Τα αγαπημένα 90’s στην μουσική, μας ”χάρισαν” συναισθήματα, συγκροτήματα τέρατα και δίσκους άξιους αναφοράς μέχρι και σήμερα. Ανάμεσα σε αυτό το πακέτο κάθε έφηβος της εποχής σίγουρα θα είχε έστω και λίγο ακούσει κάτι από τα κακά παιδιά του Los Angeles. Λίγο από το ραδιόφωνο, λίγο από την ταινία Terminator 2, λίγο από το πιο πετυχημένο ντεμπούτο στην ιστορία της μουσικής ”Appetite For Destruction”, λίγο από το MTV, σίγουρα οι πηγές αναφοράς στους Guns N’ Roses πολλές, μια μπάντα της εφηβείας μας, ένα group over the top για πολλούς και διάφορους λόγους. Όταν στις 5 Γενάρη του περασμένου έτους οι Slash και Duff McKagan αναρτούσαν στους προσωπικούς λογαριασμούς σε facebook/twitter το θρυλικό logo της μπάντας κανείς μας δεν πίστευε πως μετά από 23 χρόνια ένα όνειρο θα γινόταν σύντομα πραγματικότητα.

Αφού η μπάντα έκανε λοιπόν την επιστροφή και το ζέσταμα της σε Αμερική, Ασία και Αυστραλία ”έφτασε” η στιγμή να επισκεφτεί την γηραιά ήπειρο. Μια Ευρώπη που στην ανακοίνωση των ημερομηνιών του tour, τους ”καλωσόρισε” με ένα εκατομμύριο πωλήσεις σε εισιτήρια. Καθόλου παράξενο όταν μιλάμε για τους Guns όπου η παγκόσμια αναμονή για να τους δει ο κόσμος ήταν τεράστια. Η κληρονομιά που έχουν αφήσει είναι μεγάλη σε υλικό αλλά και τόσο πλούσια μουσικά, που μένει φρέσκια ανά τα έτη και δεν αλλοιώνεται με τίποτα.

Ανακοινώνοντας λοιπόν τις Ευρωπαϊκές ημερομηνίες, η πρωτεύουσα της Τσεχίας φάνταζε ιδανικός προορισμός και με αρκετά ελκυστικό εισιτήριο για μια ακόμα εμπειρία ζωής και μουσικής. Σε αυτό τους το ταξίδι είχαν για παρέα την Καλιφορνέζα rocker Jesse Jo Stark καθώς και τους Σκωτσέζους alternative rockers Biffy Clyro που όσο τους παρακολούθησα μου φάνηκαν αρκετά κεφάτοι και αξιοπρεπείς στο set τους και απέναντι στο διψασμένο για Guns κοινό. Μετά από μήνες αναμονής, η μεγάλη ώρα ”έφτασε”, το ρολόι έδειχνε 19:15 και από τα ηχεία ακούγεται το theme των Looney Tunes συνοδεία videos στο wall πράγμα που σήμαινε το τέλος της αναμονής χιλιάδων οπαδών..

Αρχή με το It’s So Easy και 50.000 κόσμου να ”ξεκινάει” το ταξίδι πίσω στα αγαπημένα 90s. Πάνω στη σκηνή, Axl, Duff, Slash μετά από 23 χρόνια και ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται με λέξεις. Ακούστηκαν 31 κομμάτια από όλη τη δισκογραφία τους και όπως είναι λογικό ανάμεσα σε αυτά όλα τα smash hits της μπάντας. Επίσης δεν έλειψαν και κάποιες διασκευές με πιο ιδιαίτερη αυτή του ”Black Hole Sun” των Soundgarden προς τιμήν του πρόσφατα εκλιπόντος Chris Cornell. Μία ακόμα πολύ όμορφη στιγμή ήταν η instrumental διασκευή του Wish You Were Here των Pink Floyd με τους Slash και Fortus να κάνουν ένα πολύ όμορφο κιθαριστικό ντουέτο στο κέντρο της σκηνής. Προσωπικά πιστεύω ότι η καλύτερη στιγμή του live ήρθε με το “Don’t Cry” οπού αν υπήρχε συννεφιά πάνω από τον συναυλιακό χώρο σίγουρα θα ”δάκρυζε” και ο ουρανός στην εκτέλεση του, μια μουσική στιγμή που με ”έκανε” αυθόρμητα ν’ ανατριχιάσω στο άκουσμα της.

Συνοψίζοντας περί εμφάνισης και γενικής γεύσης, έπαιξαν σχεδόν 3 ώρες και 20 λεπτα το μεγαλύτερο set τους στην Ευρώπη και είμαι σίγουρος πως δεν άφησε κανέναν ανικανοποίητο. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωσα. Οι Guns N’ Roses το διασκέδασαν αρκετά και ο κόσμος τα έδωσε όλα από το πρώτο δευτερόλεπτο και παρέσυρε μαζί του και την μπάντα. Τα παλικάρια απο την California ώριμα όσο ποτέ με τρομερή απόδοση, συμμετοχή και επαγγελματισμό μας χάρισαν ένα ταξίδι στον χρόνο ”σπάζοντας” το απωθημένο” μας να τους ξαναδούμε μαζί. Μπορεί να γέρασαν λιγάκι, το ίδιο και ορισμένοι από τους παλιότερους οπαδούς τους αλλά η μαγεία της μουσικής βρίσκεται στο να σε ”κρατάει” το ίδιο νέο στα συναισθήματα όπως την πρώτη φορά που τους πρωτοάκουσες..

Setlist: It’s So Easy, Mr. Brownstone, Chinese Democracy, Welcome To The Jungle, Double Talkin’ Jive, Better, Estranged, Live And Let Die, Rocket Queen, You Could Be Mine, Attitude, This I Love, Civil War, Yesterdays, Coma, Sweet Child O’ Mine, Used To Love Her, My Michelle, Wish You Were Here, November Rain, Black Hole Sun, Knockin’ On Heaven’s Door, Nightrain, Sorry, Patience, Whole Lotta Rosie, Don’t Cry,  The Seeker, Paradise City