Προσπάθησα πολλές φορές να γράψω αυτήν την ανταπόκριση για το live των Γερμανών Necronomicon στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Κυριακή 8 Οκτωβρίου στο Silver Dollar. Έγραψα πολλές αράδες και τις έσβησα γιατί δεν ήξερα αν ήταν πρέπουσες. Πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα για την συναυλία. Αλλά ας τα πάρουμε όλα ένα ένα.

Θα ξεκινήσω από τα θετικά της όλης υπόθεσης. Το live ξεκίνησε χωρίς λεπτό καθυστέρησης, με πλήρη σεβασμό στον προγραμματισμό των ωρών εμφάνισης των συγκροτημάτων. Αρχικά ανέβηκαν στην σκηνή οι Dark Ministry. Ερχόμενοι από τον μακρινό Καναδά, οι μόλις 2 ετών – θεωρητικά, αφού το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2015 – Dark Ministry, ανέβηκαν στο σανίδι για να μας προθερμάνουν. Με έναν άκρως ζωηρό και γεμάτο διάθεση frontman, οι Καναδοί, παρά την φανερή έλλειψη κόσμου από κάτω (θα αναλυθεί αργότερα), κατάφεραν με δυνατά κομμάτια να μας βάλουν στο νόημα. Η μουσική τους κατά βάση ακολουθεί Heavy Metal δομές, οι οποίες όμως αποκλίνουν από τον γενικό κανόνα, καθώς είναι διανθισμένες από πιο σκληρές κιθαριστικές εκρήξεις και αραία και που brutal φωνητικά που σε συνδυασμό με τα δυνατά χτυπήματα στα τύμπανα, κάνουν το τελικό αποτέλεσμα αρκετά μοναδικό. Αξίζει κάπου εδώ να σημειωθεί πως οι Dark Ministry είναι το ‘παιδί’ του Rik Charron, πρώην ντράμερ της θρυλικής Καναδικής speed metal μπάντας των Exciter.

Δεύτερη στο σανίδι ανέβηκε η Caterina Nix με τους μουσικούς της για να προσφέρουν και αυτοί κλασικές Heavy Metal δημιουργίες, που όμως με την φωνή της Caterina, η οποία είναι σοπράνο με ανάλογη παιδεία και είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Timo Tolkki (οπότε πάνω – κάτω καταλαβαίνετε για τι επίπεδο μιλάω), δημιούργησαν μια πιο συμφωνική ατμόσφαιρα, ταξιδεύοντάς με σε άλλες, παρελθοντικές εποχές με την μελωδικότητα τους. Είχαν κάποια σκαμπανευάσματα θα έλεγα, υπό το πρίσμα ότι κάποια κομμάτια ήταν πραγματικά δυναμικά και με χαρακτήρα, ενώ κάποια άλλα πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Παρόλα αυτά όμως, μια χαρά κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μας και να αποσπάσουν το χειροκρότημα του κόσμου που βρισκόταν στο Silver Dollar.

Τελευταίοι και κύριο όνομα της συναυλίας αυτής ήταν οι Necronomicon, για τους οποίους δεν έχω και πολλά να πω από άποψη απόδοσης. Στα κομμάτια που ακούσαμε είχαν ένταση, ήταν καλά προβαρισμένοι, είχαν βοηθό και τον καλό ήχο στο μαγαζί, αλλά ήταν λίγοι. Λίγοι σε διάρκεια, λίγοι σε αντιμετώπιση κοινού, λίγοι γενικά. Κάπου εδώ έρχονται τα αρνητικά της υπόθεσης. Αρχικά να δώσω μια εικόνα για όσους δεν βρέθηκαν στο ιστορικό Silver Dollar. Οι Necronomicon έπαιξαν κατά βάση νέα κομμάτια, με αποτέλεσμα να μην ανταποκρίνεται τόσο το κοινό στην εμφάνισή τους. Καλώς ή κακώς, όταν είσαι ένα συγκρότημα που μέχρι το “Escalation” του 1988 έβγαζες δισκάρες – διαμαντάρες του underground thrash, και μετά άλλαξες ρου πλεύσης, ε δεν μπορείς να μην συμπεριλάβεις στο σετ σου αρκετά κομμάτια του τότε. Είναι απόλυτα σεβαστό να παίζεις κομμάτια από τη νεότερη φάση του συγκροτήματός σου, αλλά καλώς ή κακώς, δεν μπορείς να αφήνεις απ’ έξω τα κομμάτια που σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα. Προς θεού, δεν λέω ότι τα κομμάτια είναι μάπα, ίσα ίσα έχουν καλό υλικό οι μεταγενέστεροι Necronomicon, αλλά σαν τα πρώτα δεν είναι όσο και να βαράμε πωπουδάκι κάτω. Δεν γίνονται τα ίδια μπάχαλα. Πάει αυτό. Οι Necronomicon, αν αφαιρέσεις τις παύσεις τους και τη μια διακοπή τους, έκαναν περίπου 35-40 λεπτά σετ, απ’ όσο κατάλαβα – καταλάβαμε. 40 λεπτά. ΣΑΡΑΝΤΑ. ΛΕΠΤΑ. ΣΑ-ΡΑ-ΝΤΑ λεπτά. Το main όνομα της βραδιάς, έτσι; Όχι το σαππόρτ. Κατέβηκαν μια φορά απ’ τη σκηνή, λέμε θα κάνουν διάλειμμα. Ανέβηκαν δεύτερη, έπαιξαν ένα κομμάτι, ξανακατέβηκαν. Λέμε ντάξει, πλάκα κάνουν, θα ξανανέβουν. ΑΜ ΔΕ! Δεν χρειάζεται να πω κάτι, βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Επόμενο φάουλ, η αντιμετώπιση προς τον κόσμο. Η υπόθεση βρωμούσε από την αρχή. Υποθέτω καθαρά σαν Ελπίδα, ότι τα ξινισμένα μούτρα που είχαν οι Necronomicon όσο έστηναν ήταν λόγω της μικρής προσέλευσης. Οκ, κατανοητό να ‘ξενερώνεις’ που δεν έχεις λαοθάλασσα, αλλά: 1. Δεν φταίνε όσοι ήρθαν στο λάιβ σου, 2. Δεν φταίει η εταιρεία που σε ανέλαβε. Δεν μπορείς να έχεις μούρη ‘μόλιςεφαγατοπιοξινολεμονιτουκοσμου’, να παίζεις άψυχα, να κόβεις το σετ σου κ.λ.π. Πόσο μάλλον, πριν κατέβεις από τη σκηνή να πετάξεις και το καντήλι σου (τύπου ‘γαμώ την Ελλάδα σας’ ήταν το σχόλιο απ’ όσο έμαθα, ήμουν πιο πίσω και δεν άκουσα η ίδια τις ακριβείς λέξεις, αλλά that’s not the point) και να αποτελειώσεις τους παρεβρισκόμενους. ΟΦΕΙΛΕΙΣ να σεβαστείς το κοινό σου και να φέρεσαι όπως πρέπει είτε παίζεις για 4 άτομα στο μπαλκόνι του κολλητού σου, είτε για τους κατά προσέγγιση 40 στο Silver, είτε για τους 79 χιλιάδες στο Μαρακανά. Κανά δυο από το κοινό ξέσπασαν και σπάσανε πραγματάκια. Όχι ότι η ακραιότητα είναι λύση, αλλά αν προσθέσεις κακό-μικρό σετ και κακή συμπεριφορά, δεν ήταν και τόσο παρανοϊκό το ξέσπασμα.

Το τελευταίο σχόλιο που θα θελα να κάνω, θα διατυπωθεί σε μορφή ερώτησης. Πού είστε οι ακραίοι; Πού είστε οι Θρασάδες; Πού είστε όλοι εσείς οι κάλτ μορφές που μας σπάνε τις μπάλες με φωτό στο διαδίκτυο με τους ωκεανούς αντεργκράου δίσκων; Που είστε εσείς που θέλετε χαμηλό εισιτήριο στις συναυλίες; 10 γιούρα τικέτο για Necronomicon και ήμασταν μια χούφτα γνωστοί μετρημένοι στις 2 παλάμες. Ανεξάρτητα από την ποιότητα των Necronomicon (γιατί για παράδειγμα έτυχε να με πουν φίλοι ότι δεν ψήνονται να έρθουν γιατί την τελευταία φορά που τους είδαν το λάιβ ήταν φόλα – οκ, σεβαστό), όλοι οι υπόλοιποι που είστε; Όλοι εκείνοι που λένε ‘στηρίξτε γιατί χανόμαστε’; Ειλικρινά θεωρώ ότι αν πάψουν να γίνονται τέτοια λάιβ στην πόλη μας δεν θα με παραξενέψει. Είναι η μόνη λογική συνέχεια. Ένα μπράβο στην Made of Stone που είχε τα κότσια να αναλάβει ένα τέτοιο λάιβ και στην θέση που πήρε στα μικροεπεισόδια προκειμένου να κατευνάσει τα πνεύματα μαζί με το στάφ του Silver Dollar, τουλάχιστον μέχρι να φύγω απ’ τον χώρο. Πάμε γι’ άλλα.