Υπέροχα ξεκίνησε η φετινή συναυλιακή σεζόν, με το απωθημένο πολλών εκ των παρευρισκομένων, τους Sacred Reich, να επισκέπτονται την πόλη μας 27 χρόνια μετά την τελευταία τους επιδρομή στη Θεσσαλονίκη.

Το καλό με συναυλίες σαν και αυτήν, πέραν του δεδομένου ότι θα καλοπεράσεις και θα χορέψεις σαν μανιακός, είναι ότι αποτελεί ευκαιρία να δεις γνωστούς και φίλους από άλλες πόλεις ή φίλους που λόγω συγκυριών έχεις καιρό να τους δεις. Αυτό που λέμε ότι η μουσική ενώνει, μπορεί να ακούγεται τετριμένο και παρωχημένο, ωστόσο ισχύει στο έπακρο. Τί καλύτερο από το να βλέπεις πρόσωπα γνώριμα και αγαπημένα μετά από καιρό.

Το επίσης καλό με τέτοιες συναυλίες είναι οι συζητήσεις περί σκηνής και κόσμο στα πηγαδάκια που σχηματίζονται. Καίριο ζήτημα των περισσοτέρων ήταν το «πως γίνεται σε συναυλίες σαν και αυτή να γίνεται πατείς με πατώ σε ενώ άλλες πάνε άπατες». Κάθε κουβέντα παρόλα αυτά κατέληγε σε έναν κοινό άξονα που οδηγούσε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Για να γίνει πανικός σε ένα live θέλεις μπέσα. Μπέσα απ’ την οργάνωση, μπέσα από όσους το τρέχουν και έχουν και κυρίως μπέσα από το εκάστοτε συγκρότημα. Θέλουν την ξήγα του «κάνω σωστό λάιβ – όχι αρπαχτές, παίζω για ώρα – όχι για 45λεπτο, παίζω με την ψυχή μου – όχι σα μουντρούχος για να τσεπώσω, παίζω σωστά και με καύλα – όχι από υποχρέωση ξενέρωτος. Όλα τα παραπάνω ήταν οι Sacred Reich. Διαχρονική εγγύηση οι συναυλίες τους, χορταστικές, με επίπεδο, με σετ που ικανοποιεί τους πάντες, με παν-άρτια μουσική ορθότητα από όλα τα μέλη, με χαμόγελα και ευχαριστίες. Τι παραπάνω να ζητήσει κανείς;

Ας τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή. Σεβόμενοι το timetable που είχε δημοσιευθεί την ημέρα της συναυλίες από την Krisis Productions 20:00 – 21:00 έγινε το signing session, με τον κόσμο να συρρέει στο Eightball ώστε να προλάβει να δει τα είδωλά του, να πάρουν μια τζίφρα σε βινύλια – εισιτήρια – κασέτες και πάει λέγοντας, να ανταλλάξει πέντε κουβέντες με τα μέλη, να βγει μια φωτό. Και όλα αυτά όχι με δόλο, όχι από ανάγκη. Γιατί έτσι είναι οι Sacred Reich, είναι εμείς. Με το χαμόγελο, με χαρά να γνωρίσουν τους οπαδούς τους, να μοιραστούν και αυτοί λίγη αγάπη, μιας και είναι αποδέκτες της αγάπης αυτής δεκαετίες τώρα. Χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις, στην σκηνή ανεβαίνουν οι Released Anger, η πορεία των οποίων είναι γνωστοί εγχώρια και μη και οι οποίοι κατάφεραν μέσα σε λίγα λεπτά να ξεσηκώσουν το κοινό που είχε ήδη γεμίσει το Eightball. Πενιές ξυράφι, εξαιρετικά τύμπανα, βαθύ μπάσο και φωνή που ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες όλων ήταν βασικά χαρακτηριστικά των Released Anger. Παρά το μικρό τους πρόβλημα λίγο πριν την λήξη του set τους, το συγκρότημα έδειξε το καλύτερό του πρόσωπο και ο ενθουσιασμός που είχαν επί σκηνής μεταδόθηκε σχεδόν άμεσα στους παρεβρισκομένους, προκαλώντας παροξυσμό. Εξαιρετική εμφάνιση, όπως άλλωστε μας έχουν μάθει τόσα χρόνια.

Μικρό διάλειμμα και σιγά σιγά τα μέλη των Sacred Reich λαμβάνουν τις θέσεις τους στο σανίδι. Τελευταία κουρδίσματα, τελευταία σφηνάκια, το κοινό φώναζε ρυθμικά το όνομά τους. Και ξαφνικά ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ. Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Κορμιά να σκουντιούνται, κορμιά να εκτινάσσονται το ένα μετά το άλλο επάνω από τη σκηνή, με τους Sacred Reich να τα δίνουν όλα. Εκπληκτική λεπτομέρεια της βραδιάς, τα χαμόγελά τους στους μεγάλους πανικούς και οι ευχαριστίες τους για τις στιγμές άπειρες ευτυχίας που τους πρόσφερε το Σαλλλονικιώτικο κοινό. Άλλωστε, χωρίς τροπή και με δυνατή αίσθηση χαράς, ο Phil χαρακτήρισε το κοινό ως το πιο τρελό του tour, δηλώνοντας το μάλιστα και διαδικτυακά μέσω της σελίδας του συγκροτήματος στο Facebook άμα τη λήξη της συναυλίας – φάτε τη σκόνη μας! Ξεκάθαρα ικανοποιητικότατο το σετ, περιλαμβάνοντας το “Ignorance” και δυνατές επιλογές από τους υπόλοιπους δίσκους, με το βάρος φυσικά να πέφτει στον ίσως καλύτερο θρασοκροσοβερ δίσκο των ‘90ς “The American Way”. Η γεύση που άφησαν οι Sacred Reich ήταν βαθιά συγκινητική, ακριβώς επειδή μέσα σε ένα βράδυ κατάφεραν να συνδυάσουν την παικτική ευχέρεια και τέλεια μουσική απόδοση με αυτήν την αίσθηση «ξήγας» που λέμε. Ούτε άσκοπες παύσεις, ούτε προκατασκευασμένα – απογυμνωμένα από κάθε συναίσθημα – σχόλια / γλυψίματα για το κοινό. Έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα για την κινητήρια δύναμη του συγκροτήματος, τον λαό του.

Οπαδικό live, από οπαδούς με οπαδούς για οπαδούς. Χουλιγκάνικες στιγμές. Και όπως είπε και ένα φασαίο φιλαράκι, ‘αυτά είναι καλό να γίνονται μια φορά την εβδομάδα’. Ευχαριστούμε.