Είδος: Crust/Hardcore/Post
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρεία: Sweetohm Recordings
Έτος: 2017

Οι PROCRASTINATE δεν… χρονοτριβούν (procrastinate=χρονοτριβώ) και μετά από δύο EP -τα ‘Subjugated Herd’ του 2014 και ‘Ideals to Burn’ του 2015, τα οποία όμως δεν κατάφεραν ποτέ να με κερδίσουν ως σκληροπυρηνικό οπαδό τους- έφτασε επιτέλους η στιγμή να κυκλοφορήσουν την παρθενική ολοκληρωμένη τους δουλειά, που φέρει ως τίτλο το όνομα της μπάντας. Κι αν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο ήταν… χωμένα στο «βούρκο» του κλασικού και ωμού crust/hardcore, γεμάτο «αλητεία», punk τρόπο σκέψης και χωρίς ιδιαίτερους πειραματισμούς, στο ντεμπούτο τους οι Έλληνες δείχνουν πως έχουν περάσει πλέον στο στάδιο της απόλυτης ωριμότητας.

Βαρβάτο, εκρηκτικό και χτισμένο πολύ προσεκτικά από αξιοσημείωτα ενδιαφέρουσες ιδέες, το ‘Procrastinate’ είναι ένας δίσκος με χαρακτήρα, ένας δίσκος ψυχής και ελευθερίας, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να μπει σε καλούπια. Το hardcore στοιχείο παραμένει, φυσικά, η βάση της μουσικής του, όμως το δυνατό του χαρτί σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας είναι ότι δεν υστερεί ουδόλως σε ποικιλία, αφού έξυπνα κατανεμημένα «άρρωστα» post σημεία σε συνδυασμό με περάσματα σε πιο mid-tempo sludge μονοπάτια του δίνουν ένα ύφος περισσότερο μυστήριο και σκοτεινό, χωρίς πάντως αυτό να σημαίνει πως χάνει σε ένταση και μένος. Ο όγκος στις κιθάρες είναι ιδανικός για να σου κάνει το μυαλό πουρέ, τα τύμπανα πότε «πυροβολούν» κατά βούληση και πότε αργά και βασανιστικά σαν τυφώνας σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, ενώ το μεγάλο ατού του δίσκου είναι τα φωνητικά, που γεμάτα οργή «φτύνουν» λυσσαλέο μίσος πίσω από το μικρόφωνο προς κάθε τι φασιστικό, ρατσιστικό και ελιτιστικό.

Η παραγωγή είναι ξεκάθαρη, ακριβώς όπως πρέπει ώστε να ξεχωρίζεις και το παραμικρό, ενώ το artwork το επιμελήθηκε ο Alex CF (γνωστός γενικά, εγώ τον έμαθα λόγω των Fall of Efrafa) και το παγόνι που απεικονίζεται μόνο τυχαίο δεν είναι, αφού στην Καρδίτσα, πατρίδα της μπάντας, υπάρχουν δεκάδες από τα πανέμορφα αυτά πτηνά και είναι ίσως το σήμα κατατεθέν της πόλης.

Συμπερασματικά, το ‘Procrastinate’ δεν είναι απλά μια αξιοπρεπής προσπάθεια, αλλά ένας δίσκος που μπορεί να αφήσει εποχή, ένας δίσκος που παρότι μοιραία θα μπει στο παιχνίδι της σύγκρισης με αρκετές άλλες κυκλοφορίες του χώρου, καταφέρνει να εκφράζει κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό.

5,5/6