Golden Core Records,Epic Heavy,Power, MetalManilla Road, News,Mark Shelton

Έχουν περάσει μερικές μόνο ώρες από την τελευταία κυριολεκτικά εμφάνιση των Manilla Road, στις 26-7-2018 στο Headbanger’s Open Air στην Γερμανία… Κανείς δεν περιμένει ότι το επόμενο πράγμα που θα γίνει γνωστό είναι τα θλιβερά νέα για τον θάνατο του Mark Shelton…

Και όμως αν ρίξει κανείς μια λίγο πιο προσεκτική ματιά στο όλο σκηνικό, προφανώς θα συνειδητοποιήσει πως τα πράγματα έγιναν μάλλον όπως έπρεπε…

Διότι ποιος σας είπε ότι ο Καρχαρίας θα ήθελε να μας αποχαιρετήσει εκτός σκηνής; Σε κάποιο ήσυχο σπιτάκι, σε κάποιο νοσοκομείο ή δεν ξέρω και εγώ που; Ο καθένας εκεί που ανήκει δεν λένε; Ε λοιπόν ο Shelton άνηκε εκεί έξω… Ακόμα ένα ταξίδι, ακόμα μια συναυλία, ακόμα μια κατάθεση ψυχής. Η τελευταία.

Δεν ξέρω πως ακριβώς φτιάχνονται οι μύθοι. Πάντως ξέρω σίγουρα πως για να διατηρηθούν απαιτείται πίστη, αφοσίωση και απέραντη αγάπη σε αυτό που ο εκάστοτε μύθος πρεσβεύει. Και αυτό μου το έμαθαν από την καλή και από την ανάποδη οι Manilla Road. Ο μύθος στην προκειμένη περίπτωση αντιστοιχεί στην ίδια τους την μουσική… Και η διατήρηση του στο γεγονός ότι από την πρώτη μέρα της ύπαρξης της μέχρι και σήμερα τούτη η μπάντα δεν σταμάτησε στιγμή να δισκογραφεί και να παίζει ζωντανά, από το πιο μεγάλο club, μέχρι την τελευταία τρύπα στη μέση του πουθενά…

Και μιας και μιλάμε για μύθο. Νομίζω πως όσοι βρέθηκαν σε εκείνο το ιστορικό πρώτο live τους επί Ελληνικού εδάφους, ένιωσαν πως είναι να τον αντικρίζεις σε μερικά μέτρα απόσταση….

Ο Shelton ανέπνεε για τους Manilla Road – οπότε δεν υπήρχε καν η περίπτωση να αντιμετωπίσει το μεγάλο καλλιτεχνικό του όχημα ως μια μπάντα που θα είχε θέση μονάχα στα χαρτιά. Οι Road ήταν ουσιαστικά το μέσο με το οποίο υλοποιούσε το μεγάλο του Όραμα, βγάζοντας στο προσκήνιο ένα ολόκληρο σύμπαν μυθοπλασίας, ηρωικής φαντασίας και ιδιαίτερης μουσικής, γνωρίζοντας πολύ καλά από την μέρα νούμερο 0 πως η πορεία δεν θα ήταν καθόλου εύκολη.

Το μονοπάτι ήταν εκεί… Η πορεία καταγεγραμμένη στον χάρτη. Και ο Καρχαρίας προχώρησε, ανοίγοντας μονάχος μια μια τις πόρτες. Έχοντας πίστη και αφοσίωση στον σκοπό του: Ο οποίος δεν ήταν άλλος από μια ζωντανή μπάντα με πράγματα να παιχτούν και να ειπωθούν, χωρίς αναμονή για χέρια βοηθείας και ελεημοσύνες. Μιας και η νοοτροπία «ότι δεν μας προσφέρεται θα το υλοποιήσουμε μονάχοι μας», ήταν η βασική συνισταμένη στο Manilla Road σύμπαν. Από τον χώρο που έκαναν πρόβες, μέχρι την δικιά τους Roadster Records που έβγαλε τα πρώτα Manilla Road.

Γνωρίζω πολύ καλά και από πρώτο χέρι πως η ενασχόληση αρκετών ανθρώπων με το underground Metal έχει σαν αφετηρία τους Manilla Road. Η ακρόαση της μουσικής τους άναψε την σπίθα και άνοιξε σε πολλούς την πόρτα σε ένα ολόκληρο σύμπαν από μπάντες και τάσεις. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως για αρκετούς οι Manilla υπήρξαν εφηβικοί Metal ήρωες.

Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που εκτός από αφοσιωμένοι ακροατές, έπιναν νερό στο όνομα των Manilla Road, υιοθετώντας την ανεξάρτητη στάση τους και ξεκινώντας αντίστοιχες προσπάθειες στο Metal στερέωμα. Μπορεί να μην το γνωρίσεις αλλά τουλάχιστον στην Ελλάδα, πολλά πράγματα στο κομμάτι του underground Heavy Metal, -από zines που τελικά ξεφύλλισες, δίσκους που τελικά αγόρασες, έως και συναυλίες που πήγες- ξεκίνησαν να έχουν υπόσταση στο μυαλό κάποιων από μια κασέτα με Manilla Road επιλογές.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για να πω πως όλα αυτά και ένα σωρό ακόμα ξεκίνησαν από το όραμα, την πίστη και το ταλέντο ενός απλού και ευγενέστατου ανθρώπου. Μιας μεγάλης ψυχής που απλόχερα μας χάρισε ένα σωρό αριστουργήματα. Απλόχερα μας έδωσε αφορμές και κίνητρα, μα πάνω από όλα μας δίδαξε πως η Αφοσίωση στον Σκοπό είναι ένα μεγάλο Δώρο. Αν το διαθέτεις ή το καλλιεργήσεις, προχώρα άφοβα.

Όλοι όσοι είχαν την ευκαιρία να σφίξουν το χέρι, να κουβεντιάσουν ή να συνεργαστούν στο οποιοδήποτε επίπεδο με αυτόν τον άνθρωπό, σίγουρα μπορούν να κάνουν λεπτομερή αναφορά στην ευγένεια και την απλότητα του. Ένας βαθιά μορφωμένος -με την κυριολεκτική έννοια του όρου- άνθρωπος, με το χάραμα και την καλλιέργεια της ιδιαίτερης προσέγγισης του «Επικού», ένας εξαιρετικός συνθέτης και κιθαρίστας, χωρίς ούτε μια σταγόνα έπαρσης. Δύο κουβέντες ή μια μπύρα στα γρήγορα πριν τη εκάστοτε συναυλία του, ήταν αρκετά για καταλάβει ο καθένας από εμάς ποιος ακριβώς ήταν ο Mark Shelton. Σεβασμός. Όχι μόνο αυτό που του αξίζει. Μα και αυτό που μοίραζε απλόχερα στον καθέναν μας και με την στάση αλλά και με την μουσική του.

Ναι η μουσική του… Αυτό το μαύρο, ανήσυχο, ομιχλώδες, επικό, ατσάλι. Αυτό το μανιφέστο από ήχος και στίχους. Το πραγματικό Επικό Metal. Δεν ήταν μονάχα ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο. Ήταν και ο Μόνος που του έδωσε πραγματική υπόσταση. Μετά όλοι οι υπόλοιποι…

Και μιας και μιλάμε για πραγματικά έπη, να συμπληρώσω πως Θα χρειαζόμουν τόμους ολόκληρους για να αναφερθώ την ιδιαίτερη στιχουργική αυτού του ανθρώπου. Δεν είναι όμως της παρούσης…

Εξάλλου η όποια υπερανάλυση έχει ενδιαφέρον από ένα καθαρά καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό πρίσμα. Μόνο που ο Shelton έγραψε στίχους που για μερικούς έγιναν στάση ζωής, σε μια κάλπικη εποχή που βασιλεύει η πόζα, το δήθεν, η βιτρίνα και η ξεφτίλα.

I will never put my sword down
I will never run away

Ανοίξτε λοιπόν τις πύλες…

Ήρθε η ώρα….