Μπορεί λόγω δουλειάς και άλλων υποχρεώσεων να άργησε να ανέβει αυτή η ανταπόκριση, παρόλα αυτά ποτέ δεν είναι αργά να μιλήσεις για μια από τις πιο έντονα μυσταγωγικές “συναυλίες” (μάλλον ο όρος “τελετή” θα ήταν πιο σωστός) του φετινού φθινοπώρου.

Η αλήθεια είναι ότι εξαρχής το φοβήθηκα λίγο το live. Όχι γιατί δεν θα ήταν καλό το billing, ακριβό εισιτήριο που λένε κάποιοι και πάει λέγοντας. Το φοβήθηκα γιατί διανύουμε μια περίοδο αρκετά περίεργη, με τους περισσότερους να επιλέγουν σε ποιες συναυλίες θα παραβρεθούν, αφού – ειλικρινά με συναρπάζει – η φετινή σεζόν έχει μπόλικο πράγμα για να παρακολουθήσει κάποιος ζωντανά, οπότε, μιας και είμαστε όλοι τσίμα-τσίμα με τα γκαφρά, ζοριζόμαστε λίγο. Από την άλλη, ήμουν αρκετά περίεργη, να το θέσω έτσι, για να δω αν όντως μια συναυλία τέτοιου ήχου θα είχε κόσμο. Θα είμαστε άραγε αρκετοί όσοι επιλέγουμε να ακούμε αυτήν την έκφανση της ακραίας μουσικής; Καλώς ή κακώς, θέλει λίγο ‘εκπαιδευμένο’ αυτάκι για να μπορέσεις να απολαύσεις μια συναυλία αυτού του ήχου. Ευτυχώς για όλους μας, το κοινό της Θεσσαλονίκης ανταποκρίθηκε και μάλιστα φάνηκε να μπαίνει σε ενα σύμπαν νιρβάνας καθόλη τη διάρκεια του λάιβ.

Πρώτοι στη σκηνή πάτησαν οι Diablery. Χωρίς να θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου, η επαφή μου με το συγκρότημα ήταν κατα βάση επιφανειακή. Δεν ήταν λόγω σνομπαρίας ή και ‘γω δε ξέρω τι, απλά έτυχε να μην αφοσιωθώ τόσο στη δισκογραφία των Diablery, παρά μόνο στο full length “Architect” και μερικές ακροάσεις του πιο πρόσφατου split τους. Λίγη σημασία έχει όμως το νόημα των προηγούμενων λέξεων, αφού δεν χρειάστηκαν πάνω από μερικά λεπτά των Diablery επί σκηνής για να καταφέρουν να μαγνητίσουν το ενδιαφέρον μου. Επιβλητική παρουσία επάνω στη σκηνή, με την καταφυγή σε ψιψιψόνια και τσουμπλέκια να ειναι μηδαμινή. Έτσι πάει όταν ξέρεις τι κάνεις και το υλικό σου ειναι καλό. Δεν βασίζεσαι σε κουραφέξαλα εξωμουσικά για να πείσεις τον ακροατή σου. Αυτά είναι γι’ άλλους, που κλίκες ανέδειξαν στα ξαφνικά και για να τραβήξουν αδίκως πέντε βλέμματα, καταφεύγουν σε μπουρμπουλήθρες. Γκουχου. Τέλος πάντων. Προσεγμένος ήχος, προσεκτικά διαμορφωμένες δομές, εμφανώς πολυδουλεμένες και προβαρισμένες. Οι Diablery με στιβαρή απόδοση και την κατάλληλη θεατρικότητα, θεωρώ πως, σχεδόν “αναίμακτα”, μας έκαναν οργανικά μέλη της επί σκηνής τελετής τους, κάνοντας μας να ξεφύγουμε από την μιζέρια της πραγματικότητας. Άκρως μεταδοτικός ήταν ο τραγουδιστής τους, ο οποίος έγινε ένα με την βαθύτερη ουσία της μουσικής των Diablery, ακτινοβολώντας μια περίεργη αλλά έντονα αισθαντική ενέργεια με την ερμηνεία του. Θαυμάσιοι.

Και η ώρα έφτασε για τους Schammasch να πολιορκήσουν απο το σανίδι τα κάστρα του καθενός μας, κατεδαφίζοντας τα ανεμπόδιστοι. Από το πρώτο λεπτό απέδειξαν γιατί συζητιούνται εντόνως τα τελευταία χρόνια στα ακραία πηγαδάκια, ενώ παράλληλα απέδειξαν εκ νέου πως η εμπιστοσύνη μας προς αυτούς άξιζε κάθε σπιθαμή. Απόλυτα δεμένοι μουσικά και τολμώ να πω πνευματικά, οι Schammasch κατάφεραν να μεταδώσουν λίγη από την προσωπική τους θέαση των πραγμάτων, αφού η αμεσότητα της μυσταγωγίας τους θεωρώ πως ήταν η βασική συνιστώσα της ζωντανής τους εμφάνισης. Εκτεταμένο σετ, που ευχαρίστησε τους γνώστες και ώθησε τους πιο φρέσκους να εντρυφήσουν παραπάνω. Ίσως νέα “οπαδάκια” να γεννήθηκαν τούτο το βράδυ. Σίγουρα δε θα επικεντρωθώ στην απόδοση καθαυτή των Ελβετών, αν αυτό περιμένετε. Θεωρώ άσκοπο να επεκταθώ πάνω στο ζήτημα, οπότε θα αρκεστώ στο πολύ σαφές “εκατό φορές καλύτεροι λάιβ”. Αυτό που έκανε τους Schammasch ξεχωριστούς ήταν οτι πήραν μια εξαίσια δομημένη ατμόσφαιρα από τους Diablery και την εκτόξευσαν στα ουράνια, επαναπροσδιορίζοντας την τροχιά των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Το χρειαζόμασταν, για να λέμε και την αλήθεια.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Krisis Productions, που για μια ακόμα φορά απέδειξε ότι ο μουσικός οπαδισμός κάνει θαύματα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον καθένα μας.