Είδος: Black Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρία: Tanglade
Έτος: 2017

Όταν αναλύουμε τα 90’s, οι Limbonic Art είναι ένας από τους πυλώνες του δεύτερου κύματος του black metal, τα πρώτα τους άλμπουμ είναι πραγματικά τεράστια και θεωρούνται κλασικά μέχρι και σήμερα. Η μπάντα μπλόκαρε λίγο με τη νέα χιλιετία, αφού διαλύθηκαν για μια περίοδο και ο Morfeus, ένα βασικό μέλος, έφυγε το 2009 και όλα έδειχναν ότι οι καλύτερές τους μέρες άνηκαν στο παρελθόν. Γι’αυτό το λόγο, έχω ανάμεικτα συναισθήματα για τους Limbonic Art συνολικά, αφού έχουν δείγματα καθαρής τελειότητας αλλά και πολύ μέτριες στιγμές στην καριέρα τους μέχρι τώρα.

Το 2010, δεν είχα εντυπωσιαστεί με το Phantasmagoria και πίστευα ότι ήσουν έχουν αρχίσει να παρακμάζουν οι Limbonic Art, όχι επειδή είχε λιγότερα πλήκτρα αλλά επειδή έλειπε γενικότερα το μουσικό ενδιαφέρον που πάντα περιμένω από τον Daemon. Στο Spectre Abysm, τα τρελά keyboards που κάποτε χαρακτήριζαν τη μπάντα έχουν εγκαταλειφθεί προ πολλού σχεδόν ολοκληρωτικά, αφήνοντας χώρο στις κιθάρες και στα φωνητικά να κάνουν όλη τη δουλειά. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνουν, καταλήγοντας σε μια αδύναμη προσπάθεια.

Το βασικό πρόβλημα που κάνει το Spectre Abysm να υποφέρει είναι ότι φαίνεται να έχει σοβαρή έλλειψη ιδεών. Σε όλο το άλμπουμ, υπάρχουν πολύ λίγα πραγματικά ενδιαφέροντα μέρη και το περισσότερο είναι απλά αργό και άδειο παίξιμο του Daemon. Ελάχιστες κιθαρογραμμές είναι καλές και αν προκύψει κάποιο ωραίο riff, χάνεται πίσω από τον αργό ρυθμό του κομματιού ή το ανιαρό drum machine (ακόμα ένα πρόβλημα και ένα παράδειγμα κακής χρήσης drum machine). Παραπάνω από το μισό άλμπουμ έχει κομμάτια τα οποία ξεκινούν κάπως επιθετικά και μετά απλά χαλαρώνουν και φτάνουν σε μια επανάληψη που κουράζει πολύ, λες και έπρεπε με τη βία να είναι αρκετά μεγάλα σε διάρκεια ώστε να φτάσει ο δίσκος στο μέγεθος του full length.

Ο δίσκος ξεκινά με το επικό δεκάλεπτο κομμάτι “Demonic Possession”, που βασίζεται σε πολύ βασικά riffs και δεν είναι και μεγάλη καταστροφή, αλλά δεν πείθει τον ακροατή σε καμιά στιγμή για την ποιότητά του. Συγκρίνοντας με τον υπόλοιπο δίσκο, ίσως είναι και ένα καλό κομμάτι. Τα επόμενα δύο, “Ethereal Traveller” και “Omega Doom”, έχουν ακριβώς τα θέματα που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο, δεν έχουν ούτε δύναμη ούτε μεταδοτικότητα και με έκαναν να ελέγξω το player αρκετές φορές για να δω πότε επιτέλους τελειώνουν. Επιπλέον, αυτά τα καθαρά φωνητικά σε διάφορα σημεία καλύτερα θα ήταν να έλειπαν, αφού θα απογοητεύσουν τον ακροατή που θυμάται το παρελθόν τους.

Μετά από μια ανούσια, τρίλεπτη σύνθεση, φτάνουμε στο “Triumph of Sacrilege”, το μόνο κομμάτι που ίσως ξανακούσω στο μέλλον από το δίσκο. Αντί για βαρετά synths, έχει λίγο παραπάνω ένταση στα πλήκτρα, σωστή δομή και κάπως καλή δουλειά στις κιθάρες. Το ότι δεν είναι τόσο μεγάλο (μόνο τέσσερα λεπτά) είναι ιδανικό, γιατί είναι μια σύνθεση που δε χρειάστηκε να μπει στο κρεβάτι του Προκρούστη ώστε να φτάσει επτά ή οκτώ λεπτά όπως τα άλλα κομμάτια. Το “Disciplina Arcani” έχει ωραία αφηγηματική εισαγωγή αλλά πιο μεγάλα ambient μέρη απ’ότι θα έπρεπε, ένα απλό synth με μερικές κραυγές από πάνω δεν είναι αρκετό για μια μπάντα σαν τους Limbonic Art, έτσι δεν είναι;

Το τελευταίο κομμάτι είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο και ίσως βρείτε κάποιο riff εκεί πέρα που να σας αρέσει. Όμως γενικά, το Spectre Abysm ακούγεται σαν ένας μεγάλος filler δίσκος με μια ή δύο καλές στιγμές που δε σώζουν το τομάρι του. Το άλμπουμ είναι κακό από μόνο του, όχι απλά επειδή όλοι μας ξέρουμε ότι ο Daemon έχει κάνει και καλύτερα πράγματα. Δεν υπάρχουν καλές ιδέες και κατά τη γνώμη μου, ίσως να θεωρηθεί το χειρότερο άλμπουμ της δισκογραφίας τους.

2/6