Είδος: Thrash Metal
Χώρα: Αγγλία
Εταιρία: Dissonance Productions
Έτος: 2019

Πριν από μια δεκαετία ενδεχομένως, στο άκουσμα μιας επανασύνδεσης θα μιλάγαμε για πραγματική είδηση. Πλέον είδηση αποτελούν αυτοί που παραμένουν στη ναφθαλίνη. Μετά τον πολύ καλό δίσκο των συμπατριωτών τους Xentrix, ήρθε η ώρα των Acid Reign να μας δείξουν κατά πόσο μπορούν να έχουν μια θέση στη σκηνή του σήμερα. Είναι απαραίτητο να σημειώσουμε πως από την αρχική σύνθεση παραμένει μόνο ο Howard Smith στα φωνητικά. Άρα μιλάμε ουσιαστικά για ένα φρέσκο συγκρότημα που προσπαθεί να τιμήσει το παρελθόν των Acid Reign. Αν σου άρεσαν οι δύο δίσκοι τους και το EP τους, δεν θα απογοητευτείς με τη νέα τους προσπάθεια. Παραμένουν ξεσηκωτικοί, έχουν ωραίες ιδέες, ο Howard τραγουδάει με το αναγνωρίσιμο ύφος του, οι ρυθμοί ποικίλλουν ενώ παραμένει και το φλερτ που είχαν πάντοτε με το Crossover. Αυτή τη φορά παρεισφρέουν περισσότερα στοιχεία κλασικού μέταλ, όχι βέβαια σε βαθμό που να φθείρει το Thrash υπόβαθρο. Αυτή η ποικιλία που υπάρχει στο δίσκο, είναι και το μεγάλο ατού του. Οι Acid Reign ήταν πάντοτε καλώς εννοούμενοι χαβαλέδες, γεγονός που μπορεί από τη μία να τους στέρησε την ευρύτερη αποδοχή, από την άλλη όμως αποτελεί στοιχείο της προσωπικότητας τους. Το βασικό, όπως και στην περίπτωση των Tankard, είναι πως παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά για τη σύνθεση της μουσικής απλά την ντύνουν με το περίβλημα που αυτοί θέλουν. Αναφέρομαι σε αυτό γιατί θεωρώ πως μπορούν να σταθούν στη μέταλ πραγματικότητα του σήμερα. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που χαρήκαμε στο άκουσμα της είδησης για νέο υλικό αλλά ο δίσκος συστήνεται ανεπιφύλακτα και σε άτομα που δεν έχουν ξαναέρθει σε επαφή με το γκρουπ. Όπως λέει και το ρεφρέν του «#newagenarcissist»…»Everybody wants to be me». Βρετανικό χιούμορ, ε;

4,5/6