Είδος: Speed/Black ‘n Roll
Εταιρία: Η.Π.Α.
Εταιρία: Hell’s Headbangers
Έτος: 2017

Ωραία πράγματα στο ‘Sweet Death and Ecstasy’. Πολύ ωραία πράγματα. Σαφώς καλύτερο απ το χλιαρό ‘No Mercy For Mayhem’, ούτε καν πλησιάζει το ‘Satanic Royalty’ και στέκεται μαγκιώρικο χωρίς να χει ανάγκη το (γαμηστερό) ‘Shox Of Violence’ για να το σπρώξει σαν κυκλοφορία. Απ τη πρώτη νότα ξεκινά η ωδή στο όργιο, η λατρεία στους Venom και το αργό για τα δεδομένα τους ‘Crushed By Demons’ με μια μπόχα από αρχαίους Celtic Frost που μολύνει την ατμόσφαιρα και σε βάζει στο ανθυγιεινό κλίμα. Καπάκι είναι το χιτ του δίσκου, το μέγα σουξέ του Εωσφόρου, το ‘Penetratal Ecstasy’. Η διακόρευση της μεγαλόχαρης. Θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο ‘Satanic Royalty’ ή στο υπόγειο του βιντεοκλάμπ ανάμεσα σε ταινίες καράτε. Ο ήχος είναι πιο κοντά στο ‘No Mercy’ και μακριά απ τη βρώμια του ‘Shox’. Κρίμα κιόλας γιατί στο ‘Shox’ είχαν μέγα σπηλαιακό ήχο. Σε κάποια σημεία θα θέλαμε την Μidnight-ικη ξεραΐλα ενώ σε άλλα που αφήνουν λίγο τις Black Oak Arkansas επιρροές να βγουν έξω και να το κάψουν αυτή η παράγωγη τους δίνει όγκο. ‘Melting Brain’ και ‘Rabid’ είναι τα καλύτερα τραγούδια που δεν ηχογράφησαν οι Venom τα τελευταία πολλά χρόνια. Το πρώτο δανείζεται χροιά και γραμμές στη φωνή απ τον μεγάλο ιππότη του μετρονόμου, Cronos. Το δεύτερο σηκώνει το riff του ‘Live like an angel’, το ρίχνει στο μπλέντερ και ξεχωρίζει με το Accept-ικο refrain του και τον Athenar να μοιράζει χειρονομίες και καντήλια. Ύμνος απλά. Γενικά όλος ο δίσκος σου χαμογελά με σάπια δόντια πέρα από κάνα δυο λακκούβες. Η χυδαιότητα και αυτή βρίσκει κορυφές μέσα στο άλμπουμ όπως στο γκαζιάρικο ‘Poison Trash’ και το υπέροχα βρωμερό ‘Bitch Mongrel’. Εξώφυλλο χυδαίο και άκρως αντιπροσωπευτικό των στίχων που για ακόμα μια φορά είναι γραμμένοι, έξω από οίκο ανοχής πάνω στο γόνατο, προκλητικά για να ξερνάνε πάνω στο σαβουάρ βίβρ χθεσινά φασόλια με αμάσητο καλαμπόκι και να εξυμνούν την φιλανθρωπική οργάνωση «Το χαμόγελο της πουτάνας». Ε, ναι ρε όταν φτύνει τα λαρύγγια του ο Athenar και πιάνει και χροιά Venom-αρας ναι μας δίνει τον καλύτερο δίσκο που δεν έβγαλαν οι Venom εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αλλά πολλά. Η φανέλα με το 666 είναι βαριά και οι Midnight την φοράνε με περηφάνια και τιμούν την ιστορία του Τράγου εδώ και χρόνια και πέρα από 1-2 απλά καλές κυκλοφορίες έχουν κατάλογο κυκλοφοριών που θα ζήλευαν πολλές μπάντες, μεγάλες και μη. Οι ηγέτες.

5/6