U.K.,Extreme Metal,Black Metal,Annal Nathrakh,News,2016,

Είδος: Μελοποιημένο Χάος
Χώρα: Αγγλία
Εταιρεία: Metal Blade
Έτος: 2016

Τώρα που παγκοσμίως ο μεταλλικός Τύπος (μαζί και το Metal Invader) ασχολείται με το καινούριο άλμπουμ των Metallica, ξέρετε εκείνο που προήλθε μετά από 8 ολόκληρα χρόνια απουσίας (τόσα τους πήρε για να φτιάξουν 2-3 πραγματικά καλά τραγούδια ανάμεσα στα τόσα ανούσια fillers) και το οποίο αν δεν έφερε το βαρύ λογότυπο των πάλαι ποτέ (και πλήρως παρηκμασμένων πια) ηγετών του thrash metal ουδείς θα ασχολούνταν, είναι ευκαιρία να μιλήσουμε για μουσική!

Καθυστέρησα πολύ τη συγκεκριμένη κριτική. Ήθελα να ακούσω το “The whole of the law” όσες περισσότερες φορές μπορούσα πριν καταθέσω την άποψή μου και τούτο επειδή, εκ των πραγμάτων, το ένατο κατά σειρά πόνημά τους θα ερχόταν σε σύγκριση με το αριστουργηματικό “Decideratum”. Όσα είχα αναφέρει για το προ διετίας μαύρο έπος των βρετανών ισχύουν και εδώ, μόνο που τώρα ο όρος «ακραία μουσική» αποκτά νέες διαστάσεις. Μα είναι δυνατόν να δημιούργησαν κάτι πιο ακραίο από το “Desideratum”; Ναι, φίλοι και φίλες, είναι δυνατό και μάλιστα πολύ πιο ακραίο, σαδιστικά ακραίο, υπερβολικά ακραίο. Στη ζυγαριά των Anaal Nathrakh δύσκολα μπορεί ο ακροατής να διακρίνει τι υπερέχει στο ζύγι, η μελωδία ή ο θόρυβος. Αν κάτι τους διακρίνει σε σχέση με τα υπόλοιπα σχήματα, είναι εκείνη ακριβώς η μαεστρία να αναμιγνύουν αυτά τα δύο συστατικά. Αν κάτι τους διαφοροποιεί, είναι η τόσο έντονη εναλλαγή συναισθημάτων που προκαλούν σε όποιον τους εμπιστευτεί. Όσο περισσότερο ακούσεις το “The whole of the law” (αφού βέβαια καταφέρεις και επιβιώσεις από το αρχικό σοκ), τόσο θα ανακαλύπτεις κρυμμένα μυστικά. Η ανηλεής επίθεση διακόπτεται παροδικά από τα χαρακτηριστικά τους καθαρά φωνητικά για να επιστρέψει δριμύτερη, πιο αιμοβόρα. Και εκεί, μέσα στη πανδαισία θορύβων και συχνοτήτων, καινούρια ισοπεδωτικά riffs ξεπροβάλλουν και μαζί τους ο V.I.T.R.I.O.L. (αυτό το κάθαρμα πίσω από το μικρόφωνο) ανακαλύπτει καινοτόμες τεχνοτροπίες ως προς πως μπορούν να ματώσουν τα αυτιά μας.

Για να μην παρεξηγηθώ, επ’ουδενί δεν ισχυρίζομαι ότι το ακραίο είναι και το πλέον ζητούμενο. Πόσα και πόσα συγκροτήματα δεν προσπάθησαν να φτιάξουν κάτι ακραίο, μα το τελικό αποτέλεσμα υπήρξε επιτηδευμένο (για να μη γράψω ότι συχνά άγγιξε τα όρια της γελοιότητας); Οι Αnaal Nathrakh εφηύραν τη συνταγή και χρόνο με το χρόνο την εμπλουτίζουν. Ο τρόμος που σκαλίζουν στο πεντάγραμμο δεν δέχεται κατηγοριοποιήσεις. Όχι, οι τύποι δεν παίζουν ούτε black, ούτε grind, ούτε death metal. Θα αποφανθούν για αυτό το μισανθρωπικό μουσικό μανιφέστο οι ιστορικοί του μέλλοντος. Εμείς προς το παρόν δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να απολαύσουμε ένα ακόμα κατάμαυρο και σκοταδόψυχο μπουκέτο τραγουδιών, μια αγκάθινη, μυρωδάτη, αιμορραγούσα ανθοδέσμη, ένα χαοτικό και εφιαλτικό δίσκο που σκαρώθηκε σε κάποια συμπαντική γιάφκα και μεταφέρει απόκοσμους βρυχηθμούς. Αν υπήρχε κόλαση, αυτό το soundtrack θα ηχούσε. Η κόλαση όμως είναι εδώ και οι Anaal Nathrakh είναι μέσα της, συστατικό της, σαρξ εκ της σαρκός της, ζωγραφίζοντας εντός της τον παράδεισο. Τούτοι οι κατεργάρηδες παίζουν μαζί μας. Αφήνουν ακτίνες φωτός μέσα στο ζόφο, σου δίνουν μερικά δευτερόλεπτα για ν’ανασάνεις και κατόπιν σφραγίζουν τα πάντα στο κατράμι.

Δεν ξεχωρίζω, εν αντιθέσει με το “Desideratum”, κάποιο τραγούδι. To “The whole of the law” ακούγεται μονομιάς, δίχως ανάσα, με ανεβασμένους παλμούς και οξυμένες τις αισθήσεις. Ένα πελώριο ευχαριστώ σ’αυτούς τους δύο μπάσταρδους, στον Mick Kenney και τον David Hunt (V.I.T.R.I.O.L.), που για μία ακόμα φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Προσωπικά, μου έλυσαν τον προβληματισμό για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς, θέση που έως τώρα διατηρούσαν οι Armory με το συγκλονιστικό “War peace…cosmic war”. Αυτό ίσχυε όμως πριν με αποτελειώσει το “The whole of the law”. Τέλος τα λόγια, δεν χρειάζεται περαιτέρω πλάτιασμα. Εδώ φίλε/φίλη αναγνώστη(τρια)δεν γίνεται να σταθείς ουδέτερος, ή θα τους λατρέψεις ή θα τους μισήσεις. Την ώρα που ο γείτονάς σας θα ακούει το «Ω έλατο», εσείς «στολίστε» τις «άγιες» χριστουγεννιάτικες μέρες που’ρχονται με Anaal Nathrakh…

«Ο δρόμος της υπερβολής καταλήγει στο παλάτι της σοφίας». – William Blake (Παροιμίες της κόλασης)

5,5/6

ΥΓ1. Παρακαλώ τον αρχισυντάκτη μας να παραθέσει μετά το τέλος της κριτικής τη διασκευή στο “Powerslave” που εμπεριέχεται ως bonus track (υπάρχει μία ακόμα στο “Man at C&A” των The Specials θαρρώ).

ΥΓ2. Μελανό σημείο η μη ύπαρξη στίχων….αλλά, μεταξύ μας, και να υπήρχαν, δεν νομίζω να μπορούσε κανείς να τους παρακολουθήσει έτσι όπως φτύνονται από το στόμα του V.I.T.R.I.O.L.

ΥΓ3. Φέτος θα ζητήσω από τον Αϊ Βασίλη ένα ονειρεμένο ντουέτο, τον V.I.T.R.I.O.L. δίπλα στον Shamaatae των Arckanum.