Ένα τέταρτο του αιώνα πριν τα metal συγκροτήματα (ειδικά τα thrash) είχαν την μεγάλη ευκαιρία για εμπορική καταξίωση. Ακόμα και αν το grunge ήταν τεράστιο και δυνάστευε τον (σκληρό) ήχο και τα ροκ παρακλάδια του και οι rap/hip-hop ήταν το επόμενο big thing και ενώ το poser/hair metal ήταν ήδη νεκρό, υπήρχε ακόμα πολύς χώρος για το thrash να αναπνεύσει. Η δυναμική του thrash και του heavy που προερχόταν από τα ένδοξα 80’s, καθώς και η δυνατή underground σκηνή, ήταν κάτι που η μουσική βιομηχανία δεν μπορούσε να αφήσει να περάσει έτσι ανεκμετάλλευτο. Άλλωστε οι Metallica, οι Pantera και οι Megadeth είχαν ανοίξει διάπλατα το δρόμο για την επιτυχία για όλα τα «ανοικτόμυαλα» συγκροτήματα που θα είχανε την συνέπεια να γράφουν πιασάρικα τραγούδια χωρίς να χάσουν ίχνος από την επιθετικότητα του ήχου τους. Τα “Black Album”, “Vulgar Display of Power” και “Countdown To Extinction” είναι 3 άλμπουμ που έθεσαν κάποιους κανόνες για όποιον αποζητά μεγαλύτερο κοινό για την μουσική του, ειδικά εκείνη την χρονική περίοδο. Είχαν περάσει κιόλας 3 χρόνια από την τελευταία δισκογραφική τους προσπάθεια με τίτλο “Persistence of Time”, μια εντυπωσιακή και πειραματική, σκοτεινή κυκλοφορία και ήταν καιρός η μπάντα να κάνει ένα βήμα μπροστά. Είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για τους Anthrax να εξελιχθούν, είχε έρθει η ώρα να ακολουθήσουν τους κανόνες (που άλλοι είχαν θέσει), είχε έρθει η ώρα να ρισκάρουν…

Ο “Sound of White Noise” είναι ο 6ος δίσκος τους και κυκλοφόρησε τον Μάη του 1993 από την Elektra Records . Είναι ο πρώτος με τραγουδιστή τον John Bush που αντικατέστησε τον επί χρόνια frontman Joey Belladonna το 1992. Όμως η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ήταν στη σύνθεση του γκρουπ, αλλά στο ήχο του. Ο νέος (τότε) παραγωγός Dave Jerden, που είχε δουλέψει με τους Alice In Chains, έφερε μαζί του πολλές grunge επιρροές με τις κιθάρες να γίνονται πιο κοφτές και να φέρνουν περισσότερο με τις αντίστοιχες των Pantera.

Η απουσία της ταχύτητας και του αγαπημένου των φανατικών Belladonna με τα ψηλά φωνητικά του, που χαρακτήριζε τις προηγούμενες δισκογραφικές προσπάθειες των αμερικανών, έκανε τη βάση των οπαδών τους να μπερδευτεί. Ο δε Μουσικός Τύπος παραήταν επικριτικός για τη εκτεταμένη χρήση groovy ριφφ και την καθιέρωση πιο mid tempo ρυθμού στα τραγούδια του άλμπουμ.

Η “αξιοπιστία” των Anthrax κατέρρευσε σε μια νύχτα παρά το γεγονός πως το άλμπουμ ντεμπουτάρισε στο No. 7 του Billboard 200 (η καλύτερη θέση που είχε ποτέ η μπάντα) και έχει γίνει χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από μισό εκατομμύριο πωλήσεις, η “ζημιά” δεν διορθώθηκε ποτέ…

Μουσικά όμως ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Με μοντέρνο και φρέσκο ήχο ακόμα και 21 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Οι φανατικοί δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν την νέα (μουσική) πορεία των αμερικανών και στην πραγματικότητα δεν μπήκανε καν στον κόπο να προσπαθήσουν να κατανοήσουν την επιλογή τους αυτή… Εγκληματικά αγνοημένος δίσκος, ειδικά από το κοινό της Ευρώπης.

1. Potter’s Field Το εναρκτήριο τραγούδι ξεκινά με μια εισαγωγή του λευκού θορύβου (περίπου ένα λεπτό) πριν μπει το πρώτο ριφφ. Έξυπνο και σκοτεινό τραγούδι, το οποίο, όπως και το ‘Silent Scream’ των Slayer, πραγματεύεται ένα ευαίσθητο θέμα όπως είναι η έκτρωση. Περιγράφει μέσω των στίχων του, την οργή ενός εμβρύου που υπέστη έκτρωση, προς την μητέρα του. (Potter’s Field είναι ένα νεκροταφείο για βρέφη.)

only2. Only Το «Only» έχει χαρακτηριστεί από τον James Hetfield των Metallica σαν ένα τέλειο τραγούδι. Πλέον θεωρείται κλασσικό. Πολύ καλό αλλά όχι τέλειο σίγουρα…

3. Room For One More Θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε προηγούμενο δίσκο των Anthrax με μια μικρή αλλαγή την παραγωγή ή αν ήταν ελάχιστα πιο γρήγορο. Βαριές κιθάρες, καλογραμμένες φωνητικές γραμμές που ταιριάζουν στον John Bush που ανταποκρίνεται με μια σπουδαία ερμηνεία.

4. Packaged Rebellion Ψευτοεπαναστάτες και teenagers που μιμούνται ότι θεωρούν απλά cool, ας διαβάσουν τους στίχους αυτού του τραγουδιού. Κιθαριστικος ρυθμός που σκοτώνει, βγάζει μια αυτοπεποίθηση και φανερώνει ένα συγκρότημα που πιστεύει στο υλικό του.

5. Hy-Pro-Glohyproglo Ο τίτλος αναφέρεται σε μια τηλεοπτική διαφήμιση για σκυλοτροφές. Οι στίχοι όμως έχουν να κάνουν με μια “ωδή στην οργή” αφού αναφέρονται σε έναν τύπο που έχει εκνευριστεί με έναν απατεώνα, έναν με κάλπικο χαρακτήρα. Φοβερό τραγούδι με τέλεια φωνητικά, ντραμς, στίχους και κιθάρες μόνο που οι old school οπαδοί δεν αποδέχθηκαν ποτέ αυτό το τρόπω τινά ραπάρισμα του Bush…

6. Invisible Αρκετά καλή σύνθεση που βοηθά τον δίσκο να μην κάνει κοιλιά αν και έχει φτάσει ήδη στα μισά της διάρκειας του.

7. 1,000 Points Of Hate Το καλύτερο παράδειγμα πως οι Anthrax γράφουν πιασάρικα τραγούδια χωρίς να χάσουν ίχνος από την επιθετικότητα του ήχου τους, που λέγαμε παραπάνω. Πιθανότατα η καλύτερη στιγμή του δίσκου…

black lodge8. Black Lodge Το «Black Lodge» έχει εμπνευστεί όπως και ο τίτλος του από το Twin Peaks’ (το Black Lodge είναι ένα φανταστικό μέρος στην τηλεοπτική σειρά) και το συνυπογράφει ο Angelo Badalamenti [διάσημος αμερικανός συνθέτης γνωστός για την δουλειά του σε ταινίες με σκηνοθέτη David Lynch, όπως το “Blue Velvet”, το “Twin Peaks” και το “Mulholland Drive”]. Το “Twin Peaks” ήταν μια τηλεοπτική σειρά διάσημη/πετυχημένη όσο είναι στις μέρες το “Game of Thrones” στα early 90’s. Αν αναλογιστούμε τη δίψα για επιτυχία που είχαν τότε οι Anthrax, μοιάζει λογικό να έχουν ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

9. C11H17N2O2S Na Ο τίτλος «C11H17N2O2S Na» είναι ο χημικός τύπος της νατριούχος θειοπεντόνης γνωστής και σαν “ορός της αλήθειας”, αφού χορηγείται σε όσους ανακρίνονται για τους μειώσει την ικανότητα να πούνε ψέματα.

10. Burst Το “Burst” είναι το γρηγορότερο τραγούδι του “Sound of White Noise” και ένα από τα αγαπημένα μου επίσης. Οι στίχοι μιλάνε για τον σεβασμό στην γνώμη του άλλου, στην διαφορετικότητα. Τα εναλλάξ διπλά φωνητικά μεταξύ Scott & John αποπνέουν ένα συναίσθημα σε μια κορυφαία σύνθεση των Νεοϋορκέζων.

11. This Is Not An Exit Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ που βασίζεται στη νουβέλα του Bret Easton Ellis “American Psycho”. Σε αυτό ακούμε ένα sample της ταινίας του 1991 “My Girl”. Όπως και στην αρχή, ο λευκός θόρυβος κλείνει τον δίσκο.

*Η εισαγωγή («This is a journey into sound») είναι sample από το «Train Sequence» του Geoffrey Sumner που βρίσκεται στο LP “A Journey Into Stereo Sound” (1958).

** Οι Anthrax εκείνη την περίοδο συνέθεσαν και το «Poison My Eyes» για το soundtrack της ταινίας “Last Action Hero”.

Εκείνη την εποχή, το line up Anthrax ήταν: Scott Ian: Rhythm Guitar, Backing Vocals John Bush: Lead Vocals Charlie Benante: Drums, Guitar Frank Bello: Bass, Backing Vocals Dan Spitz: Lead Guitar