Είδος: Black Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Non Serviam Records
Έτος: 2017

Οι Nazghor μετράνε έξι δίσκους σε μια περίοδο πέντε χρόνων, που δεν είναι τελείως ασυνήθιστο αλλά ούτε και καθημερινό φαινόμενο και δίνει μεγάλη γκάμα κυκλοφοριών να ακούσεις όταν τους μάθεις. Όπως έγινε και με μένα, τους ανακάλυψα με το τελευταίο “Infernal Aphorism” που κυκλοφόρησε πέρυσι μέσω της Non Serviam Records, αν και ακόμα δεν έχω ιδέα για όλα τα προηγούμενά τους, που ξεκινούν από το 2013. Η μπάντα είναι από την Uppsala της Σουηδίας και τιμά το melodic black metal όπως διαμορφώθηκε από πατριώτες τους τα τελευταία είκοσι χρόνια περίπου, ενώ έχουν ξεκάθαρο σατανικό περιεχόμενο στις ιδέες των στίχων τους.

Ο τελευταίος τους δίσκος φτάνει τη μια ώρα σε διάρκεια, κάπου που συνηθίζουν γενικά και δείχνει πόσο πολύ υλικό έχουν γράψει σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Έχουμε να κάνουμε με δυνατή και κρύα παραγωγή, που δίνει ένταση στις κιθάρες και στα φωνητικά πάνω απ’όλα, ενώ η μουσική θα μπορούσε κάλλιστα να πάει προς το melodic black, με πολύ απαλές post black πινελιές σε συγκεκριμένες στιγμές. Οι Nazghor πετούν πολλά επικά riffs και αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό του “Infernal Aphorism”, το οποίο γενικά δεν είναι και πολύ πρωτότυπο. Αρκετά συχνά σου θυμίζει άλλες μπάντες αν και δεν είναι τελείως εσφαλμένο το τελικό αποτέλεσμα.

Οι μινιμαλιστικές μελωδίες στο background του “The Darkness of Eternity” θυμίζουν κάτι αλλά δε μπορεί να προσδιορίσει κανείς τι ακριβώς, ενώ ένα βασικό κομμάτι του “Deathless Serpent” έχει σχεδόν ίδια μελωδία με αυτό που έγραψαν στην αρχή του “For Those Who Stayed Satanic” οι Necrophobic. Το άλμπουμ είναι κατά τη γνώμη μου, και πολύ μεγάλο, ενώ δεν εξελίσσεται ιδιαίτερα σε όλη του τη διάρκεια και απλά προχωράει στο ίδιο μοτίβο από την αρχή ως το τέλος. Υπάρχουν κομμάτια από τέσσερα έως δέκα λεπτά, κάποια πιο επιθετικά από άλλα, και κάποια πιο μελωδικά.

Δε θα έλεγα ότι είναι δίσκος που επαναλαμβάνεται, αλλά είναι κάτι που ίσως δεν άκουγε κάποιος ολόκληρο με τη μια. Ενώ το εισαγωγικό κομμάτι μετά το introduction, “Malignant Possession”, έχει τη δυναμική που χρειάζεται, σε άλλες στιγμές ο δίσκος ξεφουσκώνει, όπως στο σχεδόν βαρετό “Ephemeral Hunger” ή στις λίγο άτοπες μελωδίες του “Spawns of All Evil”. Το τελευταίο κομμάτι είναι το μεγαλύτερο και το ομότιτλο, έχει κάποιες καλές ιδέες αν έχετε την υπομονή να φτάσετε εκεί, παρόλο που δε συμβαίνει και καμία έκπληξη κάπου.

Το “Infernal Aphorism” είναι απλά οκ αλλά δεν ξεχωρίζει, παρόλο που πιστεύω πως όσοι ακούνε Swedish melodic black θα ενθουσιαστούν. Νομίζω ότι η μπάντα μπορεί να βελτιωθεί αρκετά και θα έπρεπε να πάρουν κάποια ρίσκα παραπάνω, όπως και να σκέφτονται ποιό από το υλικό τους θα χρησιμοποιήσουν τελικά σε ένα δίσκο.

3/6