Paradise Lost, Nuclear Blast, News,2017,Cover Artwork

Είδος: Death Metal, Doom, Gothic Metal
Χώρα: Αγγλία
Εταιρία: Nuclear Blast
Έτος: 2017

Πρώτο άλμπουμ των Paradise Lost για τη Nuclear Blast, με τον επιβλητικό τίτλο “Medusa”. Σε ένα καλοκαίρι που ενώ οι θερμοκρασίες του ήταν οι υψηλότερες των τελευταίων ετών, μια ο έβδομος κύκλος του Game Of Thrones που ξεκίνησε στην καρδιά του, μια κάτι ψυχροί δίσκοι σαν και το “Medusa”, μας έχουν απορυθμίσει εντελώς! Το “The Plague Within”, ο τελευταίος δίσκος τους για την Century Media, σημάδεψε την μεγάλη επιστροφή τους σε παλιούς γνώριμους death-doom ήχους. Ανάλογα συνεχίζουμε και στο “Medusa” με ακόμα πιο σκοτεινή και βαριά ατμόσφαιρα. Για ακόμα μια φορά το τέλειο ζευγάρωμα μεταξύ ρυθμικής και lead κιθάρας είναι παρών σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, διαχρονικό χαρακτηριστικό των Paradise Lost, με τα δυνατά riff να πλαισιώνονται πανέμορφα από τις μελωδίες και τα lead του Greg Mackintosh. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες, κρατάνε σκέψη και τριβή μέσα τους και φαίνεται ότι δεν έχει αφεθεί τίποτα στην τύχη, όπως μια μπάντα με ανάλογη πορεία οφείλει να κάνει. Η φωνή του Nick Holmes συνεχίζει να ανταποκρίνεται στο βαρύ φορτίο που η φήμη του κρατά, με εναλλαγές ανάμεσα σε απελπισμένες κραυγές και μελαγχολικό τραγούδι. Η παραγωγή το δίσκου αρμόζει με το παραπάνω στο μέγεθος του και το rhythm section έχει την τιμητική του, ιδιαίτερα το μπάσο που με το τεράστιο low end του αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του δίσκου. Έχω κάποιες μικρές ενστάσεις για το track-list γενικότερα, αλλά σίγουρα δεν θα ξεκινούσα το δίσκο με το “Fearless Sky”, το οποίο κατά εμένα δεν δικαιολογεί τη διάρκεια του. Η δε στροφή σε πιο Sabbathικά riff έχει την γοητεία της, αλλά η παρατεταμένη άντληση έμπνευσης από τις ρίζες και το ένδοξο παρελθόν ελλοχεύει τον κίνδυνο του αναμασήματος και οι ισορροπίες (και εδώ) είναι πολύ λεπτές. Από τη στιγμή όμως που το song writing βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, οι οπαδοί θα προσκυνάνε/-με και η γκρίνια θα κρύβεται πίσω από την επίκληση στο θυμικό και το ρομάντζο. Με λίγα λόγια μιλάμε για ένα δίσκο αντάξιο του ονόματος των Paradise Lost, τεχνικά και συνθετικά, που σίγουρα οι φαν τους θα απολαύσουν και θα αγαπήσουν. Ας δούμε την αλήθεια όμως κατάματα, δεν κινδυνεύουμε να πετρώσουμε…

4/6