμε ότι θα ήταν διπλό, είχαμε τόση έμπνευση ώστε συνεχίσαμε να γράφουμε ολα όσα είχαμε κατά νου και θέλαμε να εκφράσουμε. Είχαμε ήδη υλικό 60 λεπτών, αλλά είχαμε στο μυαλό μας πολύ περισσότερα, έτσι σκεφτήκαμε «Γιατί δεν συνεχίζουμε να γράφουμε;» και ας δούμε τι θα γίνει. Έτσι, όταν τελειώσαμε ήμασταν αποφασισμένοι να κυκλοφορήσουμε ενώ το ηχογραφήσαμε αμέσως μετά αφού ολοκληρώσαμε τη σύνθεση. Όλα τα τραγούδια έρχονται από την ίδια χρονική περίοδο, οπότε είχαμε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα στο μυαλό μας. Για μένα και τον Richard (West), είναι ένα άλμπουμ που πάντα θέλαμε να κάνουμε, φαντάζει πλήρες, όπως και το «Subsurface» του 2004. Το θέμα είναι οτι πρέπει να αρέσει σε όλους, όχι μόνο σε εμάς.

Δεν θα μπορούσα παρά να παρατηρήσω πόσο όμορφο είναι το εξώφυλλο. Ποιος το δημιούργησε και ποια ήταν η ιδέα πίσω από αυτό;

Σχεδιάστηκε από την Helena Dudina, αυτό είναι το όνομά της, νομίζω ότι είναι από τη Ρωσία. Είχαμε ψάξει  στο ιντερνετ για κάποιο εξώφυλλο που θα ταίριαζε στη μουσική μας,αρκετά δύσκολη διαδικασία. Είχαμε κάτι στο μυαλό μας, αλλά το είχαν ήδη πάρει. Στη συνέχεια, το δώσαμε σε κάποιον σκιτσογράφο αλλά δεν λειτούργησε σωστά. Οι σκιτσογράφοι είναι ακριβώς όπως οι μουσικοί, αν τους πιέσεις δεν θα δώσουν καλό αποτέλεσμα, αφού θα του έχεις αφαιρέσει και την έμπνευση και τη λειτουργικότητα. Αποφασίσαμε τότε να χρησιμοποιήσουμε κάτι ολοκληρωμένο, αλλά ήταν μια αρκετά οδυνηρή διαδικασία. Ήμασταν τυχεροί που την βρήκαμε. Αν δείτε στο ίντερνετ, θα βρείτε πολλές σελίδες με έτοιμα εξώφυλλα για μπάντες rock, metal progressive. Είχε κάνει κάποια εξώφυλλα ήδη, αλλά τίποτα δεν σχετιζόταν με το είδος μας, τη ρωτήσαμε όμως για το συγκεκριμένο και αυτό ήταν.

AΑυτό είναι το 12ο άλμπουμ των Threshold. Όταν ξεκινήσατε το συγκρότημα, όταν κυκλοφόρησε βασικά το Wounded Land, πιστεύατε οτι η μπάντα θα εξακολουθούσε να υπάρχει 29 χρόνια μετά;

Είναι το 11ο άλμπουμ για τους Threshold, βασικά. Ξεκινήσαμε ως tribute band, ως παιδιά που απλώς παίζουν μουσική, αρχίσαμε να το παίρνουμε όμως στα σοβαρά όταν μας προώθησε κάποιος από την Ολλανδία. Είχε δική του εταιρεία και ένα fanzine όπου μας συνέστησε και μια αγγλική ετικέτα με την ονομασία «Giant Electric Pea» υπέγραψε συμβόλαιο μαζί μας. Αρχικά στόχος μας ήταν να πουλήσουμε 2000 αντίτυπα αν ήμασταν τυχεροί.Σταθήκαμε πολύ τυχεροί καθώς πράγματι ενδιαφέρθηκαν και δεν ξέραμε αν θα ξανακάναμε ποτέ στο μέλλον κάποιο άλμπουμ,  σκεφτήκαμε ότι αυτό ήταν, απλά ένα άλμπουμ που θα βάλουμε στους τοίχους μας και θα δείχνουμε στα εγγόνια μας, χαχα. Αλλά άρχισε να πηγαίνει καλά. Το progressive βρισκόταν στις λυκαυγές του,, έτσι γίναμε περισσότερο δημοφιλείς. Στη συνέχεια είπαμε οτι θα κάναμε και κάποια λαιβ όπως και να κυκλοφορήσουμε άλλο ένα άλμπουμ στο μέλλον. Έτσι ναι, όλα έκατσαν τυχαία. Είχαμε ένα glam metal συγκρότημα, αλλά μας άρεσε και ο progressive ήχος και σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να αναμείξουμε αυτά τα δύο μαζί και αυτός θα ήταν ο ήχος των Threshold. Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στην  Inside Out και τελικά στην Nuclear Blast. Νομίζαμε ότι ποτέ δεν θα μας προσέγγιζε μια δισκογραφική εταιρεία. Δεν είμαστε μια καλή μπάντα στο να προωθούμε τους εαυτούς μας, έτσι χρειαζόμασταν οπωσδήποτε μια δισκογραφική εταιρία. Οι περισσότερες μπάντες προωθούνται και μόνες τους, αλλά εμείς δεν το ‘χουμε.

Όταν ξεκινήσατε να παίζετε για πρώτη φορά, παίζατε διασκευές από παλιές heavy metal μπάντες. Τι σας οδήγησε στο progressive μονοπάτι;

Όπως είπα, θέλαμε να τα συνδυάσουμε αρχικά. Σήμερα όταν σου έρχεται στο μυαλό ο όρος progressive metal, έχεις κάποιες ας πούμε απαιτήσεις και προσδοκίες για το πως πρέπει να ακούγεται μια μπάντα. Εμείς διαφέραμε λίγο σε αυτό. Συνδυάζαμε το progressive με τα δικά μας αγαπημένα ακούσματα, όπως Metallica για παράδειγμα, και λίγο hard rock. Υποθέτω ότι ήμασταν όντως διαφορετικοί. Πολλές μπάντες αυτού του είδους το αγγίζουν όπως πρέπει και διαφέρουν από την δική μας τεχνική και τον ήχο μας.. Αυτό δεν μου αρέσει, ήθελα μόνο να δημιουργώ μουσική για όλους. Δεν θέλω να είναι απλώς τεχνικές, καλές κιθάρες με πλήκτρα και περίπλοκες αρμονίες. Όταν δημιουργούμε το instrumental του κάθε τραγουδιού, θέλουμε να ταιριάζει με το υπόλοιπο, να μην φαίνεται σαν ένα ξεχωριστό κομμάτι.

Οι στίχοι σας βασίζονται στη ζωή και σε κάθε πτυχή της, αρνητική ή θετική. Ποια είναι η έμπνευσή σου στη ζωή; Κάτι που σου δίνει κίνητρο;

Νομίζω ότι η μουσική είναι αυτό που με κρατάει, όπως και άλλες καταστάσεις όπως οι άνθρωποι, ο θάνατος κλπ. Όταν ο τραγουδιστής μας ο  Mac πέθανε το 2011,  ήταν μια τρομακτική εμπειρία για όλους μας, που μας προκάλεσε συγκεκριμένα συναισθήματα. Πάντα ήθελα να εκφράζομαι μέσω της μουσικής.Με βοηθάει πολύ να ηχογραφώ τα τραγούδια αμέσως μόλις τα γράψω, γιατί έτσι αιχμαλωτίζεις το όλο συναίσθημα μέσα στο στούντιο. Αν πάρω από την αρχή την μουσική των  Threshold, αισθάνομαι όπως ακριβώς αισθανόμουν και τη στιγμή που ηχογραφούμε το κάθε κομμάτι. Δεν μπορώ να αφήνω τραγούδια πίσω. Εγώ γράφω τη μουσική και ο Ριτσαρντ τους στίχους.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου Threshold δίσκος; Για ποιον είσαι περισσότερο περήφανος;

Μέχρι σήμερα, ήταν πάντα το Subsurface. Όταν κάναμε το Legends Of The Shires, είπαμε να το κάνουμε ξανά, ακριβώς όπως το Subsurface, να έχουμε το ίδιο περιεχόμενο και να κάνουμε ένα καλό μείγμα από καλά κομμάτια. Θέλαμε ο ακροατής να μην ακούει μόνο το άλμπουμ, αλλά να αισθάνεται κάθε νότα του. Κάθε τραγούδι έχει τη δική του θέση. Λατρεύω το Subsurface και την ερμηνεία του Mac, έτσι ήθελα να κάνω το ίδιο με το Legends Of The Shires.

Το να είσαι μέλος σε μια τόσο ενεργή μπάντα, έχει σίγουρα τα σκαμπανεβάσματά τη. Ποιες είναι οι χειρότερες και οι καλύτερες στιγμές που έχετε βιώσει σαν Threshold;

Υπήρχαν πολλές καλές στιγμές. Είναι δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στις καλές στιγμές γιατί κάθε εμφάνιση είναι ξεχωριστή για μας, όταν τελειώνουμε και συναντάμε τους φίλους μας είναι φοβερό. Τίποτα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Κάθε φορά που παίζω ζωντανά, ανεξάρτητα από το πόσο κακά πράγματα μου συμβαίνουν εκείνη την περίοδο, η αρνητικότητα εξαφανίζεται αμέσως. Οι υπόλοιποι στο συγκρότημα είναι αρκετά εσωστρεφείς,, οπότε όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή, γινόμαστε εντελώς διαφορετικοί, κάτι τελείως αφύσικο.. Ο τραγουδιστής είναι η εξαίρεση φυσικά, πρέπει πάντα να είναι εξωστρεφής, χαχα. Παίξαμε στην 70,000 tons of metal κρουαζιέρα, που ήταν καλή φάση. Η χειρότερη στιγμή για μένα ήταν όταν παίζαμε μια φορά και ο τραγουδιστής μας για κάποιο λόγο ήταν τόσο εκνευρισμένος που πέταξε μια οθόνη στο κοινό! Έριξε το ηχείο και έκανε ένα τεράστιο θόρυβο. Ευτυχώς, κανείς δεν τραυματίστηκε σοβαρά αλλά ήταν τόσο αμήχανο το σκηνικό,  βρισκόμασταν ακόμα εκεί  και ότανέφυγε από τη σκηνή, σκεφτόμασταν τι κάνουμε τώρα, χαχα. Ο μπασίστας μας περπάτησε στο μικρόφωνο και είπε «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε όπως καταλαβαίνετε» και αποχωρήσαμε απο τον χώρο ενώ νιώθαμε τελείως ηλίθιοι, χαχα. Η δισκογραφική εταιρεία μας ήταν μαζί μας, ήταν εκεί για να πάρει το λογαριασμό για τον εξοπλισμό. Ποτέ δεν παίξαμε ξανα στη Βαρκελώνη. Είχαμε ανησυχήσει, κάποιος θα μπορούσε να σκοτωθεί.

Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές; Τι σε πήρε στη μουσική;

Μου άρεσε πάντα η μεταλ και ιδιαίτερα η μέση περίοδος των Testament, όπως επίσης μου άρεσε και το glam metal όπως οι Ratt. Μου άρεσε ο Warrel DeMartini, ο κιθαρίστας τους, το ύφος του. Οποιοδήποτε συγκρότημα που είχε τρανταχτά riffsμου άρεσε. Ήταν ακριβώς αυτό, τότε έμαθα να εκτιμώ τον τρόπο με τον οποίο συνέθεταν οι progressive Μουσική. Δεν γίνεται πάντα να υπάρχουν μόνο στίχοι και μουσική, ο περιορισμός ήταν μεγάλος. Έτσι σταδιακά άρχισα να επεκτείνομαι σε μπάντες όπως οι Rush, οι Pink Floyd. Έμαθα να τους αγαπώ και να τους μισώ φυσικά, αργότερα.

Η περιοδεία σας ξεκινά τον Νοέμβριο. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας, υπάρχουν κάποια νέα μέρη που πρόκειται να παίξετε;

Ομολογώ ότι δεν ξέρω πού θα παίξουμε, αλλά ξέρω ότι πάμε στην Ελλάδα και στο Λονδίνο, όπου θα δω πολλούς δικούς μου ανθρώπους. Έχουμε να έρθουμε στην Ελλάδα από το 2008 και έτσι υπάρχουν άτομα που θελω οπωσδήποτε να συναντήσω Έχουμε μια πολύ καλή μπάντα για support από την Ελλάδα που ονομάζεται «The Silent Wedding», που είναι αρκετά καλοί, χαίρομαι που τους βλέπω και πάλι στην Αθήνα, ανυπομονώ.. Παίζοντας ζωντανά  είναι η ανταμοιβή για μας. Λατρεύω την όλη διαδικασία ηχογράφησης αλλά είναι μέσα στην ένταση. Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι μια διαφορετική διαδικασία. Ανυπομονώ να ξεκινήσει η περιοδεία. Ωστόσο, δεν μου αρέσει να κάθομαι σε μια καρέκλα λεωφορείου για τόσες ώρες.

Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους Έλληνες οπαδούς των Threshold που σας περιμένουν εδώ;

Συγγνώμη, ξέχασα ότι είσαι από την Ελλάδα! Αυτό το άλμπουμ ήταν μια πολύ δύσκολη διαδικασία που φέραμε εις πέρας έτσι ελπίζω να το απολαύσετε και να δεθείτε κατά κάποιο τρόπο μαζί του. Αυτό είναι που αγαπώ στη μουσική, συνδέομαι συναισθηματικά με τους ανθρώπους. Ελπίζω να δω ορισμένους από εσάς και στην Αθήνα το Νοέμβριο! Σας ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξή σας.