Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω πόσο δύσκολο είναι εκείνο που μου ζήτησε ο αρχισυντάκτης μας, δηλαδή να βάλω σε μια αξιακή σειρά τα άλμπουμ των Maiden, και άκρη δεν έβρισκα. Πάραυτα, το επιχειρώ αν και το εν λόγω εγχείρημα είναι εκ των ων ουκ άνευ. Σαν να προσπαθεί ο γονέας να ξεχωρίσει τα παιδιά του. Επειδή όμως εγώ τυγχάνω απλός ακροατής τους και όχι υπεύθυνος για όλα αυτά τα εξαίρετα δισκογραφήματα, θα το πράξω, τονίζοντας ότι όσα ακολουθούν αποτελούν υποκειμενική άποψη και ουδόλως εκφράζουν αντικειμενικά γεγονότα. Θα επαναλάβω ότι όποιος νομίζει ότι καθιστά την άποψή του αντικειμενική, πλανάται πλάνη οικτρά. Δεν μπλέκουμε με mini, singles, live, compilations, κλπ. Μόνο τα άλμπουμ. Και τι άλμπουμ……..

  1. “Piece of mind” (1983)

Τα πρώτα τρία στη σειρά άλμπουμ μπορούν κάλλιστα να χωρέσουν μαζί στην πρώτη θέση. Πρώτο ανάμεσα στα πρώτα το “Piece of mind”. Αξεπέραστο και μεγαλοπρεπές. Ατόφιο ατσάλι πλαισιώνει το πιο επικό άλμπουμ των Iron Maiden απ’άκρη σ’άκρη των 45 λεπτών που διαρκεί το μνημιώδες ταξίδι που μας προσέφεραν 34 χρόνια πριν. Αν απαγάγεις τον Steve Harris και τον κλείσεις σ’ένα στούντιο με την απειλή ότι αν δεν φτιάξει κάτι παρόμοιο, θα μείνει αιχμάλωτος για πάντα, προφανώς θα περάσει εκεί την υπόλοιπη ζωή του. Το “Piece of mind” δεν γίνεται να επαναληφτεί. Ηχογραφήθηκε σε μερικούς μήνες και θα ακούγεται για πάντα, ολόφρεσκο και μεθυστικό. Το πιο «μέτριο» τραγούδι (βλέπε “Sun and steel”), άλλα συγκροτήματα θα κάναν τάμα για να το’χουν. Top song: “To tame a land”. Καλύτερα δεν γίνεται….

  1. “Powerslave” (1984)

… ή μήπως γίνεται; Πέρασε μόλις ένας χρόνος από το “Piece of mind” και οι κακούργοι σκαρφίζονται καινούρια ανελέητη επίθεση. Βρίσκονται σε δημιουργικό οργασμό και παραδίδουν ακόμα ένα αξεπέραστο κεφάλαιο στη σκληρή μουσική. Από το εξώφυλλο, τη θεματολογία, τη παραγωγή έως και τις συνθέσεις, όλα είναι αψεγάδιαστα. Πρώτη μου γνωριμία με τους Maiden (σε κασέτα που «μαρτύρησε» και τελικά παρέδωσε πνεύμα) και έκτοτε ένας από τους σημαντικότερους λόγους να μην τους αποχωριστώ ποτέ. Κρατώ δεκάδες αναμνήσεις, μία μόνο θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Στην έκθεση για το lower μου έπεσε ένα θέμα με ένα πυροσβεστικό όχημα που καλείται να σβήσει μια πυρκαγιά. Περιττό να πω ότι χρησιμοποίησα όλους τους στίχους από το “Aces high” (Jump in the cockpit and start up the engines, Remove all the wheelblocks there’s no time to waste…..), προσαρμοσμένους ανάλογα και πήρα άριστα. Top song: “Rime of the ancient mariner” (μάλλον top song ever!). Μέτριο κομμάτι δεν έχει, μην ψάχνετε άδικα.

  1. “The number of the beast” (1982)

Νέος τραγουδιστής, νέα ήθη και έθιμα. Ο Dickinson με τον ερχομό του άλλαξε τα πάντα. Άλλο εύρος φωνής και πάνω του προσαρμόστηκε όλο το μουσικό στυλ, που πια από πρωτόλειο Ν.W.O.B.H.M. μεταμορφώθηκε σε ένα στιβαρό ατσαλένιο υπερηχητικό ποτάμι ήχων και συναισθημάτων. Αν ποτέ σας ρωτήσουν «τι είναι το heavy metal;», απαντήστε πως είναι ό,τι ακριβώς εμπεριέχεται στο “The number of the beast”. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Εδώ μπήκαν οι κανόνες, ορίστηκαν τα πλαίσια μέσα στα οποία το metal θα απογειωνόταν τα επόμενα χρόνια. Top song: “Hallowed be thy name”. Μέτριο κομμάτι: Βλέπε “Powerslave”.

  1. “Somewhere in time” (1986)

Οι Maiden ξεπουλήθηκαν, παίζουν pop metal, έγιναν glam, έβαλαν synthe….. και τι δεν ακούστηκε όταν κυκλοφόρησε το “Somewhere in time”. Ένας ανεκδιήγητος Ιαπωνέζος μεταλλοπατέρας/δημοσιογράφος έγραψε ότι είναι από τους χειρότερους δίσκους που είχε ακούσει ποτέ. Εγώ έχω να πω ότι για μια ακόμα φορά οι Maiden γάμησαν…. χριστούς και παναγίες. Ρίσκαραν και τα κατάφεραν. Κάτι η εφιαλτική και απόκοσμη, διαστημική παραγωγή του Martin Birtch, κάτι η υπερβολική κούραση από την “World slavery tour”που διήρκεσε 331 ημέρες και τους ώθησε να ξεσπάσουν σ’αυτό το άλμπουμ, κάτι τα νεωτεριστικά στοιχεία που ουδόλως επηρέασαν τις ακραιφνώς metal καταβολές, δεν ξέρω και εγώ τι ακριβώς, αλλά το αποτέλεσμα υπήρξε μαγικό και ίσως διαπράττω ιεροσυλία που δεν το συμπεριλαμβάνω μαζί με τα πρώτα 3  (φίλε αναγνώστη/τρια έχουμε περάσει πια στα αριστουργήματα, μετά από τα 3 που προηγήθηκαν και δεν δέχονται καμίας προσφώνησης. Εκείνα τα 3 άλμπουμ στέκουν αλλού, μόνα τους…). Top song: “The loneliness of the long distance runner” ή μήπως το “Wasted years”; A, ναι, έχει και το “Deja-vu”. Μέτρια στιγμή: Βλέπε “The number of the beast”

  1. “Iron Maiden” (1980)

Εδώ ξεκίνησαν όλα, ή μάλλον λίγο χρόνια πριν, αλλά εδώ το νερό μπήκε στ’αυλάκι. Η punk αλητεία μπολιασμένη στα metal ηχοτόπια και το αποτέλεσμα είναι ασυμβίβαστο, γρήγορο και παθιασμένο μέταλλο, σίγουρα σε ακατέργαστη μορφή, όμως οι έχοντες γνώση, μετά από τούτο το άλμπουμ κατάλαβαν ότι γεννήθηκε ένα ιδιαίτερο παιδί που τα άλλα αδέρφια του – που τότε κυοφορούνταν – θα’ταν ακόμα πιο όμορφα. Ο Paul Di’Anno στα καλύτερά του, οι κιθάρες από Murray και Stratton απλά θερίζουν, ο Clive Burr παίζει τις κάλτσες του και ο Steve Harris κάνει γνωστό στην metal κοινωνία ότι το μπάσο έπαψε πια να’ναι κομπάρσος. Top song: “Transylvania”. Χα,χα,χα, σοβαρά τώρα, θέλεις μέτρια στιγμή;

  1. “Seventh son of the seventh son” (1988)

“A web of fear shall be your coat….”.  1988, οι Iron Maiden επιτέλους στην Ελλάδα, μ’ένα τρομερό δίσκο να’χει μόλις κυκλοφορήσει. Το συγκρότημα έδειχνε τ’αστέρια και οι βλαμμένοι γκρίνιαζαν γιατί υπήρχαν πλήκτρα. Το αδικώ βάζοντάς το στο ν.6, αλλά πιο πάνω δεν πάει, φράκαρε η κορυφή! Top song: “Moonchild”. Μέτρια στιγμή: Βλέπε “Iron Maiden”, αλλά για να μην επαναλαμβάνομαι, άντε, να βάλω το “Can I play with madness” που ωστόσο μ’αρέσει πολύ. Δεν αναφέρω ξανά μέτριες στιγμές, εμένα με ικανοποιούν ακόμα και εκείνες!

  1. “A matter of life and death” (2006)

Σα να ακούω κατάρες και βλαστήμιες που μπήκε εδώ αυτός ο δίσκος μπροστά από άλλα αριστουργήματα. Κι όμως εμένα με τρέλανε. Σχεδόν 72 λεπτά περνούν πριν το καταλάβεις και σε συνεπαίρνουν σ’ένα μοναδικό και αξέχαστο ταξίδι. Ο Harris σε απίστευτη φόρμα, συνθέτει λες και δεν υπάρχει αύριο. Top song: “For the greater good of god” (και το “The legacy” δηλαδή ρε φίλε τι είναι;;;;;;).

  1. “Fear of the dark” (1992)

Αρρώστια! Εδώ κλείνει το πρώτο κεφάλαιο του Dickinson. Και ολοκληρώνεται τόσο μεγαλόπρεπα όπως ακριβώς ξεκίνησε. 12 αδαμάντινες συνθέσεις αποτελούν μακράν το άλμπουμ της χρονιάς για το έτος 1992, σε συν-παραγωγή Steve Harris παρακαλώ! Αν δεν σου αρέσει, είτε ακούς λάθος μουσική, είτε έχεις προβλήματα στην ακοή σου. Top song: “Afraid to shoot strangers”

  1. “Killers” (1981)

Δεύτερο κατά σειρά της πρώιμης εποχής άλμπουμ με τα πολύ καλά του αλλά και την κοιλιά του…. η οποία έγκειται στο ότι συγκρινόμενο με το ντεμπούτο βρίσκεται αρκετά σκαλιά παρακάτω. Παρόλα ταύτα, το “Killers” είναι δισκάρα και θα το θυμόμαστε με νοσταλγία τόσο για την τελευταία παρουσία του Di’Anno όσο και για τις 10 κομματάρες που περιέχει (2 εκ των οποίων instrumental), με περιτύλιγμα το μακράν πιο βίαιο εξώφυλλο των Maiden. Top song: “Murders in the rue morgue”.

  1. “Brave new world” (2000)

Οι αποχωρήσαντες Dickinson και Smith βρίσκονται ξανά στο σπίτι τους. Εις το εξής οι Maiden θα έχουν τρεις κιθάρες. Η Τρίτη (Janick Gers) λειτουργεί και σαν cheerleader επί σκηνής με όλα τα ακατανόητα καραγκιοζιλίκια που κάνει (ο Gers είναι σαν τον ποδοσφαιριστή που «κάθεται» πάνω στο συμβόλαιό του, σκαμπάζει λίγα από ποδόσφαιρο, αλλά είναι φιλότιμος και απαραίτητος για τη σωστή λειτουργία των αποδυτηρίων, οπότε ο προπονητής λυπάται να τον διώξει). Τα προεόρτια της επιστροφής ανέλαβε ο Harris, ο οποίος υπογράφει ή συνυπογράφει κάθε ένα από τα 10 τραγούδια. Εδώ συνάδει μόνο μία λέξη: Σαδιστική μεγαλοπρέπεια! Top song: “The nomad”.

  1. “No prayer for the dying” (1990)

Είναι δυνατό το “No prayer for the dying” να βρίσκεται στο ν.11; Αν άνηκε σε άλλη μπάντα, θα μιλούσαμε για άφθαστο άλμπουμ. Εδώ αποχαιρετά ο Smith και εισέρχεται ο Gers. “Tailgunner”, “Holy smoke”, “No prayer for the dying”, “The assassin”, “Bring your daughter to the slaughter” ξεχωρίζουν, αλλά και αυτά υποκλίνονται στο υπέρτατο μεγαλείο του “Mother Russia”.

  1. “Virtual XI” (1998)

Δεύτερο άλμπουμ με τον Blaze Bayley στο μικρόφωνο και ο αρχιμαέστρος Harris φροντίζει με τις συνθέσεις του να αποστομώσει όσους ξεκίνησαν τη γκρίνια με τη φυγή του Dickinson στο προηγηθέν “The X factor”. Εκμεταλλεύεται στο έπακρον τις δυνατότητες του Bayley, ο οποίος παρότι δεν μπορεί να φτάσει τον Dickinson, τα καταφέρνει μια χαρά. Συνθέσεις που μένουν είναι οι εξής: “The angel and the gambler”, “When two worlds collide”, “The educated fool”, “Don’t look to the eyes of a stranger”. Ακόμα και το τραγούδι από τους νεοσσούς (Gers/Bayley) “Como estais amigos” δεν είναι άσχημο (γιατί είμαι σίγουρος ότι μετά το τρίτο λεπτό έβαλε το χεράκι του ο Harris δίχως να αναφέρεται;). Top song: “The clansman”.

  1. “Dance of death” (2003)

Σε αυτό το σημείο κλείνει ο κύκλος των αριστουργημάτων. Πριν κλείσουμε όμως το καπάκι στριμώχνουμε και το “Dance of death” δίχως να του κάνουμε χάρη. Από τα 11 τραγούδια ξεχωρίζουν τα 7 (“Rainmaker”, “No more lies”, “Montsegur”, “Dance of death” –το καλύτερο όλων-, “Gates of tomorrow”, “New frontier” –επιτέλους ο τρελό Mc Brain συμμετείχε σε μία σύνθεση-, “Paschendale”), αλλά και τα 4 υπολειπόμενα δεν υστερούν. Δισκάρα!

  1. “The book of souls” (2015)

Περνάμε στα πολύ καλά έως αξιοπρεπή (βλέπε παρακάτω) άλμπουμ. Το πιο πρόσφατο, μιάμισης ώρας πόνημα της Σιδηράς Παρθένου, μόνο χαμόγελα μπορεί να έφερε στους πολυπληθείς φανατικούς οπαδούς της. Δεν θα με χάλαγε αν έλειπαν κάποια τραγούδια, ούτε αν το “Empire of the clouds” είχε τη μισή διάρκεια. Όπως επίσης δεν τρελαίνομαι με τα progressive πλατιάσματα. Παρόλα αυτά το “The book of souls” συνεχίζει τη παράδοση που θέλει τους Maiden να μην ρίχνουν τον πήχη της ποιότητας. Top song: “The red and the black”.

  1. “The X factor” (1995)

Maiden χωρίς Dickinson είναι σα να πίνεις ούζο δίχως παγάκια σε 45 βαθμούς στη μέση της ερήμου την ώρα που ένας βεδουίνος σου ρίχνει καυτό λάδι στις πατούσες. Δεν πειράζει όμως. Και αν έφυγε ο ηγούμενος, το μοναστήρι να’ναι καλά. Maiden και ξερό ψωμί ρε! Το αντέξαμε κι αυτό. Εδώ που τα λέμε και instrumental άλμπουμ αν βγάλουν κάποτε, εμένα μάλλον θα μου αρέσει, στον Bayley θα κολλήσουμε; 11 τα τραγούδια, μοιρασμένες οι εντυπώσεις, με το “Sign of the cross” να σκοράρει από την έναρξη κιόλας. Εν κατακλείδι, εμένα μου αρέσει, κι αν στην αρχή κατσούφιασα, φρόντισα να το κάνω να μου αρέσει…

  1. The final frontier” (2010)

Σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, μπήκε στα charts 28 χωρών, αγαπήθηκε, όμως σε καμία των περιπτώσεων δεν δικαιολογεί τη διάρκειά του (76 λεπτά). Άσε που διαθέτει ένα απαίσιο και παιδικό εξώφυλλο. Καλύτερη στιγμή: “The talisman”

Επίλογος

Σε αυτό το σημείο θα έμπαιναν οι μπουρούχες άλμπουμ, όμως επειδή οι Maiden δεν γνωρίζουν από τέτοια, δράττομαι της ευκαιρίας να γράψω δυο λόγια για το φαινόμενο Iron Maiden. Κατανοώ ότι παραδίπλα τους έχει στηθεί μία πρωτόγνωρου μεγέθους βιομηχανία και ίσως και το ίδιο το συγκρότημα δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Καπέλα, καπότες, κιλοτάκια, σορτσάκια, σαγιονάρες, ο,τιδήποτε έχει χώρο να τυπωθεί το λογότυπο του συγκροτήματος, θα το βρείτε προς πώληση. Τα δε t-shirts των Maiden είναι δυνατό να τα συναντήσετε παντού. Από την γειτόνισσα κυρά Αγλαΐα που έτρεξε γρήγορα στο παντοπωλείο για να μη της πιάσει το φαγητό και τόριξε πάνω της εύκαιρα μιας και το’χε παρατήσει ο γιος της, μέχρι το βουλευτή του Σύριζα που εμφανίστηκε με Maiden t-shirt στη συγκέντρωση για την Ηριάννα (πριν τον λούσουν με καφέδες). Ποιος ξέρει, ίσως δούμε και τον Κούλη τον εξολοθρευτή με Maiden t-shirt, τώρα που θα το παίξει παιδί του λαού. Στον καπιταλισμό όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται. Πόσο μάλλον όταν ένα συγκρότημα υπερκερνά τα στενά όρια του heavy metal και αγκαλιάζεται παγκοσμίως σχεδόν από όλους όσοι καταλαβαίνουν τι ακούν και δεν ακούν ότι καταλαβαίνουν. Διαβάζοντας όσα έγραψα για τους δίσκους τους, δεν θεωρώ ότι υπερβάλω. Θα ήθελα να ακούσω και τη δική σας άποψη, αρκεί να μην μισεί κανείς ένα συγκρότημα «επειδή το ακούν όλοι». Οι Maiden προσωπικά δεν με έχουν απογοητεύσει ποτέ. Και όταν μιλάμε για μία πορεία τεσσάρων δεκαετιών αυτό από μόνο του αποκτά άλλη σημασία. Πριν λίγα χρόνια, συνομιλώντας με το φίλο (και σύντροφο) Νίκο «Μαϊντανό» (πρόκειται για έναν από τους πιο άρρωστους οπαδούς των Maiden παγκοσμίως που συλλέγει ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς και τους ακολουθεί σε περιοδείες ξοδεύοντας σχεδόν ολόκληρο το μισθό του αποκλειστικά για τους Iron Maiden) προσπαθούσα να τον πείσω ότι δεν αξίζει να σπαταλά όλη του τη ζωή για ένα συγκρότημα. Κι όμως, μέσα μου ήξερα ότι αρκετά από τα επιχειρήματά μου δεν τα τηρούσα ούτε εγώ, γιατί μπορεί να μην συλλέγω, ούτε να αγοράζω ό,τι κυκλοφορούν (μου αρκεί να έχω τα τραγούδια τους), να μην πηγαίνω πια σε συναυλίες τους, όμως δεν παύω και εγώ να ανήκω στους λίγο πολύ «καμένους» ακροατές τους.

Up the Irons!