Το εν λόγω διαμάντι αποτελεί πολύ σημαντική, λιγότερο γνωστή ίσως, προσθήκη στο ιστορικό συνεχές της ακραίας μουσικής, εξ ’ου και η ιδιαίτερη μνεία. Υπάρχει και αυτό το βίντεο με τον Fenriz να τους συστήνει, στα πλαίσια μιας συνέντευξης του το 2005, στο ευρύτερο κοινό, διόλου τυχαία να συμπληρώσω. Για τους δεκτικούς μαθήσεως, η συγκεκριμένη μπάντα, ήδη από το 1981, εποχή κατά την οποία οι μεταλλάδες πολλά κοινά μοιράζονταν είτε είχαν να μάθουν από τους πάνκιδες (και το αντίθετο) και χωρίς να σημαίνει ότι τα δυο είδη συμπορεύτηκαν συνειδητά είτε ειρηνικά κατ ’ανάγκη και καθ’ όλη τη διάρκεια, αποφάσισε να θέσει τα θεμέλια του εν τη γενέσει ήχου που, έως το 1985 ας πούμε χοντρικά, είχε μείνει γνωστός ως thrash, ένας συνδυασμός του NWOBHM και του αμερικάνικου, στην προκείμενη περίπτωση, hardcore punk. Εξ ’ου και το “The Wacky Hi-Jinks” από την αρχή μέχρι το τέλος μας πληροφορεί για το κομμάτι αυτό της μουσικής των καιρών που μάλλον έφτασε στα αυτιά πολλών μπαντών όχι μόνο του Bay Area, αλλά επειδή περί ΗΠΑ ο λόγος, σίγουρα πολύ πιο πιθανό να συνέβη λόγω εγγύτητας.

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ, με μια σύντομη, επιγραμματική αναδρομή στην ακμάζουσα hardcore σκηνή του ‘80, με μπάντας σαν τους Minor Thereat, Black Flag, Verbal Abuse, Urban Waste από τη μια και G.B.H., Discharge, Anti-System, Conflict από την άλλη να συμπληρώνουν τους Angel Witch, Satan και Diamond Head στην άλλη άκρη της υφηλίου. Θεωρώντας την παραπάνω μίξη λίγο πολύ γνωστή και εμπεδωμένη, καθόλου εντύπωση δεν προκαλεί το γεγονός πως οι Adrenalin O.D. πήγαν τον συγκερασμό αυτό λίγο παραπέρα, με τον δικό τους τρόπο.

Ερχόμενοι, λοιπόν, στο “The Wacky Hi-Jinks”, ως μια απόπειρα να το εξετάσουμε υπό το πρίσμα της συστηματικότητας που χαρακτηρίζει το μέσο μεταλλά ακροατή, ευθύς αμέσως όταν ξεκινάει ο δίσκος και αφού έχουν περάσει τα πρώτα δευτερόλεπτα, αν καταφέρεις και δεν πλήξεις χαρακτηρίζοντάς το άτεχνο, μέτριο, πάνκικο, κοντολογίς, καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Ένα και ένα τα κομμάτια, ‘A.O.D. vs. Godzilla’ και ξεκινά ένας τυφώνας μετά το intro (ας το πούμε), μέχρι να φτάσουμε στον δεύτερο σταθμό που είναι το ‘New Year’s Eve’, το ‘Corporate Disneyland’ αργότερα, το ‘Clean And Jerk’ και τέλος το εμμέσως προαναφερθέν ‘Rock & Roll Gas Station’.

Εύλογα συνάγεται πως τα τύμπανα κάνουν όλοι τη δουλειά, λειτουργώντας ως καθρέπτες του μέλλοντος κατά μια έννοια, ακραία, οργισμένα γρήγορα είναι αφού, ίσως να υπονοείται και ότι το skank beat, αργότερα σήμα κατατεθέν αν γίνεi λόγος για το drumming στο thrash, λίγο πολύ φέρνει στο συγκεκριμένο άκουσμα. Με λίγη υπομονή και τον απαραίτητο σεβασμό και ενδιαφέρον το τυχαίο αυτό εύρημα μπορεί να γίνει το επόμενο τεκμήριο μουσικής ιστορίας, αγαπημένη και πολυσυζητημένη αναφορά κάθε φορά που πίνετε μπύρες με τους κολλητούς, ένας λόγος να πιείς λίγο παραπάνω μέχρι να καταλάβεις τους συγκεκριμένους τύπους που το γράψανε και να κάνεις ορθή επανάληψη, να ακονίσεις το οπλοστάσιό σου αν π.χ. έχεις βαρεθεί το “Eternal Nightmare” (οι Vio-lence θεωρούνται πιο χαρακτηριστικά πάνκιδες και γι ’αυτό τους ονοματίζω πιο συγκεκριμένα, ενόσω οι S.O.D., Slayer, όλοι οι κλασσικοί της εποχής και πλειάδα παιχτών ακόμη και σήμερα χιλιο-ευχαριστούν, μάλλον εν αγνοία τους, τη συγκεκριμένη μπάντα για τούτο το λιθαράκι-κοτρώνα κατ’ εμέ).