Πρώτοι στη σκηνή ανεβαίνουν οι Order Of The Ebon Hand, μπάντα που σχηματίστηκε πίσω στο 1994 στην Αθήνα. Έχουν μια μικρή δισκογραφία με δύο full length albums και δύο split. Εντύπωση έκανε η “old-school” εμφάνιση τους, με corpsepaints, δερμάτινα και ούτω καθεξής. Ηχητικά δεν μπορώ να πω ότι έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, όπως αντίθετα συνέβη με τη σκηνική τους παρουσία. Τα πλήκτρα απουσίαζαν αισθητά και το drumming κάλυπτε κιθάρες και μπάσο ενώ με τη φωνή δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά μετέδωσαν μια καλή ενέργεια στο κοινό για να συνεχιστεί το live.

Λίγη ώρα μετά τη σκυτάλη παίρνουν οι Αμερικάνοι Wolves In The Throne Room από τη Washington, οι «ιδρυτές» όπως θα μπορούσα να πω μιας υποκατηγορίας του ατμοσφαιρικού Black metal, του Cascadian. Ίσως ο δίσκος με τον οποίο να ήρθαν για tour να μην είναι ο προσωπικός αγαπημένος πολλών ακροατών -συμπεριλαμβάνοντας κι εμένα-, αλλά ήταν σίγουρα το big thing της χρονιάς, κάτι το οποίο απεδείχθη και από το περιοδικό μας, μιας και ψηφίστηκε album of the year στο editors’ choice. Η εμφάνιση τους στη χώρα μας ήταν πολυσυζητημένη, καθώς ήταν η πρώτη, αλλά πιθανότατα όχι η τελευταία. Ο καιρός γαρ εγγύς.

Εναρκτήριο κομμάτι το Born From The Serpents Eye. Το καλό προαίσθημα που είχα δικαιώνεται από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα, από τις πρώτες νότες που παίζονται. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα τους το πόσο σε ταξιδεύει ο ήχος τους. Ο συνδυασμός riff και drumming δένει τέλεια για να ξεχάσεις πως βρίσκεσαι στον εκάστοτε συναυλιακό χώρο αφού οι μελωδίες τους είναι γεμάτες μαγεία – ίσως με λίγη φαντασία να αρχίσεις να πιστεύεις πως βρίσκεσαι σε κάποιο δάσος.

Συνεχίζουν με μια παλαιότερες κυκλοφορίες, Dea Artio / Vastness And Sorrow. Μια από τις αγαπημένες μου κυκλοφορίες στη Black, γενικά. Μια surreal ατμοσφαιρική πανδαισία, με την ταπεινότητα των λύκων στη σκηνή να τερματίζει την εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα ξαναέχω την ευκαιρία να βιώσω κάτι ισάξιο και πιστεύω ότι ήταν ίσως το peak της βραδιάς.

Για τη συνέχεια μας ετοίμαζαν κάτι από τον τελευταίο τους δίσκο, συγκεκριμένα το The Old Ones Are With Us. Το σημείο που είχα αρχίσει να τρομάζω για το αν πλησιάζουμε στο τέλος. Σκοτεινό αλλά και με folk vibes, άκρως παγανιστικό, λίγο να θυμίζει τις ρίζες των λύκων, χωρίς να ξεφεύγει από το Black (κι ας μου επιτραπεί – θεωρώ ότι έχει πολλά σημεία που θυμίζουν το «αληθινό» 90’s).

Ακολουθεί Prayer Of Transformation, και για το τέλος φυλάγανε τον άσσο στο μανίκι: I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Roots.

Ίσως το masterpiece των λύκων. Θα παραθέσω μονάχα ένα στίχο, ο οποίος συνοψίζει την εμπειρία μου από αυτό το live, αυτή τη μπάντα, το Cascadian Black.

“The quiet hum of the Earth’s dreaming is my new song”.