Είδος: Heavy Metal
Χώρα: Γερμανία
Εταιρία: Nuclear Blast Records
Έτος: 2021

Να γίνω γραφική; Θα γίνω. Πώς περνάει έτσι ο καιρός; Καλοκαίρι 2018 όταν ξεροσταλιάζαμε στο λιοπύρι της Μαλακάσας περιμένοντας υπομονετικά τους Γερμανούς να ισοπεδώσουν τα πάντα στο μεσημεριανό (;!) τους πέρασμα. Έχοντας ως τελευταία στουντιακή αναφορά το μέτριο, για το βεληνεκές της μπάντας, «The Rise of Chaos» (2017), αλλά και το live άλμπουμ «Symphonic Terror – Live At Wacken 2017», θα περάσω στο προκείμενο “Too Mean to Die”.

Οι “μετακινητές των μεσονυχτίων μας” εδώ και περίπου πενήντα συναπτά έτη επιστρέφουν σε ένα άκρως δυναμικό come back. Είναι το δέκατο έκτο (full length) άλμπουμ των Accept, και κυκλοφορεί στις 29 Ιανουαρίου του νοστραδαμικού 2021, φέροντας σφραγίδα και υπογραφή της βαριάς τους φανέλας.

Ο Philip Shouse (Gene Simmons Band, μεταξύ άλλων), εντάσσεται το 2019 στο δυναμικό της μπάντας, έχοντας περάσει επιτυχώς το crash test της συμμετοχής του στην τελευταία περιοδεία των θρύλων με τη Τσέχικη Συμφωνική Ορχήστρα. Η προσθήκη του Philip (ουσιαστικά τρίτης κιθάρας στο σχήμα) προδιαθέτει μία στροφή στη μελωδικότητα με περισσότερες δισολίες και τεχνηέντως επιθετικά/γεμάτα ρυθμικά μέρη. Από την άλλη πλευρά, η απουσία του ιδρυτικού μέλους- γίγαντα επί σκηνής-, Peter Baltes, ταράζει τα νερά για τους Γερμανούς, οι οποίοι παλεύουν στο νέο δίσκο να αποφύγουν την συνθετική λειψυδρία, καθότι, μη γελιόμαστε, ο Batles ξεδίπλωνε τις μπασογραμμές του μέχρι τελικής πτώσεως δίνοντας ποικιλομορφία και πνοή σε πολλά από τα κομμάτια- σταθμούς των Accept ανά τα έτη (αρκεί μία δεύτερη ανάγνωση του Breaker). Εκ των πραγμάτων, Tornillo και Hoffman αποκτούν κυρίαρχη θέση στη σύνθεση των τραγουδιών του νέου άλμπουμ, προαναγγέλλοντας ένα διαφορετικό – πιο πιασάρικο αν θες – αν όχι συνθετικά, τουλάχιστον στιχουργικά αποτύπωμα. Ωστόσο, η μεταγραφή του πολλά υποσχόμενου Martin Motnik (πρώην Darkseed, Eisbrecher, Atargatis, Uli Jon Roth), φαίνεται να φυλάσσει τις Θερμοπύλες διατηρώντας το γνώριμα στιβαρό (μπασοτύμπανο γροθιά στο στομάχι) accept ήχο και στο νέο άλμπουμ.

Στην παραγωγή, σε μία ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία για όλα τα συγκροτήματα των οποίων μέλη και παραγωγοί βρίσκονται διακτινισμένοι σε διαφορετικές ηπείρους, ο Βρετανός βετεράνος, Andy Sneap, πιστός εδώ και χρόνια στους Γερμανούς, επιμελείται το υλικό τους, αυτή τη φορά απομακρυσμένα από το στούντιό του στο Ripley, Derbyshire της Αγγλίας. Του ολοκληρωμένου υλικού προηγήθηκαν τα single «The Undertaker», «Too Mean to Die» και «Zombie Apocalypse», τα οποία και κυκλοφόρησαν αντίστοιχα τον Οκτώβριο, Νοέμβριο του 2020, και Ιανουάριο του 2021.

Διαχεόμενα σε 53 λεπτά σφυροκοπήματος, τα έντεκα κομμάτια του δίσκου που ξεσκούριαζαν τα ηχεία μου είναι τα:

1. «Zombie Apocalypse»
2. «Too Mean to Die»
3. «Overnight Sensation»
4. «No One’s Master»
5. «The Undertaker»
6. «Sucks to Be You»
7. «Symphony of Pain»
8. «The Best Is Yet to Come»
9. «How Do We Sleep»
10. «Not My Problem»
11. «Samson and Delilah»

«Zombie Apocalypse» λοιπόν με το επίσημο visualizer να αποτυπώνει τη στροφή στη θεματολογία του άλμπουμ στην νέα πραγματικότητα και τις προκλήσεις της σε κοινωνικό επίπεδο. Ναι, ιδιαίτερο, ναι, catchy enough, σίγουρα όμως δεν πρόκειται για ένα κομμάτι αποκάλυψη. Γνώριμα επιθετικό riff, με τον Mark στα φωνητικά να κλέβει για άλλη μία φορά την παράσταση. Η εφευρετικότητα του κιθαριστικού τρίο ξεδιπλώνεται και μας καθηλώνει στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου. Πύρινο, δυναμικό, επικό τόσο όσο, υπέροχα accept-ικό, με μία δόση νοσταλγικής ομοιότητας με εποχές Blind Rage. Ατσάλινος, σκληρός και γνώριμος ήχος με τις απαραίτητες νεοκλάσσικαλ εμβατηριακές αναφορές καθηλώνουν τα «Symphony of Pain» – προσωπικό αγαπημένο του άλμπουμ -, και «No One’s Master». To midtempo «The Undertaker», διόλου τυχαία επιλέχθηκε για video clip, δεδομένης της απρόσμενα horror-ικής στιχουργικής επιλογής. Με hard rock διάθεση στα σκάει το «Overnight Sensation» και το «Sucks to Be You». Όσο για το όγδοο κομμάτι του δίσκου «The Best Is Yet to Come», συναντάμε μία πολύ ασυνήθιστη για το ύφος των accept power μπαλάντα. Όντας υπέρμαχος και θερμή υποστηρίκτρια των “μαχαιριά στην καρδιά” κομματιών που ολοκληρώνουν αριστουργηματικά, κατά την ταπεινή μου άποψη, έναν δίσκο (νοσταλγική για ακόμη φορά ταξιδεύω σε εποχές Can’t Stand the Night), θεωρώ την εν λόγω επιλογή ισχνή πινελιά μπροστά στο πολλά υποσχόμενο κατά γενική ομολογία νέο άλμπουμ. «Samson and Delilah», τέλος, για τη μεγάλη έξοδο του δίσκου. Βιβλική αναφορά που προδιαθέτει ένα επικό / πομπώδες ορχηστρικό ντελίριο όπως αρμόζει στο κλείσιμο ενός accept άλμπουμ. Αντ’ αυτού συναντάμε, σε μία ενδιαφέρουσα ωστόσο instrumental εναλλαγή, ένα συγκερασμό του ανατολίτικου μοτίβου – χίλιες και μία νύχτες – με τα χέβι (US) riffs – σε μία τολμηρή προσπάθεια ενίσχυσης της συνθετικής ποικιλομορφίας του άλμπουμ.

Ανακεφαλαιώνοντας, οι Accept τολμούν, πειραματίζονται και οραματίζονται σε ένα νέο δίσκο που παρά τα σκαμπανεβάσματα στο tempo και στα γκάζια, και τις αλλαγές στη σύνθεση, διατηρούν ανέγγιχτη την ταυτότητά τους. Σχεδόν 50 χρόνια άσβεστου σκληρού ήχου. Πενήντα χρόνια επί σκηνής πυρπολώντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Μπορεί το “Too Mean To Die” να μην είναι όνειρο θερινής νυκτός, δίνει όμως το στίγμα του σε μία ιδιαίτερη δύσκολη δημιουργικά εποχή, δηλώνοντας στα ίσια ότι το μεταλ- ικό στερέωμα τους αντέχει ακόμη.