Είδος: Progressive
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: Metal Blade Records
Έτος: 2019

Θα είμαι ειλικρινής. Είναι από τις φορές εκείνες που πραγματικά δεν ξέρω πως να αρχίσω. Ναι στο παρόν κείμενο αναφέρομαι.

Έχω περάσει αρκετές εβδομάδες με το άλμπουμ κολλημένο στα ακουστικά μου, η μουσική έχει αρχίσει να ωριμάζει μέσα μου, έχω συντονιστεί σχεδόν απόλυτα μαζί της και πάλι όμως η διαδικασία μεταφοράς στο χαρτί αυτών που σκέφτομαι και νιώθω, μου προκαλεί μια κάποια αμηχανία. Ίσως γιατί είναι από τις λίγες φορές που τα δικά μου προσωπικά ζητούμενα ως ακροατή, ικανοποιούνται στο έπακρο με αυτό το άλμπουμ. Anyway…

Με βάση το ηχητικό αποτέλεσμα που φτάνει πλέον εντελώς ξεκάθαρα στα αυτιά μου, το «Winter Ethereal» είναι το αποτέλεσμα τριών συνισταμένων. Της πηγαίας έμπνευσης, της ωριμότητας και της ανάγκης για δημιουργία.

Ως ακροατής αντιλαμβάνομαι έναν απελευθερωμένο Jim Matheos να συνθέτει κάνοντας μια βόλτα από όλες τις Fates αλλά και τις προσωπικές του περιόδους -συνυπολογίζω και το προηγούμενο «Sympathetic Resonance»-. Ψηλαφίζει και εξερευνά. Θα στήσει λοιπόν συνειδητές γέφυρες με το ηχητικό στίγμα και την συνθετική νοοτροπία του αρτιότερου Metal δίσκου όλων των εποχών -Awaken The Guardian-. Ναι γενικά η πρώτη Fates περίοδος σε περιμένει να την ανακαλύψεις σε αρκετά parts των κομματιών του Winter, όχι όμως ως μια καταπιεσμένη επιστροφή στο παρελθόν -λόγω συνεργασίας- μα ως ένα υγείες στοιχείο σε ένα ηχητικό ψηφιδωτό που αναπνέει.

Υπάρχει όμως χώρος -και λόγος ύπαρξης- και για επιρροές εκτός Fates σύμπαντος. Είτε αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα μια σχεδόν αφηγηματική prog rock εσωστρέφεια, είτε παίζουν με τον μοντέρνο και ψυχρό φουτουρισμό των -κάποιων- χαμηλοκουρδισμένων θεμάτων που έχουν φυτευτεί για τα καλά στο DNA του Jim, είτε απλά εξυπηρετούν την ανάγκη του δημιουργού να βγει μπροστά σε πιο straight μοτίβα.

Αλλά επειδή ξανά στις Fates αναφορές θα γυρίσουμε (λογικό), μπορούμε χωρίς ιδιαίτερο κόπο να ανακαλύψουμε στοιχεία από κάθε μια περίοδο ξεχωριστά. Από τον συνδετήρα «No Exit», μέχρι την φωτεινή Alder εποχή και φυσικά την γκρίζα περίοδο που σταματά εκεί που αρχίζουν τα 2 τελευταία Warning άλμπουμ, αγχώδη, κλειστοφοβικό και μεταμοντέρνα, μα όχι απαρατήρητα -ούτε και εδώ-. Άπαντες παρόντες λοιπόν. Σε μικρά μεμονωμένα κομμάτια – στοιχεία, μικρές ηχητικές ψηφίδες, τόσο ισορροπημένα τοποθετημένες μεταξύ τους σε κάθε κομμάτι του «Winter Ethereal», ενός εντελούς «everything on the right place» δίσκου.

Και στην κορυφή όλων αυτών, ο John Maurice Archambault. Αφήνει τη σφραγίδα του εδώ, συνθέτοντας και ερμηνεύοντας. Μπορώ να τον φανταστώ. Να κλείνει τα μάτια και απλά να αφήνει το ποτάμι της πηγαίας έμπνευσης να κυλήσει. Όπως τότε με το κασετοφωνάκι στο χέρι, τα riffs των Fates στο αυτί και την μουσικότητα του στην ψυχή. Είμαι σίγουρος πως δεν έχει αλλάξει κάτι από τότε. Το ΑΚΟΥΩ καθαρά πως δεν έχει αλλάξει κάτι από τότε. Τον ακούω να μεταμορφώνει κάθε μεμονωμένο σημείο, κάθε τραγουδιού σε μια μικρούλα μυσταγωγία. Με φωνή που σκαρφαλώνει ελίσσεται, περνά κάτω απο ηχητικές χαραμάδες και τρυπώνει ανάμεσα από νότες κατακτώντας με θαλπωρή κομμάτια από το ψηφιδωτό που λέγαμε πριν, κομμάτια που φτιάχτηκαν για να την υποδεχτούν έτσι και αλλιώς.

Στο εκτελεστικό κομμάτι έχουμε -όπως ήταν και αναμενόμενο- μέλη της ευρύτερης Fates οικογένειας μαζί με διαλεγμένους guests, να βγάζουν στο φως της μέρας τα αριστουργήματα του άλμπουμ. Ο παλιός γνώριμος Frank Aresti παίζει σόλο κιθάρα στα «Never In Your Hands» και «Kindred Spirits». Ο τεράστιος Joey Vera αναλαμβάνει μπασιστικά καθήκοντα στα «Wanderlust» και «Never In Your Hands», ενώ ο Joe Dibiase κεντά μπασοχορδές στο «Solitary Man». To χταπόδι Bobby Jarzombek παίζει τύμπανα στα «Wrath Of The Universe» και «Straight And Narrow» ενώ ο πανταχού παρών Mark Zonder βάζει την ντραμιστική στο σφραγίδα στα «Wanderlust» και «Tethered», στο οποίο «Tethered» θα συναντήσουμε και τον George Hiddeous (flashback σε Parallels / Inside Out εποχή;), να παίζει μπάσο.

Από εκεί και πέρα ο κατάλογος των guests που συμμετέχουν είναι μεγάλος και εκλεκτός με δυνατά χαρτιά: Ο Thomas Lang (ντράμερ του Paul Gilbert και ένα φεγγάρι του John Wetton) παίζει τύμπανα στα «Vermilion Moons», «Solitary Man» και «Straight And Narrow», o Matt Lynch από τους Cynic, ντραμάρει στο «Kindred Spirits», ενώ ο Baard Kolstad από τους Leprous χτίζει ντραμιστικά το «Never In Your Hands».

Ο Steve DiGiorgio -χρειάζεται να αναφέρω μπάντες;- παίζει μπάσο στα «Vermilion Moons», «Wrath Of The Universe» και «Straight And Narrow», ενώ ο Sean Malone (δεύτερη Cynic συμμετοχή -με bonus Aghora προϋπηρεσία, θα έσκαγα αν δεν το έγραφα-) κρύβεται πίσω από τις μπασογραμμές στα «Pitch Black Prism» και «Kindred Spirits».

«Τελικά που καταλήγουμε αγαπητέ»; Καταλήγουμε στο ότι έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο αριστούργημα. Εμπνευσμένο, πολυποίκιλο, ώριμο και άρτια εκτελεσμένο. Δεν θα μπω στην διαδικασία να αναφερθώ σε ξεχωριστά κομμάτια μιας και κατά την ταπεινή μου γνώμη το άλμπουμ ακούγεται και βιώνεται ολόκληρο.

Ο δίσκος της χρονιάς για μένα.

Εφόσον βγαίνει ακόμα τέτοια μουσική, υπάρχει ελπίδα.

5/6