Οι VENOM INC είναι ότι κοντινότερο μπορείς να βρεις με τους VENOM, και το τρόπω τινά ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο “Ave” είναι μόνο η αφορμή για να τηλεφωνήσουμε και να ξαναμιλήσουμε με τον Tony Dolan. 2 ώρες και κάτι μετά…

Σχεδόν όλοι οι φαν των Venom ξέρουν την ιστορία της επανένωσή σας. Επίσης, ακόμα και από το περιοδικό μας, η Λένα Αδαμοπούλου είχε πάρει συνέντευξη και από τους τρεις σας και η ιστορία είχε καλυφθεί 100%. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι περίμεναν ένα νοσταλγικό live album ή κάτι τέτοιο. Κι όχι ένα ολοκληρωμένο studio album, πόσο μάλλον κάτι δυνατό σαν το «Ave»! Πώς και αποφασίσατε να κινηθείτε προς τα εκείνη την κατεύθυνση;

Λόγω των οπαδών. Όταν ο Johny Zazula μας ζήτησε να κάνουμε κάποια demo σκέφτηκα “αποκλείεται”, παίζαμε ο,τι κληρονομήθηκε από παλιά, αλλά υπήρχε επίσης αυθεντικότητα σε αυτό. Ήταν απλά η μαγεία και οι οπαδοί. Δεν ήθελα να μπουν η φήμη και τα χρήματα να μπουν μεταξύ μας, αλλά ο John επέμενε, οπότε του στείλαμε 4 κομμάτια και μας ρώτησε που θα θέλαμε να τα προωθήσει, οπότε έπρεπε να σκεφτούμε και κάποια δισκογραφική. Και αυτό που μου αρέσει στη Nuclear Blast είναι η εργασιακή τους συμπεριφορά και το ότι όντως προωθούν τις μπάντες στον κόσμο. Και μας απάντησαν άμεσα, ναι, φτιάξτε ένα album.

Ο Mantas ξεκίνησε τότε να γράφει riffs και ρώταγε αν κινούνται στη σωστή κατεύθυνση, στο οποίο του απάντησα ότι δεν χρειάζεται να έχει κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση, δεν υπάρχει λόγος να αναμασάμε τα παλιά, απλά να είναι ο εαυτός του. Ο τρόπος που δουλέψαμε δεν είναι ο ιδανικός, αλλά ήταν αυθόρμητος και αυθεντικός. Και μ’ αυτό τον τρόπο διατηρήσαμε την “αθωότητα” των 70’s-80’s.

Μιας και το «Keep it True» και το «Oliver» αποτέλεσαν έναν λόγο για επανένωση, πόσο σημαντικά θεωρείς όλα αυτά τα κλασικά μέταλ φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη, όπως για παράδειγμα το «Keep it True», το «Up the Hammers» ή το «Brofest»;

Τα θεωρώ ζωτικής σημασίας. Είχα παίξει στο Up the Hammers με τους M-pire μερικά χρόνια πριν. Η μουσική μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αισθάνεσαι για τα πράγματα, μπορεί να είναι ένα κομμάτι ή μια μπάντα και η heavy metal και rock μουσική σε φέρνει κοντά στην κοινότητα και σε κρατάει εκεί. Και με τα χρόνια το κοινό έχει αλλάξει από γερόντια που κουβαλάνε τσάντες με δίσκους σε, βασικά, όλους, μικρούς μεγάλους, άντρες γυναίκες κλπ. Κάθε λογής άτομα έρχονται στις συναυλίες μας, και δεν προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι είμαστε στο 1985. Και δεν έχει σημασία ποιος είναι επί σκηνής, αν και συζητιέται πολύ και αυτό. Από τη στιγμή που οι μπάντες θέλουν να παίξουν, οι οπαδοί πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να τις δουν. Αυτό που ελπίζω ότι καταφέρνω είναι το να δίνω στον νέο οπαδό την αίσθηση που έχει και ο παλιός, και στον παλιό ότι ο καινούριος δίσκος ανήκει και αυτός στη συλλογή του.

Θεωρείς ότι όλα αυτά τα ονόματα που έχουν παίξει σε αυτά τα φεστιβάλ μπορούν να διεκδικήσουν μια θέση και σε μεγαλύτερα όπως το «Wacken»; Προφανώς δεν αναφέρομαι στους Venom, που εννοείται πως μπορούν. Θέλω να πω, όλες εκείνες οι μπάντες του ’80 μπορούν να διεκδικήσουν μια θέση στη μέταλ μουσική σκηνή το 2017;

Πιστεύω πως ναι, καθώς ακόμα και για μένα, παίζοντας σ’ αυτά τα φεστιβάλ βλέπω όλες αυτές τις παλιές μπάντες όπως οι Cirith Ungol π.χ. και άλλες μπάντες που θα μπορούσαν να είναι ξεχασμένες να έρχονται στην προσοχή των νεότερων οπαδών, οι οποίοι έτσι αποκτούν το έναυσμα να συνεχίσουν και να ψαχτούν και με άλλες μπάντες της εποχής εκείνης. Και είναι φοβερό, γιατί τότε αυτές οι μπάντες δεν μπορούσαν καν να φύγουν απ’ τις χώρες τους και οι οπαδοί προκειμένου να ακούσουν τη μουσική τους έπρεπε να βρουν ένα δισκοπωλείο που να την πουλάει, δεν υπήρχε το Google. Και γι αυτό πιστεύω ότι τα φεστιβάλ είναι τόσο σημαντικά, επειδή πολλά νοιάζονται για την αυθεντικότητα της φάσης και δεν κλείνουν απλά τους προφανείς headliners, νοιάζονται για τους οπαδούς και θέλουν να τους φέρουν σε επαφή με κάτι πρωτόγνωρο γι αυτούς. Και γι αυτό και τα φεστιβάλ έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζουν τα stage, γιατί οι μπάντες ξαναμπαίνουν στη διαδικασία να παίζουν και να γράφουν. Και το underground αρχίζει να γίνεται mainstream, γιατί και οι οπαδοί αυτό θέλουν.

Ήσουν ένα από τα πρώτα μέλη των Atomkraft. Να περιμένουμε καινούργιο άλμπουμ ή ένα reunion tour της μπάντας όπως πριν από κάποια χρόνια;

Καλή ερώτηση. Δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα γνωστή μπάντα, αλλά ήταν μια μπάντα που έριχνε πολύ σκληρή δουλειά. Κάθε χρόνο λαμβάνω προτάσεις για να κάνω κάτι και γράφω υλικό εδώ κι εκεί, αλλά όταν έρχεται η στιγμή να κλείσω ένα δίσκο, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το σωστό να κάνω και αν νοιάζεται κανείς. Αλλά πρόσφατα πέθανε ο Lemmy, οποίος ήταν και ο λόγος που ασχολήθηκα με την όλη φάση και με χτύπησε πολύ άσχημα, εμένα όπως και πολλούς ανθρώπους, καθότι πολλοί τον έβλεπαν σαν ήρωα. Οπότε επανεξέτασα τις ηχογραφήσεις και σκέφτηκα ότι πρέπει να διοχετεύσω το πνεύμα του στη μουσική μου, καθότι αυτός ήταν η αρχική έμπνευση. Οπότε άρχισα να ξαναμαζεύω το υλικό που είχα γραμμένο, έχοντας κατα νου τον τρόπο που ο Lemmy προσέγγιζε τη μουσική, σαν εγώ να είμαι αυτός, αφού αυτός είναι ο λόγος που το κάνω αυτό. Αλλά οι Venom Inc. εξαντλούν όλο μου το χρόνο και δεν βρίσκω χρονικό κενό για να ασχοληθώ με το project, ελπίζω να το καταφέρω, αλλά πρέπει να κάνω πρώτα όλα τ’ άλλα. Το έχω πάντα κατά νου όμως.

Πώς προέκυψε το ψευδώνυμο «Demolition Man»;

Μια ακόμα πολύ καλή ερώτηση. Πίσω στα 80’s όταν πήγαινες να δεις μια συναυλία όλοι θα είχαν λίγο χρόνο για σολάρισμα. Όλοι. Και από τη μία ήταν πρακτικό, αλλά και άποψη ταυτόχρονα. Οπότε θεωρήσαμε ότι έπρεπε να κάνουμε το ίδιο πράγμα, και σε μια συναυλία μας ήταν 2 τύποι που μιλάγανε συνέχεια την ώρα της συναυλίας, όποτε όταν ήρθε η ώρα για το σόλο μου στο μπάσο πήδηξα πάνω στον πάγκο που καθόντουσαν και ενώ φάνηκε πολύ εντυπωσιακό, διαπίστωσα ότι όλος μου ο εξοπλισμός ήταν συνδεδεμένος είχε μπλεχτεί γύρω από τον ενισχυτή, ο οποίος ανατινάχτηκε και έπιασε φωτιά. Οι roadie αμέσως πετάχτηκαν να σβήσουν την φωτιά ενώ εγώ σκεφτόμουν “Τον ήπιαμε, δεν ήταν καν δικός μου, τον είχα δανειστεί.”. Και τότε ο κιθαρίστας μας, ο Steve White, αρπάζει το μικρόφωνο και λέει “Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω τον Καταστροφέα (Demolition Man)” και από τότε μου έχει βγει η φήμη ότι όπου πάω καταστρέφω πράγματα, αλλά κυρίως λόγω ενθουσιασμού. Οπότε το παρατσούκλι μου βγήκε το ‘79 και μου χει μείνει από τότε.

Ποια είναι ως τώρα τα σχόλια και οι εντυπώσεις για τους Venom τόσο από τον τύπο όσο και από το κοινό; Αλλά και για το καινούργιο άλμπουμ. Το έχω ακούσει αρκετές φορές και θεωρώ ότι είναι κάτι περισσότερο από καλό, αλλά ποια ήταν η ανταπόκριση του τύπου και του κόσμου ως τώρα;

Τα λόγια που ακούμε για το δίσκο είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι περιμέναμε. Ο Mantas δεν διαβάζει τίποτα, αλλά εγώ τα διαβάζω όλα. Όταν δεν ακούς κακή κριτική από πουθενά, δεν ξέρεις και τι να βελτιώσεις. Αλλά βρήκε μερικές “κακές” κριτικές που έθιγαν το όλο αποτέλεσμα, αλλά ότι σε γενικές γραμμές και πάλι άξιζε, οπότε γενικά η αίσθηση που μας δημιουργούν οι κριτικές που λαμβάνουμε είναι υπέροχη. Το κάναμε για τους οπαδούς, φτιάξαμε μια setlist και δεν είχαμε καμία κατεύθυνση, δεν υπάρχει πλάνο. Οπότε ο δίσκος είναι φτιαγμένος καθαρά για τους οπαδούς, καθότι αν αυτοί δεν το ζητούσαν, δεν θα το κάναμε καν. Οπότε, όλες αυτές οι καλές κριτικές λειτουργούν πολύ ανυψωτικά για μας και μας σοκάρουν ταυτόχρονα, μας δίνουν την αίσθηση ότι κάνουμε κάτι σωστά.

Πες μας λίγα λόγια για το πώς γράφετε τα κομμάτια και από που αντλείτε έμπνευση.

Και εγώ αλλά υποθέτω και ο Mantas βρίσκουμε έμπνευση σε ο,τι βλέπουμε στις ζωές μας και τριγύρω μας. Όταν ξεκινήσαμε ως Venom, υπήρχε όλη αυτή η σατανική, βλάσφημη θεματολογία για να τραβήξουμε την προσοχή, αλλά λάτρευα το χάος και τη μανία της φάσης, καθώς ως Demolition Man, αντιμετώπιζα την πυρηνική ενέργεια και τη σύγκρουση στον κόσμο. Με το M-pire of Evil ασχολούμασταν περισσότερο με την μαυρίλα και το σκοτάδι μέσα μας. Όσο για τον τελευταίο δίσκο, απλά άφησα τη μουσική να μου πει αυτά που έχει να μου πει. Θεματικά θα ήταν για δύο πράγματα, για τους οπαδούς που έρχονται στις συναυλίες μας και το πάθος που μοιραζόμαστε γι αυτούς. Το δεύτερο μισό θα είχε να κάνει με την στερνή ώρα, την απόγνωση της ανθρωπότητας, το τι κάνουμε και το πως οι αγώνες μας ξεκινούν και τελειώνουν σε εμάς. Δεν είναι δασκαλίστικος δίσκος, αλλά περισσότερο αφηγηματικός.

Το κομμάτι «Forged In Hell» έχει έναν χαρακτηριστικό ήχο στην κιθάρα που θυμίζει Ozzy μιας και ο ήχος του βασικού riff είναι σαν της κιθάρας του Rhoads ή του Jake Lee.

Ξαναλέω, ήταν ιδέες του Mantas, αυτός έγραψε τη μουσική στο δίσκο. Ήμασταν για δυο χρόνια μονίμως σε περιοδείες και πριν καλά καλά το καταλάβουμε είχαμε όλο το υλικό έτοιμο. Όταν βρισκόμασταν υπό πίεση για να κάνουμε κάτι, τότε μας ήρθαν όλα. Το riff στο “The Evil Dead” ακουγόταν αρκετά σαν του Randy Rhoads, σαν να ακούς το “Blizzard of Oz” και γι αυτό το δούλεψα, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν καλογυαλίσαμε το δίσκο, δεν θέλαμε να είναι προβλέψιμος και μονοδιάστατος, θέλαμε να υπάρχει κάτι και πέρα από κει που φτάνει το μάτι. Μπορεί να έπρεπε να έχουμε δουλέψει λίγο παραπάνω τη διάρκεια, κάποια απ τα κομμάτια είναι μεγαλύτερα απ’ όσο χρειάζεται, αλλά μου αρέσει και να χάνομαι στο κομμάτι, όπως μου αρέσουν και τα κομμάτια και οι δίσκοι που σε κάνουν να κάθεσαι να τ’ ακούς και να μένεις έκπληκτος πριν προλάβουν να τελειώσουν. Αλλά το riff στο οποίο αναφέρεσαι είναι όπως είναι γιατί, είναι απλά ο Mantas. Αυτός είναι ο τρόπος που παίζει, συνδέει την κιθάρα και παίζει χωρίς να το κουράζει, του βγαίνει αυθόρμητα και χαίρομαι που αυτό βγαίνει σε κομμάτια όπως το “Forged in Hell”.

Πόσο σημαντικό είναι να δοκιμάζει κανείς καινούργια πράγματα στη μουσική και πώς μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτό οι φανς; Υπάρχει πιθανότητα να είναι 100% ευχαριστημένοι;

Όχι, χαχα. Ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα τους ικανοποιήσει όλους. Για κάθε ένα άτομο που θα πει “Το λατρεύω αυτό”, θα υπάρχει και ένα που θα το μισεί. Όλα είναι υποκειμενικά και ατομικά στις μέρες μας, από το φαΐ που τρώμε, τα παπούτσια που φοράμε, το κούρεμα μας, τα συναισθήματα που ξυπνάει στον καθένα η μουσική. Το σημαντικό είναι να ελπίζεις ότι οι άνθρωποι θα συνδεθούν με τη μουσική σου σε προσωπικό επίπεδο και όχι ότι απλά προσπαθείς να ικανοποιήσεις το αυτί κάποιου με αρμονίες και μελωδίες και ότι άλλο. Και αυτό κάνεις όσο είσαι ειλικρινής.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο κομμάτι από το «Ave»;

Δύσκολη ερώτηση. Να σου πω, το “Black n’ Roll” σημαίνει πολλά για μένα λόγω του Lemmy, η θεματολογία του έχει να κάνει με όλα τα κομμάτια που μας έχουν εμπνεύσει. Λατρεύω το “Blood Stained”, τα λατρεύω όλα βασικά, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα, είμαι σίγουρος ότι όλα έχουν το κάτι τους. Το “Dein Fleisch” ήταν το πιο επικό για μένα όσον αφορά τα φωνητικά γιατί έπρεπε να τα κάνω εγώ, εγώ έπρεπε να βγάλω όλο το χαρακτήρα. Όταν ακούω μουσική μου σκάνε εικόνες, η μουσική μου λέει αυτό που θέλει να πει και απλά το εκφράζω με λέξεις. Και αυτό το κομμάτι ήταν τόσο βαθύ κομμάτι, ο τρόπος που δημιουργούνταν οι χαρακτήρες και η διήγησή τους ήταν από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν όσο φτιάχναμε το δίσκο. Το “The Evil Dead” με εμψυχώνει πολύ, όπως και όλα, αλλά για να διαλέξω αγαπημένο πρέπει να περάσει καιρός. Ξέρω ότι το “Overkill” είναι το αγαπημένο μου από το “Overkill” και το “Reign in Blood” από το “Reign in blood”, αλλά για το “Ave” πρέπει να περάσει λίγος καιρός για να αποφασίσω.

Σε σύγκριση με τους «M- Pire of Evil» ή τα τελευταία άλμπουμ των Venom, πού θα τοποθετούσες το «Ave» αναφορικά με τη μουσική κληρονομιά της μπάντας;

Δεν ξέρω, έχω ακούσει τόσες διαφορετικές απόψεις, κάποιοι λένε ότι είναι καλύτερο απ’ ότι είχα κάνει εν καιρώ Venom επί εποχές Prime Evil, άλλοι λένε ότι είναι ο,τι καλύτερο έχει βγει μετά το “Black Metal”. Το αγαπημένο άλμπουμ του Abaddon είναι το “Prime Evil” και ο Mantas πιστεύει ότι τα μόνα αξιομνημόνευτα άλμπουμ των Venom είναι το “Black Metal”, το “Welcome to Hell”, το “Prime Evil” και το “Resurrection”. Νομίζω διαφωνώ εδώ, προσωπικά αγαπάω όλα τα άλμπουμ για διαφορετικούς λόγους, και όσο έπαιζα στη μπάντα θεωρώ ότι κάναμε λάθη σε κάποια σημεία, και κάποια πράγματα μου αρέσουν περισσσότερο από άλλα, αλλά το “Eve” δεν έχω ιδέα που να το κατατάξω. Γνωρίζω ότι η μπάντα έχει κάνει κάποιος δίσκους που ο κόσμος τους δέχτηκε καλύτερα από άλλους, για παράδειγμα το “From the Very Depths” και το “Fallen Angels” έλαβαν καλύτερες κριτικές από το “Hell” και το “Metal Black”, που δεν τα πήραν με καλό μάτι. Αυτά τα δύο ήταν μια απόπειρα να αντιγράψουμε ένα σημείο του παρελθόντος ενώ δεν είμαστε πλέον 19, και δεν κουβαλάμε τα ίδια μυαλά με τότε. Οπότε μπορώ να πω ότι το “Ave” είναι ο πρώτος δίσκος από κάτι που δεν γνωρίζω τι είναι. Έχει σχέση με τα πρώτα πρώτα άλμπουμ και ξέρω ότι από την πρώτη μας κιόλας εμφάνιση στο Keep it True ότι έχουμε χημεία οι τρεις μας, διαφορετική απ’ ότι είχαμε οι πρώτοι τρεις, αλλά είναι κάτι πάνω στο οποίο μπορούμε να κινηθούμε και να δουλέψουμε.

Εκτός της καριέρας σου στη μουσική, είσαι και ηθοποιός έχοντας εμφανιστεί σε ταινίες όπως το Judge Dredd, Dirty War κλπ. Μπορείς να μας πεις δυο λόγια για την εμπειρία σου στον τομέα αυτό;

Είχε να κάνει περισσότερο με το να δέχομαι προκλήσεις, και αυτό είναι κάτι που λέω πάντα στους μαθητές μου, πάντα να αρπάζεις τις ευκαιρίες όταν αυτές εμφανίζονται. Γιατί αν πεις ναι, μπορείς πάντα να πεις ότι δεν δούλεψε παρά την προσπάθειά σου, αλλά αν πεις όχι δεν θα είσαι σε θέση να το αλλάξεις σε ναι και δεν θα ξέρεις αν τελικά θα σου άρεσε και αν θα τα κατάφερνες. Όπως και οι Venom, δεν ήταν κάτι προμελετημένο, απλά το δέχτηκα όπως δέχομαι και τα πάντα στη ζωή μου. Σαν εμπειρία ήταν εκπληκτική, είναι ένας τελείως διαφορετικός κόσμος όσο πιο βαθιά τον ανακαλύπτεις. Απ’ όπου κι αν το δεις μπήκα αργά σ’ αυτό το χώρο και σίγουρα δεν ήταν για να γίνω διάσημος. Πρέπει να βάζουμε στόχους, στη μουσική ήταν απλά να φτιάξω ένα δίσκο, και τον έχω πετύχει αυτόν τον στόχο ένα εκατομμύριο φορές. Δεν είχα θέσει καν στόχο να κάνω ταινία, αλλά πέτυχα πολύ παραπάνω απ’ αυτό. Δεν με ενδιαφέρει η φήμη και το χρήμα, προσωπικά μετράω την επιτυχία με το πως νιώθω μέσα μου, και το να κάνω ταινίες ήταν υπέροχο, αλλά όταν βρέθηκα στο Hollywood με managers κλπ θεώρησα ότι είναι καλή φάση, αλλά δεν μπορώ να ζήσω έτσι, περιμένοντας ευκαιρίες που μπορεί να έρθουν αλλά μπορεί και όχι. Πρέπει να τα θυσιάσεις όλα τα υπόλοιπα και δεν ήταν κάτι που μου άρεσε τόσο ώστε να τα παρατήσω όλα, δεν ήμουν έτοιμος γι αυτό. Μου αρέσει να ταξιδεύω σε όλες τις άκρες του πλανήτη, όχι να μείνω κολλημένος στη γραμμή παραγωγής του Hollywood, οπότε επέστρεψα στη μουσική, την οποία και αγαπώ.

Οφείλω να ρωτήσω… πέρα από τους Venom, και οι Queensryche, όπως και οι Saxon και οι Entombed είχαν ίδια ή παρόμοια θέματα με το όνομά τους. Θεωρείς ότι στην τελική το όνομα μιας μπάντας είναι τόσο σημαντικό; Ή είναι λάθος τακτική του κοινού, καθώς εστιάζουμε στο όνομα περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε; Ή έχει να κάνει εξ ολοκλήρου με τις ταμπέλες που σταμπάρουν πιο εύκολα γνωστά ονόματα/φίρμες;

Έπεσες μέσα, όλα τα παραπάνω παίζουν. Οι δισκογραφικές θέλουν κάτι που να μπορούν να πουλήσουν, όπως Venom Inc. αντί για Venom, ή Entombed A.D., καθώς είναι ονόματα που εύκολα αναγνωρίζει ο κόσμος και καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται. Όταν ξεκινήσαμε ο κόσμος έλεγε ότι δεν είμαστε οι Venom, ε πλέον είμαστε οι Venom Inc., πού είναι το πρόβλημα; Δεν καταλαβαίνουν ότι αρπάζονται χωρίς λόγο και οι μπάντες το νιώθουν. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα πολύ, αλλά ο Abaddon ήθελε να χρησιμοποιήσει το λογότυπο κυρίως για να περάσει ένα μήνυμα, ότι οι άλλοι δηλαδή καπηλεύονται και επωφελούνται από κάτι που ανήκει σε όλους χωρίς να τον λάβουν υπόψιν. Η όλη ιδέα γύρω από το Incorporated ξεκίνησε από τους manager και όλους που ήθελαν να συνδέσουν το όνομα με τη μπάντα ώστε ο κόσμος να καταλάβει για ποια άτομα μιλάμε και ο Abaddon αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το λογότυπο κι όλο αυτό δεν ήταν το ιδανικό ξεκίνημα για μένα, θα προτιμούσα ένα πιο θετικό κλίμα. Απλά σκεφτόμουν πως να συγχωνεύσω (incorporate) το “Venom” σε όλα όσα κάνουμε, και στην τελική αυτό ήταν, Incorporated. Μας συνδέει με το όνομα Venom, αλλά δεν λέει ότι είμαστε μόνο αυτό, αλλά και ο,τι υπάρχει γύρω απ’ αυτό. Δεν πιστεύω ότι οι οπαδοί χρειάζεται να καταπιάνονται με αυτά, αλλά να νιώσουν τη μουσική. Αν ο Cronos μπορεί να κάνει επίκαιρη μουσική, τότε τέλεια, όπως κι εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Κάποιοι απ’ τους παλιούς fans το υπερασπίζονται, αλλά οι καινούριοι θα έπρεπε να γνωρίζουν όλους τους χαρακτήρες και να έχουν πρόσβαση σε όλη τη μουσική. Μην πιάνεσαι με το όνομα, απλά ρώτα τον εαυτό σου αν σου αρέσει η μουσική ή όχι.

Τι γνώμη έχεις για την οικονομικο-πολιτική κρίση που πλήττει όχι μόνο την Ευρώπη αλλά και ολόκληρο τον κόσμο; Πού πιστεύεις ότι θα μας οδηγήσει όλο αυτό;

Ο απόλυτος φόβος μου περιγράφεται στο “Blood Stained”. Ότι στο μέλλον το μόνο που θα έχουμε αφήσει σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι αίμα. Με το Brexit και όλα αυτά δεν θα πρεπε να χρειάζεται να το κάνουμε αυτό. Ζούμε σ’ έναν πολύ μικρό πλανήτη, γιατί να ασχολούμαστε με το να χτίζουμε σύνορα και φράχτες κλπ; Όταν ξεκίνησε το Ευρώ σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειο, καθότι δεν θα χρειαζόμασταν να αλλάζουμε 15 φορές νόμισμα σε κάθε περιοδεία. Και τότε η Αγγλία αποφάσισε να μην αλλάξει νόμισμα, η Ελλάδα έχει γονατίσει κλπ, δεν νομίζω ότι αυτό ήταν το όραμα πίσω απ’ την Ε.Ε.. Το όραμα ήταν η δημιουργία μιας κοινότητας που αλληλοβοηθιέται. Το μόνο που μπορούμε να ελπίσουμε είναι ότι θα αναδειχθούν νέοι ηγέτες με τον ίδιο τρόπο που το περασμένο καλοκαίρι με τις εκλογές της Γαλλίας, όπου η αρχηγός των συντηρητικών πίστευε ότι θα κερδίσει εύκολα, οι νέοι βγήκαν μπροστά και την σταμάτησαν. Το που πάει όλο αυτό… ποιος ξέρει;

Η περιοδεία σας στις ΗΠΑ ξεκινά όπου να ‘ναι. Πώς είναι τα πράγματα ως τώρα; Ποια είναι τα επόμενα σχέδια της Venom Inc.;

Η περιοδεία στις Η.Π.Α. ξεκινάει πολύ σύντομα, θα είμαστε για 5 εβδομάδες στην Αμερική, μετά για μπόλικες εμφανίσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, μετά μερικές συναυλίες στην Ευρώπη και τελειώνουμε τα Χριστούγεννα. Μετά θα πάω Πορτογαλία για να τελειώσω το δίσκο του M-Pire of Evil με τον Mantas, το “Unleashed” γιατί μένει να ολοκληρωθεί. Μετά ξαναξεκινάμε για Αυστραλία, Ιαπωνία, Μαλαισία και μετά πάλι Ευρώπη. Θα πάμε παντού, όπου γίνεται και θα συμπεριλάβουμε εννοείται και την Ελλάδα. Όπου μπορούμε, θα πάμε. Είναι σημαντικό να είμαστε μαζί με τους fans, ειδικά μετά από αυτόν τον δίσκο και είμαστε ενθουσιασμένοι που θα παίξουμε το νέο υλικό για τον κόσμο.

Ξέρω, είναι κάπως νωρίς αλλά να περιμένουμε κάποιο «Celebration tour» για το Prime Evil ή κάτι ξεχωριστό για τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ το 2019;
Θα ήταν πολύ όμορφο κάτι τέτοιο για μένα, αλλά άντε πείσε τους άλλους δυο να το κάνουν, έχουν τις ιδιοτροπίες τους. Το να γιορτάζαμε το “Prime Evil” θα ήταν τέλειο. Τι θα ‘λεγες να κάνουμε μια σπέσιαλ εμφάνιση στο Up The Hammers και να παίξουμε το “Prime Evil”? Θα ερχόμασταν Ελλάδα και θα παίζαμε και όλο το δίσκο, θα τα ‘σπαγε, απλά να παίξουμε όλο το δίσκο σε μπόλικα φεστιβάλ. Αλλά αυτό πρέπει να το κανονίσετε εσείς.

O επίλογος όλος δικός σου αν θες να πεις κάτι στους φανς.
Θα θελα απλά να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, και σ’ αυτούς που δεν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικό επειδή είμαι εγώ εδώ και όχι ο Cronos, απλά θέλω να πω ότι δεν υπάρχει λόγος να χωρίζεστε και να παίρνετε στρατόπεδα, απλά να δώσετε μια ευκαιρία να απολαύσετε την εμπειρία. Αν σας κάνει καλώς, αν όχι, πάλι καλώς. Ευχαριστούμε όλους τους φίλους στην Ελλάδα, οι οποίοι είναι πάρα πολλοί για να τους αναφέρουμε όλους. Αυτός είναι δικός σας δίσκος και παρακαλώ δεχτείτε τον σαν δώρο. Σας ευχαριστούμε.

Ευχαριστούμε και ελπίζουμε να τα πούμε σύντομα σε κάποιο Up the Hammers…