Είναι γνωστό τοις πάσι πως τα τελευταία χρόνια διανύουμε μια περίοδο μουσικής δυστοκίας, όσον αφορά την παραγωγή νέας μουσικής. Φυσικά, υπάρχουν εξαιρέσεις που αναπτερώνουν το ηθικό σου, εξαιρέσεις που ως επί τω πλείστον προέρχονται από το βαθύ underground.

Έχω την εντύπωση πως είναι τρομακτικά δύσκολο στις μέρες μας να συγκινηθείς με μια νέα κυκλοφορία. Είναι η ροή των πληροφοριών μεγάλη, είναι πολλοί οι δίσκοι που βγαίνουν και δεν αφιερώνεις τον χρόνο που αφιέρωνες παλιότερα, έχει χαθεί λίγο και η φυσική επαφή με του δίσκους (δεν εννοώ πως εξαλείφτηκε η αγορά δίσκων, ωστόσο έχει όντως μειωθεί δραματικά), οπότε η τριβή, η πραγματική τριβή, ελαχιστοποιείται, είναι και η έμπνευση που πολλές φορές λείπει. Και τι να γράψεις; Τι δεν έχει ξαναγραφεί; Ποια είδη να παντρέψεις για να βγάλεις κάτι πρωτόγνωρο; Ποια όργανα να χώσεις στις συνθέσεις για να παράγεις κάτι διαφορετικό; Έχει τη δυσκολία του, όπως και να το κάνεις. Απαιτείται ένα είδος ευφυΐας και ευστροφίας, μα και πονηριάς, για να γράψεις κάτι που θα είναι και ποιοτικά καλό αλλά και κάπως ‘πιασάρικο’ (ευτελής έννοια, αλλά το νόημα το πιάνετε) για να καταφέρεις να κινήσεις το ενδιαφέρον ανθρώπων που βρίσκεται εκτός του προσωπικού σου κύκλου.

Μια δεύτερη μάστιγα των σύγχρονων ετών, είναι η επιτηδευμένη αναβίωση μουσικών ειδών που χαρακτήρισαν άλλες εποχές. Δεν λέω πως είναι κακό η μουσική που παράγεις να θυμίζει ένδοξες στιγμές του παρελθόντος, να είσαι αυτό που λέμε (αλλά με ενοχλεί τόσο πολύ) «ρετρό». Αρκεί να μην είσαι άψυχος, μηχανικός, «πρέπει να γράψω γιατί πουλάει» μουσικός. Το να αποτίνεις φόρο τιμής στο είδος που σε γαλούχησε, σε μεγάλωσε, διαμόρφωσε την μουσική αλλά και ανθρώπινη συμπεριφορά σου είναι φυσικότατα λογικό. Αρκεί να το κάνεις με χαρακτήρα, με την δική σου ταυτότητα, με το δικό σου στίγμα.

Και επειδή αυτά που λέω έχουν ξαναγραφεί και χιλιοειπωθεί από ανθρώπους πολύ πιο σοβαρούς και έξυπνους από εμένα, μπαίνω στο ζουμί της υπόθεσης. Ένα συγκρότημα που κατάφερε να εγείρει το ενδιαφέρον πολλών θιασωτών της Heavy / Speed κοινότητας, που φίλτραρε με τον καλύτερο τρόπο τις επιρροές του και έγραψε κομμάτια με χαρακτήρα και πάθος, ένα συγκρότημα που πήρε τα ηνία των παλιών και έδωσε νέα, φρέσκια πνοή, μια νέα ιδιαίτερη ώθηση στο genre αυτό, είναι οι Sacral Rage. Τους γνωρίσαμε με το “Promo 2012”, στο οποίο μας συστήθηκαν με δύο μόνο κομμάτια. Ευτυχώς που τον Φεβρουάριο του 2013 κυκλοφόρησαν το “Deadly Bits of Iron Fragments”, για το οποίο και γίνεται η όλη κουβέντα.
Μιας και δεν έχει γραφτεί κάτι για την συγκεκριμένη κυκλοφορία και με αφορμή τον ερχομό τους στην πόλη της Θεσσαλονίκης μαζί με τους Dead Congregation και τους The Temple, είπα να σας πρήξω λίγο.

Όπως προείπα, το “Deadly Bits of Iron Fragments” κυκλοφορεί στις 23 Φεβρουαρίου του 2013 μέσω της εταιρείας Eat Metal Records και ταράζει τα νερά σχεδόν άμεσα. Στον δίσκο περιλαμβάνονται επτά κομμάτια, συνολικής διάρκειας 30 λεπτών, που ναι μεν χαρακτηρίζονται από μια retro διάθεση και έναν 80s αέρα που αναβλύζει περήφανα από κάθε νότα, αλλά ταυτόχρονα πνέει ένας αέρας φρεσκάδας. Αυτό το ‘μοντέρνο’ twist στο σύνολο των συνθέσεων είναι και η αιτία που μαγνήτισαν αμέσως το ενδιαφέρον μας. Αυτό που έχουμε στο “Deadly Bits” είναι ουσιαστικά ένα συνονθύλευμα συγγενικών μουσικών εκφάνσεων της Heavy Metal μουσικής, δοσμένο με σύγχρονα δεδομένα. Το εύρος των μουσικών στοιχείων που περιλαμβάνονται σε αυτήν την κυκλοφορία ικανοποιεί πολλούς, καθώς στον δίσκο μπορείς να βρεις κλασικό Manilla Road-ικό Heavy Metal, την ταχύτητα και τα υψίφωνα φωνητικά του Agent Steel-ικού Speed Metal, την αληταμπουριά και τον τσογλανισμό των Nasty Savage (στους οποίους έδειξαν τον σεβασμό τους διασκευάζοντας καταπληκτικά το “Gladiator”), την τεχνική της μέσης περιόδου των Voivod, την συνθετική πολυπλοκότητα των Watchtower, την Power δυναμική των Helstar, τα Heavy/Power ξεσπάσματα των Hades και πάει λέγοντας. Ωστόσο εδώ έρχεται αυτό που λέγαμε παραπάνω. Μπορεί οι Sacral Rage να έχουν τεράστια βάση επιρροών, ωστόσο τα κομμάτια που μας πρόσφεραν στο “Deadly Bits” (και πόσο μάλλον στο επόμενο “Illusions in Infinite Void” του 2015) είναι… Sacral Rage! Είναι δικά τους. Έχουν χαρακτήρα, έχουν προσωπικότητα, έχουν αυτό το διαφορετικό που ψάχνεις να βρεις για να σκαλώσεις και να ξεφύγεις από τη μουσική ρουτίνα. Σου κάνουν αυτό το κλικ, που λέμε. Από την πρώτη στιγμή. Το “Deadly Bits of Iron Fragments” είναι τρομερά καλογραμμένο και εμπνευσμένο. Απ’ όπου και να το πάρεις, από φωνητικές γραμμές, από κιθάρες, μπάσο και τύμπανα; Από μελωδικότητα; Από το αδύνατο να κρυφτεί πάθος τους; Από την αφοσίωση που δείχνουν στο είδος που υπηρετούν; Θα ήτο αστείο να αναφέρουμε κάτι λιγότερο από το «όλα τέλεια».

Επειδή αν συνεχίσω θα πλατειάσω και σίγουρα κάποιος φελλός θα πεταχτεί να πει ότι πέφτει κασέρι για να τα λέμε αυτά, όποιος έχει την ευκαιρία και δεν τους είδε στην Αθήνα την προηγούμενη βδομάδα, ας κάνει ένα δώρο στον εαυτό του και ας έρθει να δει τους Sacral Rage στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 25 Μαρτίου στο Eightball. Ούτως ή άλλως το απειλητικό billing, με Dead Congregation και The Temple είναι πολλά υποσχόμενο, οπότε η καλοπέραση είναι δεδομένη. Μην τους χάσετε!

Event: https://www.facebook.com/events/372234613136845/

Ακούστε το “Deadly Bits of Iron Fragments” εδώ: