Ένα από τα πιο ιστορικά συγκροτήματα της ελληνικής Ροκ / Πανκ μουσικής σκηνής και φαεινό παράδειγμα συγκροτήματος με ήθος και επίπεδο, με 30 χρόνια δισκογραφίας στην πλάτη τους, με κοινό που περιλαμβάνει από απλούς ακροατές μέχρι ταγμένους στρατιώτες, με ένα ντεμπούτο που έχει οριστεί στα κατάστιχα της ιστορίας ως μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες στην ελληνική μουσική βιομηχανία και ουσιαστικά ένας δίσκος που τους κατέταξε ως ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα της χώρας, τα Μωρά στη Φωτιά του Στέλιου Σαλβαδόρ, εμφανίστηκαν την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου στον Μύλο της Θεσσαλονίκης.

Αν προσπαθούσαμε να βρούμε τον καταλληλότερο χαρακτηρισμό της βραδιάς αυτής, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα επιλέγαμε την λέξη «συναυλία». Θαρρώ πως οι λέξεις «γιορτή» ή «φιλικό τζαμάρισμα» ανταποκρίνονται πιο σωστά στην πραγματική υφή της βραδιάς αυτής. Ουσιαστικά η βραδιά αυτή ήταν αφιερωμένη σε όλη την πορεία των Μωρά στη Φωτιά – 30 χρόνια δισκογραφίας δεν είναι και μικρό κατόρθωμα εδώ που τα λέμε – με πολλούς καλλιτέχνες που συμμετείχαν στους δίσκους να περνούν από το πάλκο παίζοντας ορισμένα τραγούδια ο καθένας, προσφέροντας τον δικό τους οβολό στην ψυχαγωγία μας. Μερικοί απ’ τους ανθρώπους που ανέβηκαν / επρόκειτο να ανέβουν στην σκηνή ήταν ο Στέλιος Σαλβαδόρ σε μπάσο και φωνή, ο Λάκης Ραγκαζάς, ο Σάκης Ζαχαριάδης και ο Γιώργος Βασίλας στις κιθάρες, ο Λάκης Τζήμκας στο μπάσο, οι Πασχάλης Ιγνατιάδης και Φώτης Τσακιρίδης στα τύμπανα, ο Φίλιππος Κωσταβέλης, ο Ηλίας Πετρίδης και ο Αχιλλέας – Βασίλης Τσιτούρας στα πλήκτρα, ο Δημήτρης Ματζίρης σε τρομπόνι και τούμπα, ο Κώστας Κατσαρός στην τρομπέτα και δεύτερο συνθεσάιζερ.

Παρά το γεγονός ότι είχαμε μια καθυστέρηση σχεδόν μιας ώρας, η ‘γιορτή’ ξεκίνησε με τις καλύτερες «Υποσχέσεις», αναφερόμενη στο ομώνυμο κομμάτι του πρώτου δίσκου και την επιλογή του για το άνοιγμα της συναυλίας. Θα ήτο ανούσιο να αναφερθούμε στην σκηνική παρουσία των ’Μωρών’, σχολιάζοντάς την ποικιλοτρόπως, αφού η ευχέρεια στην απόδοση είναι ένα συστατικό που αποκτάται με την εμπειρία, την οποία αδιαφιλονίκητα όλοι τους έχουν και με τα Μωρά στη Φωτιά μα και με τις συμμετοχές του καθενός σε άλλα γκρουπ, project, solo και πάει λέγοντας, ξέρετε… Αυτό που θα μπορούσε να σχολιαστεί σίγουρα όμως είναι η ψυχολογία που είχαν όλοι τους επάνω στη σκηνή. Εμφανώς χαρούμενοι, ενθουσιώδεις, πρόθυμοι να μας κάνουν να ξεχαστούμε από τη ρουτίνα της πραγματικότητας και να γίνουμε όλοι «Αδέλφια στην Κόλαση».

Τα Μωρά στη Φωτιά πρόσφεραν ένα σετ που ξεπέρασε τις δύο ώρες σε διάρκεια και περιελάμβανε κομμάτια από όλη τη δισκογραφική τους πορεία, ενώ ακούστηκαν και κομμάτια από τον ολοκαίνουριο, επερχόμενο δίσκο τους, που αναμένεται να κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και το εκτίμησα καθαρά από μουσικό ενδιαφέρον ήταν το γεγονός ότι πριν από πολλά κομμάτια ο Στέλιος Σαλβαδόρ επέλεξε να μας δώσει κάποιες πληροφορίες σχετικά με το κομμάτι που επρόκειτο να εκτελεστεί. Πληροφορίες που αφορούσαν την κυκλοφορία, την ιστορία που κρύβει, το αν έχει αφιερωθεί κάπου, ποιοι ήταν οι συντελεστές της εποχής και ούτω καθεξής. Γιατί καλό είναι, τουλάχιστον για μένα, την μουσική που εκτιμάμε και αφήνουμε να μας συντροφεύσει, να την γνωρίζουμε λίγο καλύτερα. Άλλωστε μόνο τότε μια μουσική έκφανση μπορεί πραγματικά να σε αγγίξει και να γίνει ένα με σένα, όταν μάθεις κάτι ‘ιδιαίτερο’, κάτι ‘πικάντικο’ γι’ αυτήν. Τώρα όσον αφορά το σετ αυτούσιο, δεν το κατέγραψα αλλά φαντάζεστε ποια και πόσα κομμάτια ακούστηκαν πάνω κάτω. Όσοι έχετε ξαναδεί Μωρά στη Φωτιά ήδη γνωρίζετε, η εμπειρία ήταν ανάλογη. Κάτω στην Πόλη, Σκυλίσια Μέρα, Βαβυλωνία, Αδέλφια στην Κόλαση, Χαμαιλέων Παυσίπονο, Η Φωλιά του Κούκου, Μανιφέστο, Υποσχέσεις, Το Παιχνίδι, Εμβατήριο, Μόνος σου Ξανά, Αδρεναλίνη, Τα Ραδιόφωνα… και τόσα άλλα… Χάθηκε η μπάλα, με την καλή έννοια.

Είχα να δω τα Μωρά αρκετό καιρό, σίγουρα πάνω από χρόνο, ωστόσο κάθε φορά είναι σαν πρώτη φορά. Τα Μωρά έχουν εκείνη την ιδιαίτερη ικανότητα να σου μαγνητίζουν το ενδιαφέρον και να σε κάνουν να περνάς καλά, ασχέτως αν είναι η πρώτη ή η 27η φορά που τους βλέπεις ζωντανά. Υπάρχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο θα έλεγα ανάμεσα στο συγκρότημα και τους ακρατές του· μια σχέση που θα την ζήλευαν πολλοί. Μια αμοιβαιότητα. Ένα «εμείς και εσάς και εσείς για εμάς» που δεν αλλοιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Όπως και να έχει, μην μακρηγορώ, η γεύση που μας άφησαν τα Μωρά στη Φωτιά μόνο θετική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ελπίζω να τους ξαναδούμε σύντομα!