Έχοντας βαρεθεί να ακούω γύρω μου πόσο γρήγορα πέρασαν τα 00’s και ατάκες όπως ‘χτες μου φαίνεται το 1997 ή το 1999’, να θυμίσω πόσο γρήγορα ξεχάστηκαν ή να φρεσκάρω την μνήμη όσων δεν εκτίμησαν ούτε και τότε δισκάρες που βγήκαν εκεί γύρω -λίγο πριν, λίγο μετά- το ‘πολύ κακό για το τίποτα’ millenium που παραδόξως όντως φάνταζε τόσο μακρινό στα μέσα του ‘90 αλλά τόσο μακρινό 17 χρόνια αφού αυτό πέρασε! Ένα από αυτά τα άλμπουμ είναι το Peace&Security των Death Threat. Οι περισσότεροι μπορεί να γνωρίζεται το σχήμα σαν ένα project πρώην μελών των Hatebreed. Τουλάχιστον δεν τους αγνοείτε! Όμως οι DeathThreat παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας στις συνθέσεις τους είχαν αυτό το ‘κάτι’ που έκανε τις κυκλοφορίες τους άκρως ενδιαφέρουσες, και ειδικά το δεύτερο άλμπουμ τους για το οποίο κάνουμε λόγο εδώ. Δημιουργήθηκαν στο Connecticut των ΗΠΑ το 1997. Τραγουδιστής ανέλαβε ο Aaron Butkus που μαζί με τον CJ Blunts στις κιθάρες, υπήρξαν συνιδρυτές του συγκροτήματος. Μετά την κυκλοφορία του Peace & Security αν και αποχώρησε σχεδόν αμέσως από αυτή, ο CJ έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη σύνθεση αρκετών τραγουδιών για το σχήμα στις μελλοντικές του δουλειές. Το αρχικό lineup συμπλήρωναν οι Jamie ‘Pushbutton’ (και αυτός στους Hatebreed) στα τύμπανα, ο Larry Dwyer Jr. στο μπάσο. Το κουαρτέτο μετά από μια εκτεταμένη περιοδεία με μεγάλα ονόματα της σκηνής όπως οι Blood for Blood, Vision of Disorder, Agnostic Front και Hatebreed, γρήγορα καθιερώθηκε ως κορυφαίο συγκρότημα στις βορειοανατολικές πολιτείες των Η.Π.Α.. Και εκεί που τα πράγματα έδειχναν να παίρνουν το δρόμο τους ώστε να αναρριχηθούν στην κορυφή του ιδιώματος, άρχισαν οι αλλαγές… Αρχικά ο Jamie και ο Larry εγκατέλειψαν τη μπάντα και κάπου εκεί ο Butkus τους αντικαθιστά με τους Bill Ross να αναλαμβάνει τα τύμπανα και τον Steve Teo στο μπάσο. Άλλη μια εκτεταμένη περιοδεία στις Η.Π.Α. με μπάντες όπως οι Ringworm, Godbelow και The Hoods. Ακολούθησε μια τελευταία περιοδεία (με τους Buried Alive), και κάπου εκεί είχαν αρχίσει να πέφτουν οι τίτλοι τέλους άδοξα εντελώς για όποια ελπίδα έτρεφαν για κατάκτηση της κορυφής. Η φυγή του CJ άφησε μόνο του τον Butkus που στράφηκε στον Sean Martin των Hatebreed ο οποίος τον βοήθησε στο να ολοκληρώσουν την περιοδεία τους. Ο Wes Fortier (Crown Of Kings, ex-Disowned), ένας μακροχρόνιος φίλος του Steve, εντάχθηκε στο σχήμα αφού έμαθε τα τραγούδια και με αυτόν στις τάξεις τους βγήκαν στον δρόμο ξανά. Το συγκρότημα πέρασε στην Ευρώπη για να σαπορτάρει τους Agnostic Front και τους The Distillers στην περίφημη Unity Tour. Οι Death Treat με ¾ αλλαγμένα πλέον κυκλοφόρησαν το 2002 το πολύ καλό ‘For God and Government’, το 2003 το split Over My Dead Body και τέλος το Now Here Fast! το 2004. Μουσικά όσοι αγαπάτε το πανκικο hardcore που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τις μεταλλικές καταβολές αλλά και την συγγένεια των 2 αυτών ειδών σίγουρα θα βρείτε κάτι να αγαπήσετε και εδώ. Η διαφορά με τους Hatebrred που λόγω Jasta μου φαίνονται πάντα σαν μια εφηβική μπάντα (το alter ego του Alexi Laiho των Children of Bodom ένα πράγμα) είναι πως οι Death Threat ακούγονται πιο ώριμοι και πιο επικίνδυνοι. Ίσως να οφείλεται εν μέρει σε μια πιο εξορθολογισμένη προσέγγιση στη σύνθεση των κομματιών που δεν μοιάζουν να προσπαθούν να χωρέσουν σε αυτά με το ζόρι μεταλλικά στοιχεία σαν αυτοσκοπό. Γενικότερα οι Hatebreed άνοιξαν τη Κερκόπορτα να δημιουργηθούν σωρεία μετρίων συγκροτημάτων που απλά είτε έβαζαν άνευ λόγου και αιτίας breakdown σε thrash κομμάτια είτε αράδιαζαν σολίδια σε hardcore τραγούδια βαπτίζοντας το μπαστάρδεμα αυτό metalcore. Εδώ έχουμε να κάνουμε με αγνό 90’s Hardcore με τούμπανη παραγωγή από τον James Seigal (Dropkick Murphy’s, Blood For Blood) και μια εξαιρετική περφόρμανς από τον Aaron Knuckles που θυμίζει έντονα τον Freddy Cricien από τους Madball. Γενικότερα ο ήχος χρωστάει πολλά στους Νεοϋορκέζους, ενώ θα σας φέρει στο νου και τους Blood for Blood, ίσως και τους 100 Demons. Με τους τελευταίους τους συνδέει ο καλλιτέχνης SteveKarp, που την ίδια περίοδο και για τις 2 μπάντες σχεδίαζε για το merchandise τους ενώ υπάρχει μια κοινή πορεία των 2 συγκροτημάτων αν το αναλογιστείς λίγο καλύτερα. Αμφότεροι έπρεπε να φτάσουν ψηλότερα αλλά απέτυχαν.