Είδος: Symphonic/Black/Pagan
Χώρα: Βέλγιο
Εταιρία: Massacre Records
Έτος: 2015

Μετά από σχεδόν 10 χρόνια απουσίας και δημιουργώντας ένα κενό στους fans παγκοσμίως, οι Βέλγοι επέστρεψαν μέσα απο το πουθενά, για να μας δώσουν την απάντηση του τι κάνουν.

Τους είχαμε αφήσει στο “Rubicon” του 2006, οπότε οι προσδοκίες για μια νέα δουλειά φαντάζομαι πως είναι μεγάλες απο αυτούς που ακολουθούν το γκρουπ. Προσωπικά, δηλώνω ένας από αυτούς και περίμενα μια νέα κυκλοφορία καιρό τώρα.

Το συγκρότημα αυτό από το εκπληκτικό “Fatherland” του 1998 (σε 3 χρόνια κλείνουν 30 χρόνια παρουσίας!!!), έχει κινηθεί σε τελείως διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Άφησε πίσω τον τραχύ / 90’s ήχο και τους αντιθρησκευτικούς και καταστροφικούς στίχους και προσέγγισε ένα πιο μελωδικό ήχο, ο οποίος είναι δύσκολο να επεξηγηθεί. Οι τελευταίες τους δουλειές φυσικά και έχουν κοινά με τα πρώτα άλμπουμ.
Τα συμφωνικά στοιχεία βρίσκονται παντού, δένουν τέλεια με την μπάντα, με τα black metal lead, τα blast beats, την ασταμάτητη δίκαση του Walter (αγαπώ ατέλειωτα το drumming του) και τα “αφηγητικά” φωνητικά του Gunther που ξεδιπλώνει ιστορίες μέσα απο τους στίχους του, οι οποίοι είναι καλοδουλεμένοι και ταιριάζουν τέλεια με το κάθε μουσικό/μελωδικό λεπτό. Είναι σαν να βλέπεις μια ταινία ή να διαβάζεις ένα βιβλίο του Tolkien όπου τα πάντα περιγράφονται στη παραμικρή λεπτομέρεια. Ο δίσκος καλύπτεται από ένα soundtrack-ικό πέπλο, όπως και οι προηγούμενοι 3 φυσικά.

Το άλμπουμ ξεκινάει με μια ορχηστρική εισαγωγή όπως η μπάντα συνηθίζει στις τελευταίες δουλειές της, ακολουθούμενο από το “Carthago Delenda Est” το οποίο “κυκλοφόρησε” σαν sneak peak του δίσκου. Όπως προανέφερα, υπάρχουν τόσα πολλά μουσικά στοιχεία που δεν μπορείς να περιγράψεις εύκολα τη μουσική τους. Επίσης, ίσως οι πρώτες ακροάσεις για κάποιον να είναι λίγο “περίεργες” για μερικούς μιας και ο δίσκος δεν ακολουθεί κάποιο συγκεκριμένο μονοπάτι. Ναι, έχουν blastbeats, ναι έχουν δίκαση, ναι έχουν μια ορχήστρα πολύ όμορφα δουλεμένη, ναι έχουν black metal leads, αλλά είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσεις το τί γίνεται σε αυτόν τον δίσκο. Προσωπικά πάντα πιστεύω ότι στις προηγούμενες δουλειές τους είχαν μια πιο ξεκάθαρη θέση στο τί παίζανε. Ίσως απλά πειραματίζονται περισσότερο σε αυτόν το δίσκο και αποστασιοποιούνται από το παρελθόν τους. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι καλό αν και περίεργο ώρες – ώρες. Ο δίσκος τελειώνει με ένα κλασσικό μελωδικό ψιλο-μελαγχολικό outro, όπως και οι προηγούμενοι.

Τα κομμάτια που προσωπικά ξεχώρισα είναι τα “Under the sign”, “Apostata”, “Mind Unconquered”, “Frankenland”.

Ένα πράγμα που με ξένισε λίγο είναι τα εφέ στη φωνή και η μίξη λιγάκι. Η πρώτη απλά σε κάποια κομμάτια ακούγεται λίγο εκτός παραγωγής και η δεύτερη απλά συνηθίζεται μετά από μερικές ακροάσεις.

Αν σας άρεσε το Rubicon, τότε αυτός ο δίσκος είναι για σας! Μια καλή δουλειά γενικά, ίσως σε λίγο χαμηλότερο επίπεδο απο τις προηγούμενες χώρις όμως να αφήνει το κοινό απαρηγόρητο. Για να δούμε που θα μας οδηγήσουν στις επόμενες κυκλοφορίες που ελπίζω να συνεχίσουν να βγάζουν.

4,5 / 6