Υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο του Ουμπέρτο Εκο, με τίτλο ‘Εμπειρίες Μετάφρασης’ και υπότιτλο ‘Λέγοντας Σχεδόν το Ίδιο’. Ένα βιβλίο-δοκίμιο κατά το οποίο ο Ιταλός στοχαστής επιχειρεί να απαντήσει στα ερωτήματα: «Τι σημαίνει μεταφράζω; H μετάφραση αποδίδει πλήρως το νόημα του πρωτοτύπου;» Ο Εκο μας ρωτά φέρνοντας το παρακάτω παράδειγμα: «Eh bien, mon prince, η Τζένοβα κι η Λούκα έχουν γίνει πια κληρονομικά τιμάρια des apanages (προικώα), της οικογένειας Μπουονοπάρτε. Σας προειδοποιώ πως αν δεν μου πείτε πως θάχουμε πόλεμο, πως αν συνεχίσετε να ψευτομπαλώνετε όλες τις ατιμίες, όλες τις φρικαλεότητες αυτού του αντίχριστου (και πιστεύω ότι είναι αντίχριστος) δε θέλω να σας ξέρω, δεν είστε πια φίλος μου, δεν είστε πια ο πιστός θεράπων μου, όπως λέτε. Καλημέρα σας λοιπόν, καλημέρα. Με αυτά τα λόγια υποδέχτηκε η πασίγνωστη Άννα Παύλοβνα Σέρερ, κυρία της τιμής και του στενού κύκλου της αυτοκράτειρας Μαρίας Φεοντόροβνας, τον πρίγκηπα Βασίλη, πρόσωπο με μεγάλη θέση στη αυλή, που έφτασε πρώτος στη βραδινή της δεξίωση.»

Το πρώτο απόσπασμα από το ‘Πόλεμος και Ειρήνη’. Αλήθεια, πως θα μεταφράζαμε στα γαλλικά το αρχικό κείμενο; Ο Τολστόι χρησιμοποίει γαλλικά ακριβώς για να δείξει πως η τσαρική αυλή είχε χάσει κάθε επαφή με τον ρώσικο λαό, ούτε καν την ίδια γλώσσα δεν μιλούσε με αυτόν. Αντιθέτως, μιλούσε με έπαρση την μητρική του μελλοντικού – πιθανού κατακτητή της. Αλλά ο Γάλλος αναγνώστης πως θα καταλάβει τον Ρώσο συγγραφέα και το τι θέλει να δηλώσει με τη χρήση των γαλλικών; Θα μου πείτε τι σχέση έχουν αυτά με ένα μεταλλικό περιοδικό και κυρίως με τους Karrier. Ακριβώς επειδή το Metal Invader είναι δίγλωσσο και κάμποσες φορές η μετάφραση που έφτασε στους αναγνώστες μας δεν απέδωσε την ένταση ή την πραγματική δυναμική του ελληνικού κειμένου ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ – θα σκεφτήκατε οι περισσότεροι…Κι όμως αν χρειάζεται να απολογηθώ για κάτι -ως αρχισυντάκτης- είναι πιο πολύ για την απουσία κειμένων για αντίστοιχα διαμάντια-στολίδια του Heavy Metal παρά για κάποιες κακές μεταφραστικές στιγμές… Αλλά πώς να αποδώσεις στα ελληνικά την έννοια του ‘Rocker’; Αν γράψεις το άλμπουμ ροκάρει θα πέσουν τομάτες και γιαούρτια, μιας και ροκ (και αριστερός) στην Ελλάδα έχει δηλώσει από ατάλαντες καμπαρετζούδες σκυλόβιες μέχρι και κλαριτζήδες (ενώ αριστεροί μέχρι και ανεπάγγελτοι γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών που κληρονόμησαν αξιώματα με παχυλές συντάξεις του δημοσίου…). Και αν είναι μια φορά δύσκολη η μετάφραση και η απόδοση λέξεων που φτιάχτηκαν με αγγλικούς όρους τι να πεις για την δυσκολία να αποτυπώσεις στο ’χαρτί’ την όλη ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα που γεννούν τέτοιοι ήχοι, τέτοιοι δίσκοι…

Οι Karrier είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα που ο χαρακτηρισμός ‘rocker’ αποδίδει με ακρίβεια την υφή του ήχου τους. Και που παρά το εξαιρετικά βραχύβιο πέρασμά τους τίμησαν το Μπέρμινχαμ και σαν γνήσια τέκνα των Midlands μας έδωσαν ένα μόλις -αλλά τι ένα- τίμιο και ειλικρινές άλμπουμ που μπήκε στον πάνθεον των καλά κρυμμένων διαμαντιών. Αρκετά obscure ήχος με σαφείς επιρροές από αμερικανικά άλμπουμ και καλλιτέχνες/σχήματα (Montrose, Ted Nugent, Blackfoot, Blue Oyster Cult) που στηρίζονταν στις κιθάρες και την χαλαρή, υπό μορφή ανετίλας, ατμόσφαιρα. Χιλιοειπωμένο και από αυτή εδώ την στήλη αλλά η όλη αύρα/ατμόσφαιρα μυρίζει αλκοόλ και ιδρώτα σε ένα σκηνικό βγαλμένο από κάποιο κακόφημο μπαρ. Συνθέσεις ζεστές, μελωδικές, straight forward Ν.W.Ο.Β.Η.Μ. που θυμίζουν Fist, Ethel the Frog και Tygers of Pan Tang. Με τον ρυθμό να στηρίζεται σε mid tempo ταχύτητες κυρίως παρα ταύτα ο δίσκος ξεχειλίζει ενέργεια. Είναι τόσο καλογραμμένος σαν δίσκος που τα τραγούδια ρέουν σαν ένα καλό ουίσκι στο λαιμό ενός διψασμένου εργάτη μετά από 12ωρο στη φάμπρικα. Δεν βρίθει πρωτοτυπίας και δεν το θεωρώ προαπαιτούμενο για να επενδύσω σε ένα άλμπουμ. Προτιμώ να ποντάρω σε καλά τραγούδια που στηρίζονται στο συναίσθημα και στο άρτιο παίξιμο των συντελεστών του. Σίγουρα στο ίδιο μοτίβο έχουμε ακούσει αρκετούς δίσκους με ανάλογο ύφος και στυλ αλλά αυτό δεν αλλάζει την ποιότητα των 10 εξαιρετικών κομματιών χαρακτηριστικό δείγμα, σήμα κατατεθέν του ιδιώματος. Το παρθενικό τους 12″ στις 45 στροφές λογικά δεν βρίσκεται πουθενά πια, ενώ η συνέχεια μετά το ‘Way Beyond the Night’ δυστυχώς αποτελεί και το αντίο τους. 1986 και το 7άρι με τίτλο ‘Poor Little Rich Girl’ λοιπόν σήμανε το οριστικό τέλος του συγκροτήματος. Ή μήπως όχι; Σε μια πραγματικά σπάνια και μεγάλη στιγμή για την ελληνική δισκογραφική Cult Metal Classics ανακοινώθηκε πως θα επανακυκλοφορήσει το θρυλικό (κατ ‘εμε) μοναδικό στούντιο άλμπουμ τους σε CD και βινύλιο με remastered ήχο και 6 bonus τραγούδια 16 σέλιδο βιβλιαράκι ένθετο με όλους τους στίχους και φωτογραφίες από τα 80’s αλλά και σημειώσεις με την ιστορία των Karrier! Νομίζω πως αυτή τη φορά ο κύριος όγκος των ορκισμένων οπαδών του N.W.O.B.H.M. είτε θα θυμηθεί είτε θα μάθει ή απλά θα αποκτήσει κάτι που έψαχνε και ήταν δυσεύρετο και δεν θα χάσει την ευκαιρία ώστε επιτέλους να αγκαλιάσει ύμνους σαν τα “Too Many Years”,»Dreaming», «Summer», «Too late for love» και το ομώνυμο. Υπομονή μέχρι τα Χριστούγεννα του 2017.