Είδος: Thrash Metal
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Southern Lord
Έτος: 2017

Πρώτη φορά που πήρα πρέφα το συγκρότημα από το Τέξας ήταν σε μια συναυλία Eyehategod όπου ο ντράμερ τους φορούσε το μπλουζάκι τους, οπότε σκέφτηκα πως κάτι καλό θα παίζουν άρχισα να τους ψάχνω. To “Manifest Decimation” ήρθε το 2013 και μας πήρε παραμάζωμα. Επιτέλους θρας με χαρακτήρα, ταυτότητα, αρχίδια και μουσικό βάθος. Σχεδόν 4 χρόνια μετά σκάει το “Nightmare Logic” και τα τραπέζια αναποδογυρνάνε, η κουρτίνα τραβήχτηκε από μόνη της και η χοντρή βγήκε να τραγουδήσει. Κλείστε τις μπουκαπόρτες, το πλοίο σαλπάρει και δεν ξαναγυρνάει. Ας το διατυπώσω κάπως πιο ρεαλιστικά: Οι Power Trip είναι 5 παλικάρια που παίζουν θρας με τα όσα, αλλά ένα θρας τόσο κρίσιμο εν έτει 2017 που τα αυτιά μου δεν μπορούν ούτε να το πιστέψουν, ούτε να το χορτάσουν. Προφανώς και δεν συμβαίνει τίποτα καινούριο σε αυτόν τον δίσκο, μην περιμένετε κροσοβεριές και πειραματισμούς. Απλά κάντε μια λίστα με το τι γουστάρετε στο είδος και θα το βρείτε, συν ένα αχτύπητο χαρακτηριστικό: Οι συνθέσεις είναι τόσο καλά δουλεμένες και τα ριφφ τόσο έξυπνα δομημένα που ο προστάτης, η κλειτορίδα ή ό,τι άλλο σας βρίσκεται, θα πάλλεται και θα τυρρανιέται να πιάσει μια κορύφωση που δεν έρχεται ποτέ.

Να το πάρουμε με το κομμάτι; To “Soul Sacrifice” μπαίνει με μια εισαγωγή και τα δόντια μας μπαίνουν μέσα όταν αρχίζουν τα πρώτα ριφ που έχουν βγει κατευθείαν από την μεγάλη του θρας μεσαίων ταχυτήτων σχολή με τη ματωμένη σφραγίδα των Slayer. Ο τρόπος με τον οποίο περνάει στο “Executioner’s Tax (Swing Of The Axe)” είναι απλά καταπληκτικός. Αυτό είναι πιασάρικο σαν το “Peace Sells”, δηλαδή περισσότερο δεν γίνεται, ενώ τα δεύτερα φωνητικά στο ρεφρέν αντηχούν το “Toxic Waltz”. Το “Firing Squad” ξεκινάει ως το πιο γρήγορο κομμάτι του δίσκου για να κατεβάσει ρυθμούς στη μέση, αλλά με μια ασταμάτητη διαδοχή από στακάτα ριφ. Το ομώνυμο κομμάτι σε πετάει στον τοίχο με τις “Arise” ποιότητές του και το πέρασμα βγαλμένο από το “Dead Embryonic Cells”. Η πρώτη πλευρά είναι άψογη, πάμε για τη δεύτερη. Το “Waiting Around To Die”θα μπορούσε να ήταν ύμνος το ’80 με τέτοια ριφ και ρεφρέν, ε ύμνος είναι και σήμερα. Το “Ruination” είναι σφαγείο, το σκάσιμό του είναι μια δίνη αστείρευτης ενέργειας. Το “If Not Us Then Who”είναι άλλο ένα τέρας αλάνθαστων ρυθμών με κοψίματα και διαδοχή ριφ Slayer-ικής κοπής με ένα χαρακτηριστικό φέιντ άουτ στο τέλος ενώ τα ντραμς παίζουν με τους ρυθμούς μέχρι την τελευταία στιγμή. Το “Crucifixation” κλείνει τον δίσκο εκκωφαντικά και με μεγαλοπρέπεια με γρήγορα ριφ, σόλο και τους ίδιους ήχους έκρηξης όπως στην αρχή.

Οι στίχοι έχουν να κάνουν με την εξουσία, τη διαφθορά, τα χρήματα και είναι ένα ηχηρό χαστούκι με σκοπό την κοινωνική αφύπνιση. “The Slumber of reason gives birth to all demons” και ένας θυμωμένος Goya βρίσκει τον δρόμο του σε αυτό το θρας αριστούργημα. Η παραγωγή είναι ογκώδης, με βάθος και ο τόνος της κιθάρας κόβει σαν ξυράφι. Η κιθαριστική δουλειά που έχει κάνει ο Rick Ibanez (των επίσης κορυφαίων Eternal Champion, μιλάμε για πραγματικό χέβι μέταλ πρωταθλητή) είναι κορυφαία καμωμένη με αδιανόητα ώριμο αυτοέλεγχο. Τα ντραμς του Chris Ulsch είναι όσο απλά και αποτελεσματικά χρειάζεται για να συνοδεύουν τα ριφ καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου και τα τραχειά και επιθετικά φωνητικά του Riley Gale είναι η τέλεια έκφραση της δύναμης του συγκροτήματος, ενώ κάθε φορά που γρυλίζει ή ουρλιάζει είναι ένας λόγος για υψωμένες γροθιές στον αέρα.

Οι Power Trip έχοντας ανέβει στους ώμους γιγάντων αναβαθμίζουν το σημερινό θρας. Μας παρέδωσαν άλλον έναν δίσκο που παραμένει πιστός στις παραδοσιακές θρας αξίες, από το χαοτικό εξώφυλλο, στο κολάζ φωτογραφιών που έχει το μπούκλετ, τον σύντομο και σφιχτό δίσκο με τα 8 κομμάτια, δηλαδή δύο ισάξιες πλευρές βινυλίου και όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία που τιμάνε τους πρωτεργάτες του είδους. Ανυπομονώ να τους δω να παίζουν το καινούριο υλικο στην σκηνή, εκεί που το συγκρότημα είναι πραγματικά ανίκητο. Το “Nightmare Logic” είναι μια θρας τελειότητα, απλά και ξεκάθαρα.

6/6