Μια ασταμάτητη Ιαπωνική μηχανή που παράγει περισσότερη μουσική από όση έχουμε την δυνατότητα να «διαχειριστούμε»..
Όσοι περιπλανιούνται στα μονοπάτια του ψυχεδελικού ροκ έχουν, αργά ή γρήγορα, συναντήσει το όνομα Acid Mothers Temple — ή μάλλον, κάποιο από τα πολλά παρακλάδια και μετενσαρκώσεις του. Δεν πρόκειται για ένα απλό συγκρότημα, αλλά για ένα συλλογικό πειραματικό σύμπαν, με έδρα την Ιαπωνία, που από τα μέσα των ‘90s μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει δεκάδες δίσκους, άλλοτε ως καθαρόαιμο space rock σχήμα, άλλοτε ως avant-garde σύνολο που εξερευνά την drone, την jazz, την ηλεκτρονική, το prog-rock ή τη noise. Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το φαινομενικά χαοτικό τοπίο, παραμένουν συνεπείς στο δικό τους μουσικό όραμα: να διαστέλλουν τη συνείδηση του ακροατή με κάθε μέσο.
Απόψε, για πρώτη φορά στην καριέρα τους, εμφανίζονται στη Θεσσαλονίκη, σκορπίζοντας τον κοσμικό τους ηλεκτρισμό στο κοινό της πόλης. Μια αφορμή για να κοιτάξουμε πίσω, να θυμηθούμε και να κατανοήσουμε τη μοναδική πορεία ενός συγκροτήματος που ποτέ δεν μπήκε σε καλούπια.
Οι Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. ιδρύθηκαν το 1995 από τον κιθαρίστα και παραγωγό Kawabata Makoto, μια μυθική φιγούρα της ιαπωνικής underground σκηνής. Μαζί του, οι Cotton Casino (φωνητικά, synth), Suhiro Nakajima (μπάσο), Koizumi Hajime (τύμπανα) και άλλοι μουσικοί που θα μπαινοβγαίνουν με τα χρόνια, σχηματίζουν ένα «μουσικό κοινόβιο», ένα εργαστήριο πειραματισμού, αφοσιωμένο στην αναζήτηση της «απόλυτης drone εμπειρίας».
Το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1997 και ήταν μια ωδή στον θόρυβο και τη φαντασία — με φανερή την επίδραση των Hawkwind, των Gong και της κλασικής ιαπωνικής ψυχεδέλειας τύπου Flower Travellin’ Band. Από εκεί και πέρα, η παραγωγικότητα τους γίνεται σχεδόν υπερφυσική: το σχήμα θα κυκλοφορεί 3-5 άλμπουμ κάθε χρόνο, είτε ως Acid Mothers Temple, είτε ως παραλλαγές όπως Acid Mothers Temple & The Cosmic Inferno, Acid Mothers Guru Guru, Acid Mothers Gong και πολλές ακόμη συνεργασίες και πειραματισμοί.
Από εκεί και πέρα ξεκινά ένας χαοτικός λαβύρινθος από δίσκους που έχουν βαλθεί να αποδείξουν στον κόσμος όλης της υφηλίου ότι το χάος μπορεί να έχει σκοπό. Και μάλιστα σημαντικό.
Ποιον δίσκο να πρωτοπιάσεις; Από τα επικά τζαμαρίσματα του La Nòvia (2000), μια διασκευή σε παραδοσιακό γαλλικό τραγούδι που εξελίσσεται σε space raga διάρκειας 45 λεπτών, έως το Electric Heavyland (2002), που αναβιώνει την κληρονομιά του Hendrix και της acid rock σκηνής, οι AMT λειτουργούν σαν διαστρικό καλειδοσκόπιο. Δίσκοι που ξεχωρίζω είναι το “Mantra of Love” (2004), ένα από τα πιο «προσβάσιμα» έργα τους, με μελωδικές γραμμές και ανατολίτικες επιρροές, ενώ στο “In Search of the Lost Divine Arc” (2013), θεαματική είναι η βουτιά που κάνουν στο drone και την παράνοια, με ονειρικά synth και κιθάρες που ουρλιάζουν. Με το “Reverse of Rebirth in Universe” (2018) φαίνεται να έκλεισαν έναν κύκλο και να άνοιξαν έναν άλλο, κυνηγώνας νέες αναζητήσεις με τον Kawabata πάντα οδηγό. Στο “Nam Myo Ho Ren Ge Kyo” (2019) γινόμαστε κοινωνοί μιας ανατολικής μυσταγωγίας και ψυχεδελικού feedback, ενώ πρόσφατα, συνεχίζουν ακάθεκτοι, με το “Either The Fragmented Body Or The Reconstituted Soul” (2023) να δείχνει πως η έμπνευση δεν τους εγκαταλείπει ούτε στο ελάχιστο.
Ο Kawabata Makoto παραμένει η ψυχή του συγκροτήματος, μια μορφή που μοιάζει να κατευθύνει τη μουσική σαν μέντιουμ. Με μακριά γκρίζα μαλλιά, σεμνότητα μοναχού και μια κιθάρα που γίνεται όργανο έκστασης, είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των εκδοχών της μπάντας. Δίπλα του, κατά καιρούς, έχουν βρεθεί μορφές όπως: Cotton Casino, η «ιερή φωνή» των πρώτων δίσκων, Higashi Hiroshi, στα synth και theremin, σταθερό μέλος για χρόνια, Tabata Mitsuru, πρώην μέλος των Zeni Geva, στην κιθάρα και το μπάσο, Shimura Koji και Satoshima Nani, στα τύμπανα σε διάφορες περιόδους. Το συγκρότημα λειτουργεί περισσότερο σαν κολεκτίβα παρά ως κλασική rock μπάντα, με ελευθερία κινήσεων και συνεχείς επανεφεύρεσεις.
Η παρουσία των Acid Mothers Temple στη Θεσσαλονίκη είναι μια ιστορική στιγμή για το ελληνικό κοινό που αγαπά την πειραματική μουσική. Παρότι έχουν επισκεφθεί την Αθήνα στο παρελθόν (με εμφανίσεις σχεδόν μυστηριακού χαρακτήρα), απόψε είναι η πρώτη φορά που το χάος προσγειώνεται στη Βόρεια Ελλάδα. Η συναυλία αναμένεται να είναι ένα ψυχεδελικό ταξίδι χωρίς όρια, με τζαμαρίσματα, με riff που ανεβοκατεβαίνουν σαν ηφαίστεια σε έκρηξη και συνθετικά κύματα που ξεβράζουν τον ακροατή σε άλλους γαλαξίες. Δεν υπάρχει setlist, δεν υπάρχει “πρόγραμμα”. Μόνο ροή και ενέργεια.
Οι Acid Mothers Temple δεν είναι ένα σχήμα που ακολουθεί την εποχή, είναι μια πύλη σε άλλες διαστάσεις, ένα πείραμα που αρνείται να τελειώσει. Μέσα από πάνω από 100 κυκλοφορίες, αμέτρητα side projects και ζωντανές εμφανίσεις που μοιάζουν με τελετές, εξακολουθούν να αποδεικνύουν ότι το rock μπορεί ακόμη να είναι επικίνδυνο, ακατέργαστο και ελεύθερο. Απόψε, λοιπόν, οι πόρτες ανοίγουν. Εσείς είστε έτοιμοι να περάσετε;

English