Agatus, Greece, Black, 2016, News, Hells Headbangers

Είδος: Black/Heavy
Χώρα: Ελλάδα
Εταιρεία: Hells Headbangers Records
Έτος: 2016

Στην πραγματικότητα δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα για τους Agatus. Βλέπεις από την εποχή του πρώτου εκείνου ‘A Night Of The Dark Ages’ demo πίσω στα 1993, το σχήμα είχε πολύ περισσότερες μουσικές ανησυχίες από την όποια τυπική Black Metal μπάντα της εποχής. Μπορεί φυσικά τότε το ζητούμενο να παρέμενε η έκφραση μέσα από Black Metal φόρμες, όμως η διαδρομή των Agatus προς τα εκεί, ήταν περιπετειώδης και μουσικά ενδιαφέρουσα. Τα μελωδικά ιντερλούδια, η ουσιαστική παρουσία των πλήκτρων τα οποία είχαν ξεχωριστό ρόλο στην ενορχήστρωση των κομματιών και η εμμονή στο riffing το οποίο κοίταζε ίσια στα μάτια το παραδοσιακό μέταλλο, ήταν στοιχεία που έγιναν σήμα κατατεθέν και στο ‘Black Moon’ demo (1994), μα και στο ‘Dawn Of Martyrdom’ το οποίο ήταν και το άλμπουμ που τους καθιέρωσε (1996). Θυμάμαι δε χαρακτηριστικά πως όταν το 2002 η βελόνα του πικάπ άγγιξε το άλμπουμ της τότε επιστροφής τους ‘The Weaving Fates’ η σαστιμάρα ήταν μεγάλη. Όχι μόνο άκουγα τα παραπάνω στοιχεία πλήρη απελευθερωμένα και ακόμα ποιο πομπώδη μα άρχισα να αντιλαμβάνομαι πολύ πιο συγκεκριμένα πλέον πως η μπάντα αυτή έχει στο μυαλό της πολύ περισσότερα πράγματα που μάλλον δεν χωράνε στα στεγανά του Black Metal -μπορούν όμως να συνυπάρξουν-.

Έτσι λοιπόν δεν μου έκανε καμιά μα καμιά εντύπωση όταν 14 χρόνια μετά, πάτησα το play στο τρίτο μεγάλο δισκογραφικό πόνημα της μπάντας το οποίο φέρνει στο προσκήνιο ένα εξαιρετικό σύνολο τραγουδιών που συνδυάζουν μια πληθώρα επιρροών. ’70s κιθαριστικές πρακτικές -είτε σε Proto Metal είτε σε Hard Prog Rock μοτίβα-, NWOBHM riffing -που λειτουργεί σαν βάση για μερικές από τις πλέον δυνατές στιγμές του δίσκου- καθώς και Black Metal περάσματα -είτε ως κυρίως θέματα, είτε ως ξεσπάσματα-, είναι τα βασικά στοιχεία που δίνουν ζωή στην μουσική των Agatus. Και όλα φυσικά κάτω από το επικό και πομπώδες πρίσμα που πάντα χαρακτήριζε την μπάντα.

Η σαφήνεια είναι αυτό που επιδιώκει η μπάντα στα κιθαριστικά της θέματα. Είτε μιλάμε για τις Heavy στιγμές, είτε για τις Black Metal πρακτικές τους (που παραπέμπουν στην Ελλάδα του 1993-1995 πριν δηλαδή η ατμόσφαιρα γίνει το ζητούμενο για πολλές μαυρομέταλες μπάντες του τότε), ο ακροατής μπορεί σχεδόν να ξαναθυμηθεί το κάθε κιθαριστικό θέμα του δίσκου. Έλα και βρες μου εσύ πολλά άλμπουμ με αυτό το χαρακτηριστικό. Το παζλ θα συμπληρώσουν μερικά ακόμα στοιχεία που θα αντιληφθεί ο ακροατής με το πρώτο άκουσμα. Από τη μία έχουμε την σχεδόν μινιμαλιστική χρήση των πλήκτρων που είτε υπηρετεί άτυπα μια vintage 70s αισθητική που εν τέλη γοητεύει, είτε δίνει το απαραίτητο πομπώδες vibe -στις επικές στιγμές του άλμπουμ-. Και στις δύο περιπτώσεις είναι φανερό πως τα πλήκτρα εδώ δεν μπήκαν «στο πόδι» απλά για να μπουν, μα εξυπηρετούν ένα γενικότερο ενορχηστρωτικό πρίσμα. Εμ για τους Agatus μιλάμε τόση ώρα. Τέλος μπορώ να περίσσιο ενθουσιασμό να γράψω πως τα τύμπανα σε τούτο το άλμπουμ απογειώνουν την κάθε σύνθεση. Εύστοχα, εμφατικά, με φράσεις που τονίζουν συγκεκριμένα θέματα στα κομμάτια και με μια δαιμονισμένη δυναμική, το drumming στο νέο Agatus είναι κρυμμένος άσσος.

Θαυμάσιο άλμπουμ. Συνειδητοποιημένο. Έχει groove, έχει μια vintage αισθητική που συνυπάρχει με αυτήν την Black Metal αντίληψη που είχαν οι χρυσές Ελληνικές μπάντες, την χρυσή εποχή του είδους, και φέρνει στο προσκήνιο τον επικό λυρισμό, περνώντας από 70s Prog κιθαριστικά μονοπάτια. Η παραγωγή του κουβαλά μια 70s ζεστασιά αλλά δεν θέλει να ακουστεί ρετρό. Ρωτήστε και τους γείτονες που μου χτύπαγαν τους τοίχους όταν άκουγα το άλμπουμ στο τέρμα.

Όσοι έχετε ακούσει τα 2 EP που κυκλοφόρησε η μπάντα το 2011 (‘Night Mares’) και το 2012 (‘Gilgamesh’) ίσως να είσαστε κάπως προετοιμασμένοι για το στίγμα του δίσκου. Στους Agatus αρέσουν τα EP (θυμηθείτε και το εκπληκτικό ‘Rise Of Metamorphosis’ του 97) και ίσως τα χρησιμοποιούν για να μην μας σαστίζουν εντελώς όταν και όποτε αποφασίζουν να βγάλουν μεγάλο δίσκο. Όπως και να έχει όμως θα το γράψω και ας φανεί κάπως βαρύ: Πιστεύω πως ‘The Eternalist’ είναι ότι πιο ανατρεπτικό και απελευθερωμένο μας έχει δώσει η μπάντα τόσα χρόνια. Μεγάλος δίσκος που ήρθε για να μείνει. Θέλεις το ταλέντο; Θέλεις το όραμα; Θέλεις τα χιλιόμετρα που έχει γράψει ο Vorskaath σε κλασικές ορχήστρες; Δεν ξέρω… Υπάρχει πολύ και πλούσια μουσική σε αυτόν τον δίσκο και καλά θα κάνετε να τον ακούσετε το συντομότερο δυνατόν.

5/6