Genre: Progressive Rock
Country: U.S.A.
Label:Frontiers Records
Year: 2018

Πριν ξεκινήσω την κριτική για το άλμπουμ θέλω να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα, 1)  είμαι ένας από τους μεγαλύτερους οπαδούς των Queensryche και πιστεύω ότι τα πρώτα πέντε άλμπουμ τους είναι μέσα στα καλυτέρα στην ιστορία του heavy metal 2) O Geoff Tate είναι ο καλύτερος τραγουδιστής που υπήρξε πότε και ο πλέον αγαπημένος μου.

Το New reality είναι η νεώτερη έκδοση ενός κακού που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν και έχει τις ρίζες του από την εποχή των Queensryche και συγκεκριμένα από την αποχώρηση του Chris de Garmo απο το γκρουπ. Τότε ανέλαβε ο Geoff Tate την μουσική κατεύθυνση του γκρουπ με αποτέλεσμα το ένα κακό άλμπουμ να διαδέχεται το άλλο, με αποκορύφωμα το Dedicated to Chaos που ήταν και το τελευταίο του, μιας και τα υπόλοιπα μέλη προχώρησαν στην απόλυση του, στη προσπάθεια τους να σώσουν ότι μπορούσαν.

Αφού ακολούθησε μια δικαστική διαμάχη για το όνομα, ο Geoff Tate τελικά συνέχισε την καριέρα του με μια νέα μπάντα της οποίας το όνομα είναι άμεσα συνδεδεμένο με τους Queensryche, αφού το Operation: Mindcrime είναι ο τίτλος του πιο πετυχημένου άλμπουμ του γκρουπ και η μεταξύ τους σύνδεση στο άκουσμα του ονόματος είναι αναπόφευκτη. Όπως οι περισσότεροι, πιστεύω, φαν των Queensryche, έτσι και εγώ ακολούθησα το γκρουπ ελπίζοντας σε μια νέα αρχή, ανάλογη με την ιστορία και το όνομα των Queensryche.

Με εξαίρεση το πρώτο άλμπουμ Frequency Unknown, που έχει έστω και λίγο κάτι από hard rock τα επόμενα δυο άλμπουμ (The Κey και Resurrection) είναι απογοητευτικά και ο ήχος τους δεν έχει καμία σχέση με heavy metal. To New Reality έρχεται για να ισοπεδώσει κάθε ελπίδα που είχαμε, οτι κάποια στιγμή θα ακούγαμε τον Geoff Tate σε ενα πραγματικά heavy metal άλμπουμ και με φωνητικά σαν αυτά που μας έκαναν να τον αγαπήσουμε. Δεν ξέρω ειλικρινά πως να περιγράψω αυτο το άλμπουμ και δεν γνωρίζω κάποιο μουσικό είδος που θα μπορούσα να εντάξω τη μουσική του New Reality.

Άχρωμο, χωρίς ένταση, με μεγάλη δόση από ηλεκτρονική μουσική, με μίξη από ήχους διάφορων οργάνων που δεν δένουν μεταξύ τους και τα φωνητικά του Geoff Tate μονίμως χαμηλά , σε μια προσπάθεια να δώσει κάτι νέο και διαφορετικό, αποτυγχάνει πλήρως.

Η απόπειρα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι αποτελεί κακόγουστο αστείο και επειδή το άλμπουμ δεν σηκώνει περισσότερη κριτική θα κλείσω με κάποιες απορίες που έχω σχετικά με τους Operation: Mindcrime και τον Geoff Tate.

Αφού ήθελες να ακολουθούσης διαφορετική μουσική πορεία, προς τι η επιμονή σου να κρατήσεις το όνομα των Queensryche των οποίων η μουσική (τουλάχιστον των πρώτων πέντε άλμπουμ) απέχει έτη φωτός από αυτό που παίζουν οι Operation: Mindcrime;

Δικαίωμα σου και γούστο σου να παίζεις οτι μουσική θέλεις, αλλά γιατί στις συναυλίες της μπάντας σου επιλέγεις να παίζεις στο μεγαλύτερο μέρος τραγούδια των Queensryche και το χειρότερο όλων, πρόσφατα ανακοίνωσες στο πρόγραμμα για τις επόμενες συναυλίες σου την 30η επέτειο από το άλμπουμ των QUEENSRYCHE Operation: Mindcrime ; Η γνώμη μου για την αξία σου σαν τραγουδιστής δεν αλλάζει.

ΕΙΣΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΟΛΩΝ

2/6