Το Σάββατο, 19 Αυγούστου, η ομάδα της Ηχητικής Δυσαρμονίας ήταν πιστή στο ραντεβού για το Day of Scattering για τρίτη χρονιά. Για μια ακόμα φορά τα παιδιά της ομάδας κατάφεραν να οργανώσουν τέλεια ένα φεστιβάλ, όχι μόνο χωρίς χορηγούς και λογικές κέρδους αλλά με σκοπό αφενός μια γιορτή για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελευθερία και αφετέρου ένα ηχηρό όχι σε πρακτικές που κρατούν αθώους ανθρώπους στη φυλακή, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ηριάννας. Ας δούμε όμως το μουσικό κομμάτι του event.

Την έναρξη έκαναν οι Teenage Lobotomy από την Καρδίτσα. Ένας αρκετά καλός συνδυασμός garage/rock ‘n’ roll, ένα είδος κατάλληλο για συναυλία θα έλεγε κανείς. Και όντως οι Καρδιτσιώτες έπαιξαν αρκετά καλά και έδειξαν πως είναι δεμένο συγκρότημα, παρά το γεγονός πως είναι αρκετά φρέσκοι σαν σχήμα (συγκεκριμένα το Δεκέμβρη του 2016). Αρκετά ελπιδοφόρα παρουσία για το είδος τους και αναμένουμε σύντομα την παρουσίαση του πρώτου τους ολοκληρωμένου album.

Στη συνέχεια ακολούθησαν οι Skull and Dawn με τους οποίους οφείλω να παραδεχτώ πως έπαθα πλάκα. Την ώρα που άρχισαν να παίζουν ήμουν αραχτός με κάτι φίλους, όπως και αρκετός κόσμος βρισκόταν περιφερειακά και μιλούσε/έπινε/άραζε. Πριν τελειώσει το κομμάτι είχαμε σηκωθεί αρκετά άτομα όρθια. Οι Αθηναίοι Skull and Dawn, με τον ιδιαίτερο ήχο τους, καταφέρνουν να συνδυάσουν dark στοιχεία πάνω σε country φόρμες. Όσο περίεργος και αν ακούγεται αυτός ο συνδυασμός σε θεωρητικό επίπεδο σας διαβεβαιώνω πως πρακτικά είναι τρομερός. Ξεχάστε την country όπως την ξέρετε ή την φαντάζεστε. Οι Skull and Dawn είναι το soundtrack που θα είχε μια σοβαρή horror/western ταινία. Η απόδοση τους πάνω στη σκηνή ήταν αρκετά καλή και μπορώ να πω πως, ενώ το τελευταίο album που είχαν κυκλοφορήσει είναι αξιόλογο, σε live συνθήκες ακούγονται ακόμα καλύτεροι. Δε γίνεται φυσικά να μην αναφέρω πως έπαιξαν και ένα τραγούδι (από το δίσκο που ετοιμάζουν τώρα) αφιερωμένο στον έναν και μοναδικό G.G. Allin. Και ναι, το τραγούδι τα έσπαγε.

Ξεκινήσαμε με κεντρική Ελλάδα, κατεβήκαμε λίγο νότια στην Αθήνα μετά. Σειρά είχε ένα συγκρότημα από τη Βόρεια Ελλάδα και συγκεκριμένα τις Σέρρες, οι death ‘n’ rollers Kemerov. Και έτσι, όπως ακριβώς ανέβηκαν οι ρυθμοί, ανέβηκε κι άλλο η κινητικότητα του κοινού. Αξιόλογη παρουσία και οι Kemerov λοιπόν στο φετινό Day of Scattering.

Μετά τους, ομολογουμένως, αρκετά καλούς Kemerov ήταν η ώρα για κάτι πιο σκληρό. Έτσι τη σκυτάλη πήραν οι Βολιώτες My Turn με τον hardcore punk ήχο τους. Οργισμένη μουσική, πλήρως κατάλληλη και συμβατή με τη βραδιά, ειδικά αν σκεφτεί κανείς και το σκοπό του Day of Scattering. Δυστυχώς η κούραση, σε συνδυασμό με το γεγονός πως δούλευα την επόμενη μέρα (crapitalism γαρ) δε μου επέτρεψαν να ευχαριστηθώ τη φάση όσο θα ήθελα.

Ακριβώς αυτή η κούραση με υποχρέωσε να αποχωρήσω νωρίτερα από το φεστιβάλ, οπότε και ανέλαβε η συνάδελφος Κρυσταλλία Λατσάρα την ανταπόκριση για τα τελευταία δύο συγκροτήματα.

Μετά το “θόρυβο” των My Turn η ατμόσφαιρα εξομαλύνθηκε λίγο με τους Αθηναίους Dead Dranks. Ένα συγκρότημα αρκετά γνωστό για τις πολλές εμφανίσεις τους σε festival αλλά και στο πλευρό θρύλων όπως οι Buzzcocks. Με επιρροές από την βρετανική punk σκηνή, περασμένες από ένα garage rock ‘n’ roll πρίσμα, συνέχισαν να διασκεδάζουν τον κόσμο με ήχους στο στυλ των Ramones, Sex Pistols, μπορεί να πει κανείς ακόμα και Iggy Pop. Η θερμοκρασία όμως είχε ήδη αρχίσει να πέφτει και, σε συνδυασμό με το ήδη προχωρημένο της ώρα, είχε σαν αποτέλεσμα τον κόσμο να αραιώνει.

Τελευταίοι εμφανίστηκαν οι Τρικαλινοί Riffobia. Τα πολλά λόγια είναι περιττά για το thrash συγκρότημα, οι εμφανίσεις τους σε Τρικαλινό έδαφος (για όσους τους έχουν δει) ξεσηκώνουν τους οπαδούς. Ανελέητες κιθάρες, τύμπανα που τσακίζουν κόκαλα αλλά και μια οργισμένη φωνή τους τοποθετούν στα κορυφαία συγκροτήματα που έχει βγάλει αυτή η πόλη. Φυσικά δε μπόρεσε να μην υπάρξει διασκευή τραγουδιού ενός εκ των ιερών τεράτων αυτού του είδους, το “Spirit in Black” των Slayer.

Τα μέλη της Ηχητικής Δυσαρμονίας έδειξαν πως όχι μόνο συνεχίζουν ακάθεκτοι να οργανώνουν αξιόλογα events αλλά πως βελτιώνονται κάθε φορά. Δε μένουν στάσιμοι στις “δάφνες” τους αλλά πάντα ψάχνουν να βρουν τι μπορεί να βελτιωθεί και το βελτιώνουν. Ο ήχος ήταν πολύ καλός, οι μπύρες πάντα παγωμένες και τα παιδιά της διοργάνωσης γεμάτοι ενέργεια, παρά την κούραση που σίγουρα υπήρχε. Δεν πιστεύω πως έμεινε κάποιος δυσαρεστημένος από το Day of Scattering (πραγματικά θα πρέπει να είναι πολύ ιδιότροπος και ενδεχομένως βλάκας κάποιος για να μη γούσταρε) και είμαι σίγουρος πως και του χρόνου θα είναι ακόμα καλύτερη η φάση. Μέχρι το επόμενο Day of Scattering λοιπόν και ελπίζω όσοι το έχασαν φέτος να μας έρθουν το 2018!