Σκοτεινοί, με θεατρικότητα στην παρουσία (όχι φωνητικούς εξτρεμισμούς όμως, ευτυχώς μάλλον γιατί δεν σηκώνει και ψηλές ο τραγουδιστής τους), occult θεματολογία, έντονη rock αντίληψη, Mercyful Fate σαν κύρια επιρροή, σεβασμό στα ’70s (και κιθάρες κουρδισμένες σαν τους ‘70s Judas Priest), N.W.O.B.H.M. riff, διάσπαρτη μελαγχολία στα μελωδικά μέρη τους, Angel Witch. Αυτοί είναι οι σουηδοί In Solitude και αυτός εδώ είναι ο τρίτος studio δίσκος τους. Οι 2 προηγούμενοι δίσκοι τους, “In Solitude” (2008) και “The World, The Flesh, The Devil” (2011) με είχανε εντυπωσιάσει, και ειδικά το ντεμπούτο τους είχε κάνει γενικότερα αίσθηση, πάντα συνοδευμένο από τη γκρίνια από τους πιουρίστες/ξερόλες παλιακούς… αφού στα 2 πρώτα άλμπουμ πολλοί δεν είχανε πειστεί για την “ειλικρίνεια” τους και τους κατηγορούσανε για πιστή αντιγραφή/κλοπή των Mercyful Fate, ενώ στα 2013 η κατηγορία είχε μετατραπεί σε εμπορευματοποίηση/ξεπούλημα και γιατί κινούνται σε πιο rock δρόμους. Η αλήθεια είναι πως ο “Sister” έχει πιο πολλά goth στοιχεία (και Killing Joke post-punk επιρροές) από ότι μπορεί να σηκώσει ο μέσος μεταλλάς. Ο δίσκος όμως είναι Heavy Metal (και είναι και πολύ καλός και πέρα από ταμπέλες και ιδιώματα), αλλά δεν απευθύνεται μόνο σε μεταλλάδες (ευτυχώς). Θυμίζει, πέρα από τις βασικές επιρροές των Mercyful Fate και Angel Witch, σε πολλά σημεία Swans, Sisters of Mercy, ελάχιστα Devil’s Blood, αρκετά Ghost και σίγουρα Danzig (“A Buried Sun”) αλλά εντός των τειχών του Heavy Metal (σχεδόν πάντα). Δεν μιλάμε για απλά καλό δίσκο μιας και δεν λείπει το τεράστιο τραγούδι που ανεβάζει τα υπόλοιπα και το όλο σύνολο μιας και ξεχωρίζουν τα “Lavender” (πρώτο single), το ομώνυμο και τα “Pallid Hands”, “Horses in the Ground” (που θυμίζει ακατέργαστους σχεδόν demo Mercyful Fate με τα καλπάζωντα σήμα κατατεθέν μεταλλικά ριφφ) και “Death Knows Where”, ενώ ο δίσκος όσο σκοτεινά του αξίζει με το 8λεπτο “Inmost Nigredo”. Ειδικά το “Pallid Hands” είναι μια κατηγορία μόνο του σαν σύνθεση, όχι λόγω πολυπλοκότητας ή νεωτερισμών όσο σαν επίπεδο ερμηνείας και δημιουργίας συναισθημάτων στον ακροατή. Τρελό δέσιμο του κιθαριστικού διδύμου Henrik Palm και Niklas Lindstrom που θυμίζει αντίστοιχα μεγάλα κιθαριστικά δίδυμα των 80’s και ένας Pelle Ahman στα φωνητικά σε τρομερό (και μελαγχολικό) φεγγάρι. To ‘Sister’ αποτελεί το κύκνειο άσμα, με όλη τη σημασία της φράσης, για τους εξαιρετικούς Σουηδούς που σε βραχύ χρονικό διάστημα άφησαν το στίγμα τους στον σκληρό ήχο την δεκαετία που μας πέρασε.