Στις 18 Σεπτέμβρη του 1978 η δισκογραφική εταιρία των KISS, Casablanca Records κυκλοφόρησε 4 άλμπουμ ταυτόχρονα, ένα για κάθε μέλος του supergroup, κάτω από το όνομα των KISS βέβαια, αν και η σύνθεση του κάθε δίσκου ήταν προσωπική υπόθεση των 4 μουσικών κάνοντας την κάθε κυκλοφορία (και στην ουσία αυτό ίσχυε) τον πρώτο προσωπικό δίσκο του καθενός. Η μανία του (αμερικάνικου) κοινού με το συγκρότημα τότε ήτανε στο ζενίθ οπότε η εταιρία τύπωσε 4 εκατομμύρια αντίτυπα για το εγχείρημα αυτό (1 για κάθε άλμπουμ) κάνοντας κάτι το εξωπραγματικό και ριψοκίνδυνο και συνάμα λανθασμένο από οικονομικής άποψης μιας και αυτά τα νούμερα δεν πιάστηκαν (αμέσως), όχι πως ήτανε τόσο εύκολο εξ αρχής. Πέρα από το άρμεγμα των οπαδών η κυκλοφορία αυτή των τεσσάρων δίσκων αποσκοπούσε αφενός στην ικανοποίηση του τεράστιου «εγώ» των μελών του γκρουπ αλλά και στην προσπάθεια κατευνασμού των τεταμένων σχέσεων μεταξύ τους που ήτανε σε οριακή φάση. Από τα 4 άλμπουμ αυτό του Ace Frehley μπορεί να πούλησε πιο πολύ από όλα (το ‘New York Groove’ έφτασε στο Top 20 single) και να είναι το πιο «σκληρό», αυτό του Peter Criss να είναι το λιγότερο ενδιαφέρον (κακογραμμένο blues δεύτερης διαλογής δυστυχώς) και του Gene το πιο παράξενο (και πιο μακριά από τον ήχο των KISS αφού πειραματίστηκε με τις φωνές των Cher και Donna Summer σε δεύτερα φωνητικά και προσπάθησε να αφομοιώσει από ορχηστρικό μέταλ έως R&B και να διασκευάσει τραγούδι της Disney όλα ανεπιτυχώς…) αλλά του Paul είναι απλά το καλύτερο. Με την βοήθεια του Bob Kulick στις κιθάρες και αγνώστων μουσικών [πλην του Carmine Appice που συμμετείχε στο Take Me Away (Together As One)] έφτιαξε ένα δίσκο που ξεχειλίζει από μελωδία, συναισθηματικά φορτισμένες (και πιασάρικες) συνθέσεις αγνού hard rock, πολύ κοντά στο ύφος των KISS και που ενώ κινούνται σε εμπορικά μονοπάτια είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο αισθητικής και ποιότητας. Μπορεί η θεματολογία να είναι αρκετά cheesy για τον μέσο μεταλλά αλλά τα τραγούδια του δίσκου αντικειμενικά είναι κορυφαία δείγματα καλογραμμένου hard rock (ειδικά οι φωνητικές γραμμές, όπως και τα μακροσκελή ρεφραίν) παρόλο που φλερτάρουν ανοιχτά ακόμα και με την pop. Φυσικά ένα καλό τραγούδι είναι πάντα ένα καλό τραγούδι ανεξάρτητα πόσο ακραίο ηχεί…Φυσικά οι φανατικοί των KISS το έχουν ήδη αλλά το έχουν ένα σκαλί κάτω από τον αντίστοιχο του Space Child, νομίζω λανθασμένα… Και μπορεί κάποτε να κορόιδευα έναν αρκετά μεγαλύτερο μου οπαδό των KISS όταν μου έλεγε πως ακούς διαφορετικά τον δίσκο αν είσαι ερωτευμένος αλλά πραγματικά εδώ ο Stanley τα παίζει όλα για όλα και με ανοιχτά τα χαρτιά του προσπαθώντας να κερδίσει την καρδιά της Carol Kaye (η οποία τότε εργαζόταν ως δημοσιογράφος της μπάντας στο Γραφείο Τύπου, θυγατρική της Aucoin Management). Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με το σάουντρακ ενός έρωτα ή ενός φλερτ, τέλος πάντων κάτι τέτοιο, μόνο που η μοναδικότητα της φωνής του, το αστείρευτο ταλέντο του να γράφει πιασάρικα τραγούδια με ένταση που εδώ επαληθεύεται σε όλο του το μεγαλείο κάνει το αποτέλεσμα μεγαλειώδες μουσικά και στο τέλος ευτυχώς καθόλου μελό.

Tonight You Belong to Me

Η ιστορία του Paul που προσπαθεί να κερδίσει την Carol ξεκινά με το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ. Ένα κλασσικό hard rock τραγούδι που άνετα έμπαινε σε οποιοδήποτε από τα Dynasty ή Unmasked. Αργό στην αρχή με την 12χορδη ακουστική κιθάρα πριν τη hard rock έκρηξη και το χαρακτηριστικό φαλτσέτο του Stanley στο συναισθηματικό ρεφραίν. Έχει ‘διασκευαστεί’ ή καλύτερα έχουν δανειστεί το αρχικό ριφφ οι The Hellacopters στο τραγούδι τους ‘Paul Stanley’ (και στο άλμπουμ Grande Rock του 1999). Έπος!

Move On

Ένα ακόμα πολύ κοντά στα χνώτα των KISS κομμάτι που άλλωστε χώρεσε και στο σετλιστ της περιοδείας του συγκροτήματος το 1979.  Έχει κάποια πολύ καλά σόλο από τον Kulick ενώ ο Paul  στο κουπλέ εξιστορεί πολύ άνετα την ιστορία και τις συμβουλές της μητέρας του για το πώς να προσέχει τις γυναίκες και πάντα να προχωρά…χωρίς να μένει στάσιμος.

Ain’t Quite Right

Γενικά βαριέμαι τις μπαλάντες πολύ εύκολα αλλά εδώ ο Stanley, σε μια σύνθεση πολύ κοντά είναι αλήθεια στο ‘Wouldn’t You Like to Know Me’ που συναντάμε παρακάτω, φλερτάρει εξαιρετικά με τα μπλουζ αν και σε μια πιο ποπ εκδοχή τους αφήνοντας τα ηνία στην κιθάρα του Kulick ενώ αυτός με ήρεμη φωνή σιγοντάρει.

Wouldn’t You Like to Know Me

Κι αυτό το κομμάτι μιλά για τη σχέση/αγάπη του Paul και της Carol. Στο ύφος του Unmasked με τα φωνητικά να έχουν λίγο περισσότερο γρέζι αυτή τη φορά (στο κουπλέ) και τα ρεφραίν να ξεχειλίζει (ποπ) μελωδία. Χιτάκι αν μη τι άλλο.

Take Me Away/Together As One

Η πρώτη πλευρά του βινυλίου κλείνει με το εξαιρετικό ‘Take Me Away (Together As One)’ (να σημειωθεί πως στα ντραμς ακούμε τον Carmine Appice.). Ίσως η κορυφαία μπαλάντα των KISS -ανώτερη του Beth προσωπικά μιλώντας- οι κιθάρες δραματικές και η όλη ατμόσφαιρα μαγική, ενώ το μακροσκελές ρεφραίν-ύμνος που μόνο ο Stanley (οκ και ο Desmond Child) μπορεί να σκαρώσει να είναι από μόνο του highlight …

Yesterday, is far away, so take me out to sea

Far away, I’ve been what never will be

Check me in, to lose or win, I’m livin’ memories

The drift begins, the dream of it sets me free’.

It’s Alright

Η δεύτερη πλευρά αρχίζει με ένα εμπορικό hard rock τραγούδι πάλι στο ύφος του Unmasked που μοιάζει να ήταν μονόδρομος σαν μουσική κατεύθυνση για τα μέλη των KISS. Στίχοι που ουσιαστικά αναφέρονται στον εφήμερο έρωτα που απολάμβανε και τον διονυσιακό τρόπο ζωής στο δρόμο του ροκ σταρ Paul Stanley και την λίγη δόση ‘συναισθηματισμού’ που χρειαζόταν που και που…

Hold Me, Touch Me (Think of Me When We’re Apart)

Αυτή αποτελεί τη μοναδική στιγμή που προσπερνώ από τον δίσκο. Πολύ γλυκανάλατο…λίγο το πιάνο, λίγο η φωνή που είναι επιτηδευμένα μελό…μοιάζει για σύνθεση του ειδικού σε σαχλομπαλάντες Peter Criss…

Love in Chains

Το ‘Love In Chains’ είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια των KISS γενικά. Έχει μια απλότητα και μια αμερικανιά που με κέρδισε με το καλημέρα. Συνάμα αποτελεί δωρεάν μάθημα/σεμινάριο song writing, τρόπου εναλλαγής φωνών και πως με ένα σοβαρό κιθαρίστα (ακόμα και αν παίζει μόνο power chords) και μια φωνάρα κατακτάς τον κόσμο.

Goodbye

Τελευταίο κομμάτι το ‘Goodbye’ που θα μπορούσε να λέγεται και ‘Farewell’…Ένα κομμάτι που ο Paul Stanley χρησιμοποίησε το 2006 να κλείνει τις συναυλίες του στην τότε περιοδεία του για τον διάδοχο του ντεμπούτου του ‘Live To Win’ που άργησε 28 ολόκληρα χρόνια…Πιασάρικο, απλό, μελωδικό. Τυπικό αλλά λειτουργεί άψογα σαν κλείσιμο.