Anaal Nathrakh, Experimental, Industrial, Groove, News, 2018, Metal Blade Records, England

Είδος: Experimental/Industrial/Black Metal/Grindcore
Χώρα: Μ. Βρετανία
Εταιρία: Metal Blade Records
Έτος: 2018

Ας υποθέσουμε πως οι περισσότεροι θυμόμαστε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και κάποια σημαντικά γεγονότα ή σημεία αναφοράς του: τους αντιπάλους, τις ιδεολογικές συγκρούσεις, το Στάλινγκραντ, τα εγκλήματα των Ναζί, την αντίσταση και το αντάρτικο, το Περλ Χάρμπορ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την Δουνκέρκη, την D-Day, το μοίρασμα του κόσμου και λογικά και τον λόγο που ξεκίνησε. Από την άλλη ο Πρώτος Παγκόσμιος γνωστός ως ο Μεγάλος Πόλεμος, όπως λεγόταν πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Πολέμου, ο οποίος κράτησε από τον Ιούλιο του 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918 μοιάζει σαν μια ξεχασμένη ιστορία σαν κάτι που έγινε πριν πολλά-πολλά χρόνια και οι ευρωπαϊκοί λαοί θέλουν να ξεχάσουν. Τα 18 εκατομμύρια νεκρών δεν μας αφήνουν περιθώρια λήθης, όπως δεν γίνεται να ξεχάσουμε ούτε τα αίτια που τον ξεκίνησαν, ούτε την φρίκη που προκάλεσε στους λαούς, ούτε να αδιαφορήσουμε για την ομοιότητα των καιρών και το σκηνικό που θυμίζει έντονα το αιματηρό τέλος της Μπελ Εποκ. Για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ο Α’ πόλεμος ξεκίνησε σαν αποτέλεσμα της έξαρσης των εθνικισμών και του υπεριμπεριαλισμού, την κατασκευή του Σιδηρόδρομου της Βαγδάτης με γερμανικά κεφάλαια και την προσπάθεια της Γαλλίας και των συμμάχων της να απαντήσει στον καλπασμό του Γερμανικού καπιταλισμού. Οι ηγέτες και ο λαοί ήταν πεισμένοι ότι ένας γενικευμένος πόλεμος ήταν αδύνατος και ότι σίγουρα θα βρισκόταν κάποια ειρηνική λύση στην κρίση που υπήρχε και πριν εκατό+ χρόνια στην ανθρωπότητα και κάπως έτσι ‘Η Μεγάλη Χίμαιρα’ έγινε από φιλειρηνική θεωρία ένα αστείο ουτοπικό παραμυθάκι και όχι δεν έγινε ο Πόλεμος που θα τελείωνε όλους τους Πολέμους…. Οι ομοιότητες με την σημερινή εποχή κάνουν το δίσκο των Βρετανών Anaal Nathrakh εντελώς σύγχρονο στιχουργικά (τσεκάρετε και το To Those Once Loyal των Bolt Thrower από το 2005 με την ίδια θεματολογία). Εννοείτε πως οι Mick Kenney και Dave Hunt δεν συντάσσουν μανιφέστο, ούτε θα το επιθυμούσα κάτι τέτοιο. Αν γίνει τροφή για σκέψη και ανησυχία για τον ακροατή, θα είναι αρκετό. Τόση μασημένη πληροφορία δέχεται αβίαστα, ας κάνει τον κόπο να προβληματιστεί έστω για λίγο και η δουλειά θα έχει γίνει για τους 2 ταλαντούχους καλλιτέχνες. Στα της μουσικής τώρα, θα τολμούσα να πω πως περίμενα κάτι πιο ακραίο. Δεν λέω πως μαλάκωσαν ή ότι έριξαν τα επίπεδα θυμού, οργής και επιθετικότητας. Η βάση συνεχίζει να είναι ένα εκρηκτικό μίγμα black metal και industrial που συναντά το grindcore ανακατεμένο με ηλεκτρονικά στοιχεία. Δεν με ενοχλεί η ευκολία πρόσβασης στο μέσο αυτί, ούτε θεωρώ εύκολο να γράψεις ένα πιασάρικο κομμάτι που δεν προδίδει τις αρχές του. Αν και λατρεύω τα καθαρά φωνητικά του Hunt, δεν με πείθουν οι πινελιές υψηλών φωνητικών που προστέθηκαν στο ύφος Κing Diamond ή Halford (που είχανε και στο προηγούμενο τους The Whole of the Law) και θεωρώ περιττές αν όχι παράταιρες τις Dimmu Borgir στιγμές στα πλήκτρα που κάνουν φτηνό το άκουσμα. Δεν με ενόχλησε η προσπάθεια εμπλουτισμού μελωδίας κάτω από την ωμή βία του ήχου τους, όσο το τελικό αποτέλεσμα απλά φλερτάρει και δεν ενδίδει στο majestic που γενικά το αποφεύγω στα ακούσματα μου και εξακολουθεί να ηχεί επικό και μεγαλειώδες. Η παραγωγή πεντακάθαρη αφήνει τα νέα στοιχεία να διακρίνονται και δεν δημιουργεί μια ανούσια πολυμορφία. Δυνατή κυκλοφορία και φιλόδοξη προσπάθεια, θα την προτιμούσα βέβαια να κινείται σε λιγότερο ασφαλή μονοπάτια. Ακόμα και έτσι ξεχωρίζει για το πλούτο του μέσα στην πανσπερμία ιδεών και πανδαιμόνιο ήχων.