Είναι Κυριακή, μέσα Νοέμβρη. Κουβάς η αγωνιστική. Τα πρώτα κρύα έκαναν την εμφάνισή τους. Έχεις ελεύθερο το βραδάκι σου μέχρι να ξεκινήσει η Μαρμίτα. Τι κάνεις; Πας Eightball και βλέπεις Vulture Industries. Simple as that.

Επρόκειτo για μια συναυλία που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κύκλο ακροατών, σε συγκεκριμένα γούστα, οπότε η προσέλευση δικαιολογημένα κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα. Λογικό είναι. Και τα τρία συγκροτήματα του billing δεν απευθύνονται στις μάζες, αλλά σε συνειδητοποιημένους οπαδούς που καλώς ή κακώς (ίσως καλώς στη δικιά μας περίπτωση γιατί περιορίζονται οι βλάκες σε μικρούς αριθμούς) δεν είναι και πολλοί στην πόλη μας.

Όλα ξεκίνησαν μερικά λεπτά μετά τις 21:00 το βράδυ, με το one man band The DeadCreed, να ανοίγει την βραδιά. Ουκ ολίγες φορές έχω εκφράσει την αδυναμία μου για τους Dead Creed, πόσο μάλλον για την συναισθησιακή εμφάνισή τους που κάθε φορά με μαγεύει παραπάνω. Χωρίς να αποκλίνουν από την Deadcreed-ική τους φόρμα, the man with the pitch black veil μας μετέφερε σε έναν δικό του κόσμο, όπου η απελευθέρωση αλλά και η ενδότερη διερεύνηση του πνεύματος είναι το μοναδικό ζητούμενο. Παρά το γεγονός πως για κάποια λεπτά υπήρξαν κάποια θέματα με τον ήχο, αυτό δεν επηρέασε καθόλου την αυτή καθαυτή απόδοση ούτε και αποδιοργάνωσε την προσοχή του κόσμου. Το μόνο λάθος, που το έχω αναφέρει θαρρώ και άλλη φορά, είναι κρίμα μια τέτοια μυσταγωγία να χάνεται στο background γιατί κάποιοι θυμήθηκαν να πουν τα νέα τους. Το γεγονός ότι είναι μουσική με θρησκευτικές καταβολές, δεν συνεπάγεται βαβούρα και «που ‘σαι μαν μου, καιρό έχω να σε δω». Πάντα να εκτιμάτε όποιον αποφασίζει να ‘εκτεθεί’ επάνω στη σκηνή.

Δεύτεροι στο σανίδι, οι Θεσσαλονικείς Beyond The Existence. Παρότι κοντεύουν να κλείσουν μια πενταετία – απ΄όσο μας ενημέρωσαν και οι ίδιοι – στην μουσική σκηνή της πόλης, ποτέ δεν έκατσα να ασχοληθώ ιδιαίτερα με τα παιδιά, χωρίς να πάει το μυαλό σας σε εμπάθειες και δε ξερω γω τι. Απλά δεν έτυχε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Αυτό που είδα επάνω στη σκηνή του Eightball ήταν φωτεινά παιδιά σε νεαρές ηλικίες να κάνουν αυτό που αγαπούν περισσότερο. Ήταν σε καλό φεγγάρι και με ανεβασμένη διάθεση, αφού δεν σταμάτησαν να χαμογελούν και να συναναστρέφονται με το κοινό. Ίσως αυτή η συχνή συνδιαλλαγή με το κοινό να έπρεπε να περιοριστεί κάπως, γατί καλός ο χαβαλές και η άνεση επάνω στη σκηνή, αλλ΄σαν σύνολο σε ρίχνει, όσο καλό υλικό και να έχεις. Σαν να μη το βλέπεις τόσο επαγγελματικά και σοβαρά. Μου άφησαν καλές εντυπώσεις και κυρίως μια αίσθηση ότι παλεύουν πολύ γι’ αυτό που κάνουν, έχουν μεράκι, αλλά δεν το βλέπουν τόσο σοβαρά όσο θα ήθελα. Ίσως και να κάνω λάθος, ίσως να έχω γίνει γεροπαράξενη, δεν ξέρω. Don’t shoot.

Vulture Industries για την συνέχεια και μια από τις συναυλιακές ‘Αποκαλύψεις’ για την Ελπίδα φέτος. Τους Vulture Industries τους έμαθα μετά από παρακίνηση ενός φίλου με όμοια γούστα, οπότε έδειξα εμπιστοσύνη και τσέκαρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Τι το ‘θελα η έρμη. Αρρώστησα. Τι καλύτερο από ‘άγαρμπη’, παράξενη, ‘για λίγους’ μουσική μπολιασμένη με παράνοια και στιχάρες; Τί-πο-τα. Τους έβλεπα επάνω στην σκηνή να πηγαίνουν πέρα δώθε, να χτυπιούνται, να κοιτάνε στραβά αλλά όχι επιτηδευμένα, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΙ ΘΕ ΤΩΡΑ, και ένιωθα μια περίεργη αμεσότητα. Η θεατρικότητα της εμφάνισής τους, σε μίξη με το υπέροχο σετ, την πολυπλοκότητα της μουσικής τους και την – πάνω απ’ όλα – αρτιότατη μουσική τους παρουσία, έκαναν το βράδυ μου να λάμψει. Από τα πολλά highlight της βραδιάς, ξεχωρίζουν 2 πράγματα: η ανάβαση του τραγουδιάρη σε σκαμπό και από εκεί σε τραπέζι, τα οποία ανέβασε ο ίδιος σε ανύποπτη στιγμή επάνω στο stage, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ, και άρχισε να κουνιέται ωσάν ανεμοδαρμένο δέντρο σε βουνοκορφή,  με αποτέλεσμα το σταφ του μαγαζιού να σπεύσει να τον κατεβάσει, για να μην έχουν άλλα τρεξίματα μετά και αφετέρου, πάλι ανύποπτα, γιατί και πάλι ΕΤΣΙ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ, κατέβηκε από τη σκηνή στα ξαφνικά με σάλτο και προσγειώθηκε μπροστά σε έναν θεατή με αποτέλεσμα να τον τρομάξει. Τον πιάνουν τα γέλια, γελάμε και μεις, γελάει και το παιδί, έπος. Περπατούσε ανάμεσα στον κόσμο, τους έδινε φιλιά, τους έδινε μικρόφωνα, χωρίς να συγκρατεί ούτε ο ίδιος τα γέλια του. Όλο αυτο το συνονθύλευμα άνεσης και διάθεσης να κάνεις τον ακροατή σου να νιώσει μέρος της όλης παράστασής σου προσθέτει άπειρα πόιντς στο σύνολο της εμφάνισης. Ακομπλεξάριστοι (οι μισοί δεν φορούσαν παπούτσια, ούτε καν κάλτσες, τσίτσιδα πατουσάκι), ευφρόσυνοι, μεταδοτικοί, άμεσοι, τελειοπαίχτες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς. Εξαιρετικοί σε όλο το φάσμα της ύπαρξης τους. Εύχομαι να τους ξαναδούμε σύντομα! Till then…!