Είδος: Hard Rock
Χώρα: Η. Βασίλειο
Εταιρία: earMUSIC
Έτος: 2017

Καινούργιο THUNDER. Αυτό φτάνει. Για μας που τους λατρεύουμε, φτάνει και περισσεύει. Για σας τους υπόλοιπους που προφανώς δεν έχετε πάθει ακόμα τέτοια καψούρα που στη σκέψη μόνο τρέμετε από το φόβο, σίγουρα δε φτάνει. Δεν πειράζει, τυχεροί είστε και να μην την πάθετε ποτέ τόσο άσχημα, το συκώτι σας δε σας φταίει σε τίποτα. Έλα μου ντε όμως που δεν μπορώ να ξεφύγω έτσι εύκολα και πρέπει να γράψω και μια κριτική για το νέο άλμπουμ. Άντε πάμε. Ο δίσκος μπαίνει με το “No One Gets Out Alive”, απλό, ρυθμικούλι και κομμάτι καθαρά για να περάσεις καλά σε συναυλία. Πάντα έχουν και τέτοια τραγούδια. Επόμενο, πάλι ρυθμικούλι αλλά σαφώς καλύτερο, το ομώνυμο με ριφάκι που σου κολλάει, με ερμηνεία από τον Θεό απλή, λιτή αλλά και με το χαρακτηριστικό του στυλ. Και ένα ήρεμο πέρασμα πριν από το σόλο και ανέβασμα της ατμόσφαιρας μετά, ξεκάθαρα Thunderικό άσμα. Καπάκι το She Likes Cocaine”. Από τον τίτλο καταλαβαίνεις ότι λέει την ιστορία ενός party girl (έχει και «μαύρα» γυναικεία δεύτερα στο ρεφραίν). Ωραιότερο από ότι περιμένεις στην αρχή με πολύ καλή γέφυρα. “Right From The Start” και ανοίγουν οι πρώτες νταμιτζάνες. Μελαγχολικό, βγάζει μια καψούρικη Βρετανίλα, η κιθάρα κλαίει στο σόλο. Να ‘χαμε να λέγαμε, θα πέσουν πολλά πιώματα στο μέλλον με το συγκεκριμένο. “Snakedown” και πάλι γυρνάμε στα ρυθμικούλια. Αυτό είναι και το πιο μεταλλικό (αν μπορεί να το περιγράψω έτσι και να μην με κυνηγήσουν οι καραμεταλάδες) του δίσκου με σκληρές για τα δεδομένα των Thunder κιθαριές. “Heartbreak Hurricane”…εδώ είμαστε. Το τιμόνι ευθεία και έχε γεια άπονε κόσμε και ντουνιά. ΚΑΣΟΝΙΑ, ΟΙ ΝΤΑΜΙΤΖΑΝΕΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ. Μια συμβουλή, μην προσέξετε τους στίχους, θα μαυρίσει η καρδιά σας και (αν είστε κοντά σε κάνα μπαρ) θα αδειάσει το πορτοφόλι σας. Επιβιώσατε από το προηγούμενο. Πάρτε και ένα “In Another Life” για να μάθετε. Οι αλήτες θέλουν να μας ξεκάνουν, δεν εξηγείται αλλιώς. Και στιχάρες πονεμένες πάλι. Είστε εντάξει; Καπάκι ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Και δεν είναι μπαλάντα. Και σκοτώνει. Και live θα είναι σκέτη απόλαυση. ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΩ LIVE; “The Enemy Inside”, για να ζήσουμε, μας λυπήθηκαν. Ρυθμικούλι, ζωντανεύουμε και πιστεύουμε ότι την γλυτώσαμε. “Tumbling Down”, mid tempo άσμα, απλό με ρεφραίν πόνο όμως. Και έλεγα ότι θα την γλύτωνα γαμώτο. “There’s Always a Loser” και ενώ ξεκινάει άφοβο, καλό είναι να μην ακούτε για άλλη μια φορά τους στίχους. Οι αλήτες μπορούν να σε κάνουν αλοιφή ακόμα και με τραγούδια που δεν το περιμένεις. Άντε πάμε τώρα για το κλείσιμο. Οι Thunder έχουν το εξής, πάντα μα πάντα μα πάντα, τα τραγούδια τους απογειώνονται στις συναυλίες τους. Ακόμα και τραγούδια που τα ακούς και λες «νταξ δεν έκοψα και φλέβες», στα live τους μετατρέπονται σε Ύμνους. Οπότε μην περιμένετε να θάψω ούτε ένα από τα τραγούδια του Rip it Up γιατί πολύ απλά το πιο πιθανό είναι να το δω μετά σε καμιά live εκτέλεση και να πάθω την πλάκα μου. Για τους οπαδούς των Thunder είναι μια πολύ καλή δουλειά, κάτι στο οποίο μας έχουν συνηθίσει τελευταία. Για τους υπόλοιπους, τα είπα ήδη. Είστε τυχεροί, μακάρι να μην σας αγγίξουν ποτέ, αυτό θα σημαίνει ότι δεν είστε κατεστραμμένοι (not yet όπως λένε και στο χωριό μου).

4,5/6