Είδος: Death / Thrash
Χώρα: Ελβετία
Εταιρεία: D.I.Y.
Έτος: 2014

Καιρό είχαμε να ακούσουμε νέα από το ελβετικό thrash–o–death–o μέτωπο. Τέλη Οκτώβρη λοιπόν, συγκεκριμένα στις 31 του μήνα του 2014, οι Mortal Factor κυκλοφόρησαν το πρώτο τους δισκάκι άνευ εταιρείας, ωστόσο διανέμεται από την Non Stop Music. Σαν μπάντα υπάρχουν κάτι παραπάνω από μια δεκαετία, κι ας μην έχουν κυκλοφορήσει άλλο full length. Στην πλάτη τους έχουν ένα promo demo που κυκλοφόρησαν το 2006 και ένα split με τους βραζιλιάνους Hicsos το 2009. Γενικά έχουν πολλές εμφανίσεις και στην Ελβετία αλλά και σε ευρωπαϊκά μονοπάτια, ενώ ξεχωρίζει το μίνι τουρ με τους Vendetta αλλά και το γεγονός ότι έχουν μοιραστεί τη σκηνή με μπάντες όπως οι Bulldozer, οι Entombed, οι DRI, οι Tankard, δημιουργώντας έτσι μια σταθερή βάση από υποστηρικτές.

Μιλάμε για έναν άρτιο δίσκο που είχε τα φόντα να ξεχωρίσει αρκετά, αλλά κάπου έχασε την μπάλα. Γενικά, μιλάμε για 10 κομμάτια που κινούνται σε γρήγορους ρυθμούς, αλλά όχι στο death / thrash που αυτοχαρακτηρίζονται. Είναι ένα πιο ανάμεικτο είδος και στοιχεία και rock ‘n’ roll, αλλά και κάποιες φορές πιο progressive, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο “Moving Among You”. Τα φωνητικά του κυρίου είναι σαν να ακούς τον Μαξ τον Καβαλέρα να φωνάζει στον μικρό του γιο, τον Zyon, «Μη κάνεις μυτηλίκια, βρε κωλόπαιδο, δίπλα στο σύνθετο, έχουμε τα ποτήρια του κρασιού εκεί!» Καταλάβατε πάνω κάτω. Ξεχωρίζουν μερικά ωραία καθαρά σόλο που πετάγονται ξαφνικά, όπως στο intro και το outro στο “Do Not Be Afraid”. Και στα τύμπανα έχει γίνει καλή δουλειά και φαίνεται γιατί είναι ζωντανά ηχογραφημένα, χωρίς triggers ή άλλα έξτρα από πάνω. Το “Knives Vs Guns” είναι μια ευχάριστη έκπληξη στον δίσκο, καθώς κινείται σε πιο groove / industrial καταστάσεις, ξεφεύγει λίγο από τον ήχο των προηγούμενων κομματιών. Χαρακτηριστική είναι και η καθαρότητα του μπάσου που δένει ωραία με το υπόλοιπο κομμάτι. Οι προσδοκίες μου μειώνονται καθώς ο δίσκος συνεχίζει. Έχουμε ένα “Gonna Get Out” το οποίο είναι ξερό, άγευστο. Βάλε βρε αδερφέ λίγο βάθος στο κομμάτι, λίγο ένταση να πιάσουμε τα λεφτά μας. Κάπως σώζεται η κατάσταση με το “Crank it” που ανεβάζει λίγο τους ρυθμούς και ακούγεται πιο δουλεμένο μουσικά. Το “Whiskey Stream” είναι η έκπληξη της βραδιάς. Μιλάμε για ένα κομμάτι λίγο πιο sleazy, λίγο πιο μοτορχεντο-κουνιστή φάση, πιο χαρντ-ροκάκι, που ειλικρινά μ’ άρεσε περισσότερο απ’ όλα. Τους πάει πολύ το ύφος αυτό. Δε θα με χάλαγε να το γυρίσουν και να παίζουν τέτοια από εδώ και πέρα. Ο δίσκος κλείνει με τα “Symbols” και “Final Call”, που πάλι το γυρνάνε σε πιο groovy καταστάσεις, όχι ιδιαίτερα γρήγορες. Γενικά δεν είναι δίσκος – αποκάλυψη, ούτε που θα σε συνεπάρει. Παρότι είναι τόσα χρόνια μαζί σαν μπάντα, δεν βγάζουν εμπνευσμένες μουσικές. Κάτι τους λείπει. Φαντασία είναι αυτό; Θέληση; Ικανότητα; Δεν ξέρω. Απλά τους λείπουν οι κιθάρες που θα σε ψήσουν ή ο γεμάτος ήχος που θα σε ικανοποιήσει. Έχουνε πει βέβαια το εξής: Simple music for simple people by simple people”. Προσωπικά δε μου λέει τίποτα. Λίγο τσαγανό ακόμα να είχανε θα βγάζαν κάτι πολύ καλύτερο.

3/6