Είδος: Black Metal
Χώρα: Φινλανδία
Εταιρεία: Debemur Morti Records
Έτος: 2018

Θα ήθελα οι Archgoat να είχαν βγάλει ένα full length στα πρώτα τους χρόνια το 90, γιατί φαντάζομαι ότι σε αυτό το παράλληλο σύμπαν, θα είχαμε ένα υπέροχο έργο τέχνης σε υψηλή εκτίμηση (ίσως στο επίπεδο του Drawing Down the Moon) όταν θα μιλούσαμε για τη δισκογραφία τους, ειδικά αν δει κανείς τα πρώτα τους EP. Όταν η μπάντα επέστρεψε, ήταν απλά καλοί και μερικές κυκλοφορίες είναι προς αποφυγήν, όμως από το 2009 και μετά είναι σε καλή φόρμα, και αυτό φαίνεται και στο τελευταίο τους “The Luciferian Crown”.

Πλέον έχουν δημιουργήσει το δικό τους στίγμα στο war-metal, που υποστηρίζεται όχι μόνο με παρόμοια, βάρβαρα εξώφυλλα (ο συνδυασμός μαύρου άσπρου με κόκκινο λογότυπο είναι τέλειο και πάντα φέρνει στο μυαλό τους Archgoat όποια και να είναι η μπάντα), αλλά και με βάρβαρη μουσική. Φτιαγμένη από απλά αλλά βασικότατα riffs, τα drums βαράνε ασταμάτητα και δένουν ωραία γρήγορα και μεσαία μέρη, ενώ τα βαθιά growlsέχουν τον καλύτερο τόνο.

Η μπάντα δείχνει την επιθετικότητά της με εξαιρετικό τρόπο αφού έχουν γράψει άριστα warmetalκομμάτια γι’αυτό το δίσκο, με αρκετά παραδείγματα γύρω γύρω. Ακούγοντας το “Star of Darkness and Abyss”, έχεις τη γρήγορη, βίαιη εισαγωγή, τα απαλά synthsστο υπόβαθρο και τη φοβερή εναλλαγή σε ένα πιο αργό, ενδυναμωμένο με καμπάνες σημείο που δείχνει ότι η μπάντα είναι στα καλύτερά της. Ακόμα και σε αμιγώς αργά κομμάτια όπως το “The Obsidian Flame (From My Depths”, δε θα βαρεθεί κανείς. Πιο επικίνδυνες γραμμές βρίσκονται στα “Jesus Christ Father of Lies”, “Jezebels Black Mass Orgy” (λιγότερο υπερβολικοί να ήταν τίτλοι, αν και αυτοί είναι οι Archgoat και είναι σπεσιαλίστες στο χώρο τους), και τα δύο κορυφαία στο “The Luciferian Crown”.

Σε δύο κομμάτια, σαν να υπάρχουν μελωδίες που οριακά θυμίζουν και λίγο πιο πολύ πανκ, όπως σε ένα σημείο του “The Luciferian Crown (Venom of God)”, αλλά και στο “Darkness Has Returned”. Θεωρώ το δεύτερο το χειρότερο κομμάτι του δίσκου, ο οποίος κατά τα άλλα είναι ικανοποιητικός, και τον άκουσα με μεγαλύτερη όρεξη από ότι τα προηγούμενα δύο τους, χωρίς αυτό να λέει αν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Για να εξηγηθώ, προτιμώ κάργα τους Archgoat στο “Sorcery and Doom”, το αμέσως επόμενο κομμάτι, παρά τους Archgoat στο “Darkness Has Returned. Οι Φινλανδοί δεν απογοήτευσαν, οι οπαδοί θα γουστάρουν και όσοι είναι παραέξω θα φύγουν ακόμα πιο μακριά. Σημειώστε επιτυχία.

4/6