Είδος: Black Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Century Media Records
Έτος: 2018

Ένα πενταετές κενό ανάμεσα σε δίσκους των Watain είναι το μεγαλύτερο που έχουμε δει στην πορεία τους μέχρι τώρα και αυτό είναι λογικό, αφού το “The Wild Hunt” ήταν ένας δύσκολος δίσκος για όλους. Ήταν μακροσκελής, είχε νέες ιδέες από τη μπάντα και υπήρχαν αμφιλεγόμενες μουσικές στιγμές (ας μην τα ξαναλέμε) που πόλωσαν τη σκηνή ακόμα περισσότερο από τη φήμη που πήραν το 2010, όταν έβγαλαν το “Lawless Darkness”.

Αναρωτιόμουν ποιό θα ήταν το επόμενο βήμα της μπάντας, κυρίως λόγω των προηγούμενων δύο δίσκων, αν και σε γενικές γραμμές είναι πολύ σταθεροί αισθητικά και πνευματικά. Το “Trident Wolf Eclipse” περιέχει τα καθαρότερα χαρακτηριστικά της μπάντας, συνδυασμένα με μια στροφή στην παλιά, βίαιη και επιθετική τους μεριά, αλλά και εξαιρετικούς στίχους. Δεν υπάρχουν καθαρά φωνητικά ή μελό ατμοσφαιρικές γραμμές, τίποτα τέτοιο. Οι Watain πειραματίστηκαν λιγότερο με αυτό το άλμπουμ, απέφυγαν την καινοτομία, αντί γι’αυτό τίμησαν το δικό τους ήχο σε πολύ ψηλό επίπεδο.

Προσωπικά, πιστεύω ότι το “Trident Wolf Eclipse” είναι από τα πιο άμεσα του συγκροτήματος, χτυπάει δυνατά και δε σταματάει καθόλου. Είναι γεμάτο από τα γνωστά riff-κεραυνούς τους, δυνατά φωνητικά και βαριά παραγωγή, καθώς φαίνεται ότι η μπάντα έχει προχωρήσει από το μεγάλο project του “The Wild Hunt”. Σε πρώτη ακρόαση, δεν είναι τόσο μη αναμενόμενος δίσκος και ο πυρήνας των Watain είναι παρών, πάντα με κλεφτές ματιές στα 80’s και το tectonic thrash, όπως και το κλασικό black metal. Όσο για το εξώφυλλο, η αλήθεια είναι ότι είναι από τα λιγότερο αγαπημένα μου, με είχε αγχώσει λίγο στην αρχή αλλά η μουσική ξεπληρώνει καλά.

Ακούει κανείς στοιχεία των Watain που υπήρχαν έντονα και πριν το 2010, σε κάθε κομμάτι. Η μπάντα έφτιαξε κάτι που θα έπρεπε να λατρέψουν οι οπαδοί, η metal σκηνή πέρα από το fanbase τους και είναι ένα σημείο κλειδί που δείχνει τι είναι αυτή η μπάντα τέλος πάντων. Είναι αναμφισβήτητα πιασάρικο και ίσως αρέσει και σε μη black μεταλλάδες, αλλά στηρίζει τον πρώιμό τους ήχο καλά, έτσι για τους παλιούς τους οπαδούς. Ο δίσκος ανοίγει με το “Nuclear Alchemy” (που έχει γίνει και βίντεο κλιπ), το οποίο κυριολεκτικά εκρήγνυται σε γρήγορες μελωδίες και επαγγελματική, άρτια τεχνική. Στη συνέχεια, το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ είναι στην ίδια κοψιά. Φυσικά, η μισή αρχοντιά των Watain είναι οι στίχοι και να μην τους παραλείψετε.

Μόνο το bonus κομμάτι “Antikrists Mirakel”, που είναι επτάλεπτο, κινείται σε πιο αργό, βαρύ ρυθμό με αφηγηματικά φωνητικά στο υπόβαθρο. Ο υπόλοιπος δίσκος είναι λυσσαλέος, με κλασικές μελωδίες τους από το “Sworn to the Dark” και πίσω. Το “A Throne Below” ίσως είναι το αγαπημένο μου, εξαιτίας της παγερότητάς του, αν και δε θα έλεγα ότι έχει τόσο αξιομνημόνευτα, μεμονωμένα riffs που υπάρχουν σε άλλα όπως τα “Sacred Damnation” ή “Furor Diabolicus”. Πιστεύω ότι αυτός ο δίσκος θα κάνει επιτυχία, αν και δεν είναι ότι δεν το αξίζουν.

Για πολλούς, αυτό είναι το σημείο που οι Watain γυρνάνε στον καλό τους εαυτό, παρουσιάζοντας το δικό τους στυλ με σχεδόν τέλειο υλικό. Δε θεωρώ και τα άλλα τους άλμπουμ απογοητευτικά, αλλά σίγουρα προτιμώ τέτοιου είδους επιθετικότητα στο “Trident Wolf Eclipse”, με ανελέητη δύναμη στα κομμάτια και ασταμάτητο βομβαρδισμό από riff ακριβείας. Ως μια από τις πιο δημοφιλείς μπάντες του καιρού τους, αν όχι η πιο δημοφιλής ή η πιο επιτυχημένη, θα έλεγα ότι ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις. Φωτιά και θειάφι.

4,5/6